Τα media δεν τη σεβάστηκαν ποτέ και η μουσική βιομηχανία την εκδικήθηκε για το θάρρος της αλήθειας της. Μιας ενοχλητικής αλήθειας για τη σεξουαλική παρενόχληση ανηλίκων τόσο από την Καθολική Εκκλησία, όσο κι από την ίδια της την μητέρα, για την οποία κάποτε είχε πει ότι εκείνο που αγαπούσε περισσότερο σ’ αυτή είναι πως ήταν νεκρή...
Πίσω στο 2017 και ενώ πια είναι όλα γνωστά για το αυτοκαταστροφικό σλάλομ της Σινέντ Ο' Κόνορ ανάμεσα σε ουσίες και θρησκείες, ανάμεσα σε ξεσπάσματα και προσευχές, η ίδια αποδέχεται την πρόταση του αμφιλεγόμενου τηλεοπτικού ψυχολόγου και τηλεπαρουσιαστή Dr Phil για να μιλήσει για τα παιδικά της χρόνια και τη μητέρα της, Γιοχάνα - Μαρί, η οποία ευθύνεται για την αρχή του τραύματος που, τελικά, κατάπιε την ταλαντούχα κόρη της, κατατρέχοντάς την καθ’ όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής της.
Σε αυτη τη συνέντευξη, η τραγουδίστρια, πάντα συναισθηματικά ευάλωτη, όταν καλούνταν να μιλήσει για θέματα της οικογένειας και της απολύτως τραυματικής παιδικής της ηλικίας, αρχίζει να
«Τι μου έχει λείψει από τη μητέρα μου; Όλα. Αγάπη, αγκαλιές, γλυκά λόγια, δώρα, υποστήριξη, να κοιμόμαστε στο κρεβάτι μαζί όταν ήμουν παιδί. Μισώ το γεγονός ότι δεν μπορώ να την αγαπήσω. Μισώ το ότι δεν μπόρεσα να την αγαπήσω και να τη φροντίσω. Να της δώσω εγώ λίγη αγάπη. Μισώ το ότι δεν μπόρεσα να την αγκαλιάσω και να της πω ότι όλα είναι ΟΚ και να γίνω εγώ μητέρα για εκείνη. Θα το έκανα, παρά το γεγονός ότι ήταν ένα τέρας», ακούγεται να απαντά η Ο’ Κόνορ σε ερώτηση του τηλεψυχολόγου για το τι της λείπει από τη μητέρα της.
Ομως, όταν εκείνος τη ρωτά τι αγαπούσε στη μητέρα της, εκείνη, απολύτως ψύχραιμη και με διαύγεια του απαντά: «Είναι παράξενο, αλλά το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν με ρωτήσατε είναι ότι αγαπώ το γεγονός ότι είναι νεκρή. Νομίζω ότι το να πεθάνει ήταν το πιο ευγενές πράγμα που θα μπορούσε να κάνει. Παρά το γεγονός ότι μου λείπει τρομακτικά, παρά το γεγονός ότι πονάω για εκείνην... Και νομίζω ότι από εκεί προέρχονται όλα τα αυτοκτονικά μου ένστικτα, από το ότι ακόμη θέλω τη μητέρα μου. Αλλά δεν μπορώ να περιμένω τη μέρα που ίσως βρεθώ στον Παράδεισο για να τη συναντήσω ξανά».
Ακόμα πιο σπαρακτικά απαντά η O΄ Connor όταν ο τηλεψυχολόγος της ζητά να του πει τι θα έλεγε στη μητέρα της, αν μπορούσε για ένα μόνο λεπτό να σταθεί δίπλα της.
«Θα πήδαγα πάνω της σαν μαϊμουδάκι και θα της έλεγα πόσο μου έλειψε και πόσο την αγαπώ. Η ζωή μου ήταν τόσο φρικτή, φρικτή, φρικτή, φρικτή. Μου λείπει και είναι πολύς καιρός να περιμένω μέχρι να τη συναντήσω ξανά», είχε καταλήξει σ’ εκείνη τη συνέντευξη η Ο’ Κόνορ, ξεσπώντας σε λυγμούς.
Αυτή, όμως, δεν ήταν η πρώτη φορά που η αντισυμβατική Ιρλανδή είχε αναφερθεί στην τραυματική σχέση με τη μητέρα της. Ένα πλήρες προφίλ αυτής της σχέσης είχε δώσει και στο βιβλίο της που κυκλοφόρησε μόλις πριν από δύο χρόνια, κάνοντας πλέον σαφές σε όλους το πόσο αυτή η γυναίκα είχε κακοποιηθεί πρώτα από τη γυναίκα που τη γέννησε και μετά από το κανίβαλο σύστημα της μουσικής βιομηχανίας που την περιέλαβε ήδη από την πρώτη νιότη της, προσπαθώντας να την απομυζήσει μέχρι τέλους.
