Σωρεία αντιδράσεων προκαλούν οι προς ψήφιση διατάξεις του νέου Ποινικού Κώδικα που αφορούν το βιασμό και συγκεκριμένα στο άρθρο 336 του νέου Ποινικού Κώδικα σχετικά με τον ορισμό του.

 

Εκτός από οργανώσεις, αλλά και τη Διεθνή Αμνηστία που κάνει λόγο για «απαράδεκτο» άρθρο, αντιδράσεις προκαλεί το άρθρο και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ όπως αναφέρει το πολιτικό ρεπορτάζ. Βουλευτές έχουν εκφράσει σοβαρές ενστάσεις μεταξύ των οποίων η Αννέτα Καββαδία και η Μαρία Θελερίτη.

 

«Υπάρχει ένα μεγάλο "αλλά". Το θύμα βιασμού είναι θύμα βιασμού σε κάθε περίπτωση, είτε πρόκειται για τετελεσμένη πράξη βίας, είτε πρόκειται για την απειλή παράνομης πράξης. Με αυτό καταλαβαίνω όταν λέμε "απειλή παράνομης πράξης", την ψυχολογική βία που ασκείται. Άλλωστε το αναγνωρίζει αυτό και ο νέος ποινικός κώδικας. Επομένως το ερώτημα το οποίο τίθεται είναι γιατί υπάρχει αυτή η διαφοροποίηση, γιατί υπάρχει αυτή η κλιμάκωση μεταξύ κακουργήματος και πλημμελήματος», σημείωσε χαρακτηριστικά η Αννέτα Καββαδία και πρόσθεσε εν είδει ερωτήματος ότι «σε κάθε περίπτωση, η απουσία συναίνεσης συνιστά βιασμό και σ' αυτό φαντάζομαι δε διαφωνεί κανείς και καμία από μας. Ο βιασμός, δηλαδή, ο οποίος δεν μπορεί να αποδειχθεί δεν είναι βιασμός;».

 

Η Μαρία Θελερίτη από την πλευρά της τόνισε ότι κυρώνοντας την Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, που ορίζει το δεσμευτικό νομικό πλαίσιο για την πρόληψη όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών και την προστασία των θυμάτων έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας, «υπάρχει μια διεύρυνση του τι εννοούμε βιασμό και θα έπρεπε να δώσουμε μια τέτοια διάσταση στον ποινικό κώδικα». Όπως επισήμανε ειδικότερα, η νομολογία τα τελευταία χρόνια δέχεται ότι υπάρχει βιασμός και όταν το θύμα, εξαιτίας του φόβου των συνεπειών ή της μεγάλης σωματικής διαφοράς με το δράστη ή όταν έχουμε περισσότερο από ένα δράστες, το θύμα μπορεί να μην αντισταθεί. «Ο βιασμός ακόμα και όταν δεν μπορεί να αποδειχθεί δεν παύει να είναι βιασμός».

 

Κατά πληροφορίες αντιδράσεις υπήρξαν και από βουλευτές και υπουργούς όπως οι Γιώργος Δημαράς και Γιάννης Τσιρώνης οι οποίοι δεν θα ψηφίσουν την επίμαχη διάταξη. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Γιάννης Τσιρώνης και Γιώργος Δημαράς υιοθετούν το μοτό των γυναικείων οργανώσεων «Σεξ χωρίς συΝΑΙνεση είναι ΠΑΝΤΑ βιασμός».

 

 

 

«Χωρίς ΣυΝΑΙνεση είναι Βιασμός»

 

Η πρωτοβουλία «Χωρίς ΣυΝΑΙνεση είναι Βιασμός» πραγματοποίησε χθες συγκέντρωση χθες έξω από τη Βουλή κατά του άρθρου 336 του νέου Ποινικού Κώδικα που αφορά τον ορισμό του βιασμού.

 

Ειδικότερα, η πρωτοβουλία αναφέρει ότι «το φεμινιστικό κίνημα διεκδίκησε τυποποίηση του βιασμού στη βάση της συναίνεσης και αντ' αυτού πήρε πλημμεληματική ποινή!» και συνεχίζει:

 

«Κάπως έτσι, η κυβέρνηση μας λέει κατάμουτρα ότι υπάρχουν ειδών και ειδών βιασμοί. Κάποιοι που έγιναν κάτω από το καθεστώς μεγάλης και σπουδαίας απειλής για τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα, οι κακουργηματικοί, και άλλοι που τελέστηκαν υπό το καθεστώς «μικρής» απειλής (sic), οι πλημμεληματικοί! Εισάγεται, λοιπόν, μεταξύ της περίπτωσης 1 και 5 του νέου 336 ΠΚ, μια κλιμάκωση της απειλής. Κλιμάκωση η οποία συμπαρασύρει και την ποινική μεταχείριση του εγκλήματος. Η μεγάλη απειλή μας δίνει κακούργημα, η πιο μικρή πλημμέλημα».

