Πάνω που κοντεύαμε να συνέλθουμε από τον βαρύ ψυχοτροπικό «σχετικισμό» - είναι πραγματικά μεταλλαγμένοι οι ήρωες ή απλά έχουν πρόσβαση σε πολύ high end ναρκωτικά και σε πολυτελή τρελάδικα; - του Legion, σκάει στα καπάκια η παγανιστική και παραισθησιόγονος παραφροσύνη της νέας σειράς American Gods για να μας ρίξει ξανά στα «σκληρά». Δεν πρόκειται για «μεταφορά» κόμικ εντελώς ιδιοσυγκρασιακών υπερηρώων όπως το Legion, δεν απέχει και πολύ όμως αφού βασίζεται (απολύτως) στη ομότιτλη νουβέλα του Neil Gaiman, δαιμόνιου συγγραφέα σε πολλά ταμπλό και δημιουργού ογκόλιθων στη μυθολογία των σύγχρονων κόμικς (ΟΚ, graphic novels, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί) όπως το «Sandman». Αυτό που συνδέει όμως πιο έντονα τις δύο σειρές – και παρά τους ριζικά διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης ακραίων και υπερφυσικών καταστάσεων – είναι μια ντελιριακού τύπου αισθητική αντίληψη και μια επίμονη διάθεση να δοκιμάσουν τα όρια του μέσου, τεχνικά και αφηγηματικά. Δεν είναι ότι αμφότερες διαδραματίζονται στο εγγύς μέλλον (που δεν απέχει στην πραγματικότητα από το τώρα) ή σε παράλληλο σύμπαν, είναι κυρίως ότι μοιάζουν να γυρίστηκαν στο εγγύς μέλλον ή σε ένα παράλληλο τηλεοπτικό σύμπαν όπου επιτρέπεται κάθε είδους κουλαμάρα, παρέκκλιση και σπάσιμο ταμπού.
Είναι ένα υπερ - καλαίσθητο B-movie μεγαθήριο που προσφέρει ατέλειωτη ένοχη απόλαυση - και αίμα με το καντάρι κατά τόπους – μαζί με φονικές ατάκες και ψυχεδελική μπαροφιλοσοφία.
Όπως για παράδειγμα οι (φευγαλέες αλλά αξέχαστες) εικόνες πέους σε στύση, είτε ως αποστολή «dick pic» από κινητό είτε ως όραμα, που κοσμούν τα δύο πρώτα επεισόδια, που ξεκινάνε με κοσμογονικές σκηνές (και γκεστ σταρ αρχαίες και σύγχρονες θεότητες) από τον ερχομό των πρώτων Βίκινγκ και των πρώτων σκλάβων στην Αμερική αντίστοιχα, για να προσγειωθεί στη συνέχεια η πλοκή στο «σήμερα», όπου αλληλοσπαράσσονται οι νέες με τις παλιές θεότητες με διακύβευμα ούτε λίγο ούτε πολύ τη διαμόρφωση «του κυρίαρχου παραδείγματος» όπως λέει χαρακτηριστικά το κωλόπαιδο που αποκαλείται «Technical Boy» και είναι ο Νέος Θεός της Τεχνολογίας. Eπίλεκτα μέλη αυτής της (άτιμης) νέας υπερφυσικής φάρας είναι επίσης, μεταξύ άλλων η Media (φοβερή Τζίλιαν Άντερσον), η οποία εμφανίζεται ως «Λούσι» (από το διάσημο κλασικό τηλεοπτικό σώου) που ρωτάει το «κοινό» αν ήθελε ποτέ να δει τα βυζιά της Λούσι αλλά και ως David Bowie προσεχώς, και ο Mr. World, ο Νέος Θεός της Παγκοσμιοποίησης (ανυπομονώ να δω τον αγαπημένο ημιπαράφρονα Κρίσπιν Γκλόβερ να σολάρει μανιακά στο ομώνυμο ρόλο).
Στον αντίποδα (όχι ότι εκπροσωπούν το Καλό, απλά ένα πιο αρχαίο και διαχρονικό σχίσμα ανάμεσα στο Καλό και το Κακό) υπάρχουν οι παλιές θεότητες όπως η Bilquis, αρχαία θεότητα του έρωτα η οποία την ώρα της κλιμάκωσης του σεξ σμικρύνει τους εραστές οι οποίοι χάνονται ολόκληροι στο αιδοίο της (ω ναι, μιλάμε για τέτοιες ακρότητες), ο θεός Όντιν που έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά και περιφέρεται ως Mr. Wednesday με τη μορφή του μεγάλου Ίαν Μακ Σέιν (στην πιο απολαυστική του εμφάνιση από την εποχή του αείμνηστου Deadwood) αλλά και ο Ιησούς που έχει προφανώς μπλέξει με περίεργες παρέες.
Λόγω των ειδικών ανώμαλων περιστάσεων που βιώνει η αμερικανική πολιτική σκηνή και κατ΄ επέκταση η αμερικανική κοινωνία, κάθε δεύτερη σχεδόν σειρά που εμφανίζεται στο τηλεοπτικό τοπίο αντιμετωπίζεται ως κάποιου τύπου παραβολής για την εποχή του Τραμπ. Το American Gods δεν αποτελεί εξαίρεση. Εδώ όμως πρόκειται όντως για παραβολή. Μια παραβολή βιβλικού ύφους και μεγάλης κλίμακας με ήρωες παλιούς και σύγχρονους θεούς που υπάρχουν μόνο επειδή τους στηρίζουμε και μάχονται για κυριαρχία σε μια παρακείμενη διάσταση εδώ δίπλα μας την οποία μπορούν να διαισθανθούν μόνο όσοι αποδέχονται ότι «ο κόσμος είναι τρελός, όχι οι ίδιοι». Συνδημιουργός της σειράς είναι ο Μπράιαν Φούλερ, υπεύθυνος στο παρελθόν για το απόκοσμα ρομαντικό Pushing Daisies, που αγάπησα κάποτε πολύ, αλλά και για το υψηλού κύρους Hannibal, το οποίο όμως δεν μου επέτρεψε να συνδεθώ μαζί του στο βαθμό που του άξιζε ίσως. Ή δεν του επέτρεψα εγώ για κάποιο λόγο που δεν μπορώ επακριβώς να προσδιορίσω. Ένας (γκέι) φίλος, μου είχε πει, υπομειδιώντας αινιγματικά, ότι δεν τα κατάφερα λόγω κάποιου ομοφοβικού σκαλώματος εκ μέρους μου. Ποιος ξέρει, όλα είναι πιθανά. Το American Gods πάντως δεν είναι Hannibal, ούτε για καλό ούτε για κακό. Είναι ένα υπερ - καλαίσθητο B-movie μεγαθήριο που προσφέρει ατέλειωτη ένοχη απόλαυση - και αίμα με το καντάρι κατά τόπους – μαζί με φονικές ατάκες και ψυχεδελική μπαροφιλοσοφία. Λογικά μπορεί να συνεχιστεί στους αιώνες των αιώνων αμήν.