Σε εκείνο το βιβλίο αποκάλυπτε το πώς ο πατέρας της (μηχανικός δομικών έργων που στη συνέχεια σπούδασε δικηγόρος) έγινε μόλις ο δεύτερος άνδρας στην Ιρλανδία που του αναγνωρίστηκε η επιμέλεια των παιδιών του και αγωνίστηκε για το δικαίωμα στο διαζύγιο.
Στο βιβλίο, στο οποίο αρνήθηκε να συμπεριλάβει έστω και μία φωτογραφία της μητέρας της, η Ο ‘Κόνορ είχε αφηγηθεί στη σεξουαλική κακοποίηση στα χέρια της μητέρας της, που ήδη από την ηλικία των 8 ετών, τη χτυπούσε γυμνή, προσπαθώντας, όπως η ίδια αναφέρει, να καταστρέψει τα γεννητικά της όργανα.
«Είχε θέμα με τα κορίτσια. Θα προτιμούσε να είχα γεννηθεί κορίτσι», γράφει, περιγράφοντας το πώς την ανάγκασε από μικρή ηλικία να κλέβει. Είναι η εποχή που η μητέρα της συγκέντρωνε τα χρήματα και συνέχεια αφαιρούσε από το σπίτι τους ολόκληρα ποσά. «Η μητέρα μου ήταν κλεπτομανής. Επισκεπτόταν σπίτια που ήταν προς πώληση μόνο και μόνο για να μπορεί να κλέβει οτιδήποτε από αυτά. Έπαιρνε χρήματα ακόμα και από το παγκάρι της εκκλησίας. Ο πατέρας μου ήταν πολύ εύπορος. Όταν πέθανε η μητέρα μου, ζούσαμε σαν να μην είχε χρήματα, χωρίς θέρμανση, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς ζεστό νερό. Η σκύλα πεθαίνει και υπάρχουν 250 χιλιάρικα στην τράπεζα!», έγραφε χαρακτηριστικά.
«Έγινα κι εγώ κλεπτομανής.Ο πατέρας μου με πήγε διακοπές με τα υπόλοιπα παιδιά όταν ήμουν 13 ή 14 ετών και έκλεψα ένα χαλί από το δωμάτιο του ξενοδοχείου.Έκλεβα πράγματα , μόνο και μόνο για τη χαρά της κλοπής», χρεώνοντας στη μητέρα της αυτή τη διαταραχή ήδη από την παιδική της ηλικία.
«Νομίζω ότι ήταν ένας κακός άνθρωπος. Όταν κοιτάζω φωτογραφίες της γυναίκας που ήταν πριν παντρευτεί, ήταν μια χαρούμενη, λαμπερή, ευτυχισμένη νεαρή γυναίκα και νιώθω ότι κάτι την κατέλαβε. Ήταν ο διάβολος μέσα της. Ένα βράδυ, κάποιοι φίλοι της πέρασαν από εκεί - τους έδωσε σκυλοτροφή σε τοστ και τους είπε ότι ήταν πατέ».
Σε όλη της την αφήγηση, ωστόσο, η Ο’ Κόνορ αφήνει να εννοηθεί ότι είχε συγχωρήσει τη μητέρα της για τις πράξεις της σε βάρος της, έχοντας πιστέψει τελικά ότι δεν έφταιγε η ίδια για όλα αυτά. Ωστόσο, η ενοχή την κυνηγούσε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής της.
«Έβγαλα 10 εκατομμύρια λίρες με το δεύτερο άλμπουμ [I Do Not Want What I Haven't Got] . Πιθανότατα θα έπρεπε να είχα βγάλει περισσότερα. Έδωσα τα μισά από αυτά. Γιατί; Ένας ιερέας μου είπε: όταν μεγαλώσεις και βρεις δουλειά, να επιστρέψεις τα χρήματα που έκλεψες. Έτσι, μόλις πήρα τα χρήματα, τα μοίρασα με διάφορους τρόπους σε διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα και ανθρώπους», είχε γράψει.
Σε αυτό το βιβλίο –το μόνο σ’ το οποίο η Σινέντ μιλά για τον εαυτό και τα σκληρά βιώματά της σε πρώτο πρόσωπο, αφαιρώντας το δικαίωμα λόγου απ’ οποιονδήποτε άλλον- υπάρχει και μία σκληρή αναφορά για τα χρόνια που χρειάστηκε να περάσει σε ψυχιατρική κλινική, προσπαθώντας να θεραπεύσει τις πληγές της. «Πέρασα τον περισσότερο χρόνο στο τρελοκομείο. Πρακτικά ζούσα εκεί για έξι χρόνια. Μόνο εμείς –οι ασθενείς- το αποκαλούμε έτσι: τρελοκομείο»...