 

Ακόμη, η πρωτοβουλία αναφέρει:
«Πρόκειται για διάταξη, ΕΚΤΡΩΜΑ, για τους εξής λόγους
Α. Kάνει τον ΒΙΑΣΜΟ ΠΛΗΜΜΕΛΗΜΑ
Β. H έννοια της παράνομης πράξης στενεύει τρομακτικά τη φύση της απειλής. Και αυτό γιατί όταν η διάταξη ζητά απειλή για πράξη παράνομη, πρακτικά ζητά πράξη η οποία έχει ποινική απαξία στον Π.Κ. Κατανοούμε εδώ, ότι υπάρχει μία πλειάδα πράξεων, η απειλή των οποίων μπορεί να προκαλέσει εξαναγκασμό, και να κάμψει την ελεύθερη βούληση του ατόμου και την συναίνεση του, όμως να μην κρίνεται παράνομη κατά τον ΠΚ.
Γ. Η έννοια του εξαναγκασμού. Αναρωτιόμαστε τι ελευθερία αφήνει στο δικαστή η εν λόγω διάταξη. Αυτός που θα είναι στην έδρα, λοιπόν, θα αξιολογεί αν η επίδικη απειλή, ήταν ΑΡΚΕΤΗ ώστε να προκαλέσει τον ΕΞΑΝΑΓΑΣΜΌ στο θύμα, να ανεχτεί ή να πράξει την συγκεκριμένη πράξη.


Με ποια πειστήρια ή μέσα, θα μπορεί ένα υποκείμενο που τελούσε σε καθεστώς τρόμου, υπό τον φόβο της απειλής που αυτό βίωνε, να γίνει πιστευτό, σε μια ακροματική διαδικασία, λέγοντας ότι αυτή η απειλή, ήταν ικανή για το ίδιο να το εξαναγκάσει σε πράξη χωρίς τη συναίνεση του.


Είναι πραγματικά, πρωτοφανές πως ο Νομοθέτης, κλιμακώνει το είδος της απειλής, και πως αυτή η απειλή συμπαρασύρει την απαξία του ίδιου πρακτικά εγκλήματος.


Με τη light εκδοχή της απειλής (μόνο οργή μας προκαλεί!) , κάποιος θα μπορεί να βιάζει αλλά θα κατηγορείται πρακτικά από αυτή τη νέα προνομιούχα περίπτωση βιασμού, αντιμέτωπος με μια μικρότερη ποινή (τουλάχιστον 3 έτη ), γιατί ναι μεν διέπραξε βιασμό, αλλά με άλλον τρόπο απειλής.


Κι εμείς φανταζόμαστε έναν άντρα που εξαναγκάζει σε πράξη πρώην του, με την απειλή διαρροής βίντεο ή εικόνων, να κρίνεται στο εξής ότι κάνει έναν μικρότερης απαξίας βιασμό, έναν βιασμό πιο λάιτ, ένα πλημμέλημα.
Απαιτούμε να παρθεί πίσω η τροποποίηση του άρθρου 336.


Διεκδικούμε να γίνει νόμος του κράτους η κυρωμένη από το ελληνικό κοινοβούλιο Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, και να οριστεί ο βιασμός στη βάση της απουσίας συναίνεσης».

 

 

 

 

 

 

 

Διεθνής Αμνηστία: Απαράδεκτο άρθρο

 

Η Διεθνής Αμνηστία χαρακτηρίζει «απαράδεκτο» το άρθρο 336, που εμπεριέχει τον ορισμό του βιασμού. Η Διεθνής Αμνηστία επισημαίνει ότι ο μόνος ορισμός του βιασμού που μπορεί να γίνει αποδεκτός είναι αυτός που θα συνδέεται με την απουσία συναίνεσης και καλεί το υπουργείο Δικαιοσύνης, έστω και αυτή την ύστατη στιγμή, να αποσύρει το άρθρο 336.

 

Ειδικότερα, σε ανακοίνωσή της, επισημαίνεται ότι «ο νέος ορισμός στο σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα, δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την πρόσβαση στη Δικαιοσύνη για το σοβαρό αυτό έγκλημα» και υπογραμμίζει ότι «κύριο ζήτημα αποτελεί το γεγονός ότι ο βιασμός εξακολουθεί να ορίζεται με βάση τη βία και όχι με βάση την απουσία συναίνεσης».

 

«Ο νομικός ορισμός του βιασμού με επίκεντρο τη βία ή την αντίσταση, όπως αυτός που περιλαμβάνεται στο νέο σχέδιο Ποινικού Κώδικα, σηματοδοτεί ότι μια σειρά εγκλημάτων βιασμού, στα οποία δεν φαίνεται η άσκηση ή η απειλή σωματικής βίας, ή η απόδειξη ή αδυναμία αντίστασης, ή δεν τεκμαίρεται εξαναγκασμός σε γενετήσια πράξη μετά από απειλή με παράνομη πράξη (όπως προβλέπεται στην παράγραφο 5), δεν θα διώκονται ως τέτοιοι, συμπληρώνει η Διεθνής Αμνηστία.

 

Δεν παραλείπει να επισημάνει η Διεθνής Αμνηστία ότι «στην πραγματικότητα, το υπουργείο δεν συμπεριέλαβε κανένα από τα σημεία που έχουν τεθεί στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης, τόσο από τη Διεθνή Αμνηστία, με επίσημο υπόμνημα που καταθέσαμε, όσο και από όλους τους υπόλοιπους φορείς και οργανώσεις, και το γυναικείο κίνημα».