Ο 23χρονος συγγενής του Φανούρη Καργάκη, ενός από τα δύο θύματα της ένοπλης συμπλοκής στα Βορίζια, ζήτησε και έλαβε προθεσμία για να απολογηθεί.
Συνελήφθη την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου για την έκρηξη που σημειώθηκε σε οικία του χωριού το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου 2025, λίγες ώρες πριν το αιματηρό περιστατικό με τους δύο νεκρούς.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, πρόκειται για μέλος της οικογένειας του 39χρονου Φανούρη Καργάκη. Η εμπλοκή του προέκυψε από πληροφοριακό και οπτικό υλικό, καθώς και άλλα προανακριτικά στοιχεία. Η σύλληψή του έγινε το απόγευμα στα Βορίζια, από αστυνομικούς του Τ.Α.Ε. Μεσσαράς.
Καταγγελία εκπαιδευτικού που εργάστηκε στα Βορίζια
Την ίδια ώρα, πρώην εκπαιδευτικός που εργάστηκε στα Βορίζια κατήγγειλε στο «Καλημέρα Ελλάδα» ότι δέχθηκε «απειλές για τη ζωή του». Όπως περιέγραψε στον ΑΝΤ1:
«Οι εκπαιδευτικοί έβλεπαν το χωριό Βορίζια γραμμένο στον κατάλογο των δυσπρόσιτων περιοχών του νομού. Οι σχέσεις μεταξύ των κατοίκων ήταν τεταμένες, οι διενέξεις πολλές και οι λύσεις δίνονταν συχνά με βίαιο τρόπο. Ακραίες συμπεριφορές που είχαν υιοθετηθεί από πολλά παιδιά. Θυμάμαι κόσμο από γειτονικές περιοχές και χωριά που αντιμετώπιζαν τους κατοίκους των Βοριζίων με επιφύλαξη. Για παράδειγμα, ένας οδηγός τουριστικού λεωφορείου φοβόταν να μπει στο χωριό για να μεταφέρει τους μαθητές μας σε σχολική εκδρομή. Ένας εκπαιδευτικός, μετά τη λήξη του διορισμού του, συνήθως διάρκειας ενός έτους, δύσκολα θα συνέχιζε».
Συνεχίζοντας, σημείωσε: «Οι περισσότεροι νεοδιοριζόμενοι επέλεγαν το χωριό κυρίως για τα μόρια, χωρίς να έχουν κάποια εξειδίκευση και επιμόρφωση στη διαχείριση δυσκολιών. Μακριά από την κεντρική υπηρεσία νιώθαμε απροστάτευτοι. Οι εκπαιδευτικοί έρχονταν αρκετά συχνά αντιμέτωποι με απειλές ακόμη και για τη ζωή τους, ζημιές στα αυτοκίνητά τους, βανδαλισμούς στο σχολικό κτίριο, φασαρίες και βιαιοπραγίες μεταξύ μαθητών».
Αναφερόμενος στον ρόλο των οικογενειών, πρόσθεσε: «Όλα ξεκίνησαν από τις οικογένειες. Κυρίως από τις μητέρες, που πρότειναν τη βία σαν μοναδικό μέσο για να λύσει το παιδί τις διαφορές του με τους άλλους, ακόμη κι αν αυτός ήταν ο δάσκαλος. Όσες μανάδες δεν έρχονταν στο σχολείο, χτυπούσαμε εμείς την πόρτα τους, τις περισσότερες φορές μάταια. Από τους περίπου 60 μαθητές, υπήρξαν παιδιά για τα οποία ο δάσκαλος ήταν φάρος προόδου. Όμως κι αυτά συχνά σώπαιναν τρομαγμένα. Ως διευθυντής προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Είχαμε σκεφτεί μήπως τα παιδιά επισκέπτονταν σχολεία άλλων οικισμών για να ξεφύγουν από αυτό το μίσος που κυριαρχούσε στο χωριό».
Κλείνοντας, τόνισε: «Από τότε άρχισαν πλέον να με απειλούν και δεν κρύβω ότι φοβόμουν ακόμη και για τη σωματική μου ακεραιότητα».
