Η δουλειά του Σο Σιμπούγια, ενός Νεοϋορκέζου καλλιτέχνη που ζει στο Μπρούκλιν είναι να απαθανατίζει τη στιγμή. Έτσι λέει για τη δουλειά του και πιστεύει από τότε που έφτασε στη Νέα Υόρκη από το Τόκιο, το 2011, μιλώντας ελάχιστα αγγλικά.
Γραφίστας και ιδρυτής του στούντιο Placeholder, ο Σιμπούγια, όταν η Νέα Υόρκη έκλεισε εξαιτίας του κορωνοϊού άρχισε να απεικονίζει την ανατολή κάθε μέρας στο εξώφυλλο των αντίστοιχων New York Times. Και βοήθησε να καθοριστεί μια στιγμή. Μια στιγμή στην οποία υπήρχε η υπενθύμιση του ουρανού που υπάρχει.
Μια τέτοια συνταρακτική στιγμή απεικόνισε, φτιάχνοντας ένα έργο για την ανατολή στην Εύβοια, ένα κόκκινο πορτοκαλί όπως ήταν το χρώμα του ουρανού από τις φωτιές.
Ο Σιμπούγια μετά την πανδημία επιχειρεί να στρέψει το βλέμμα των ανθρώπων ψηλά, σε μια τοποθεσία που δεν ξέρουμε και μπορεί να μη την είχαμε δει ποτέ, σε κάθε άκρη του πλανήτη. Η εικόνα της Εύβοιας είναι μια υπενθύμιση, για μια άλλη καταστροφή μετά την πανδημία για να ανακαλύψουμε όπως λέει «τη γενναιοδωρία και την ειρήνη».
Μερικές φορές μια εικόνα τα λέει όλα. Ο καλλιτέχνης αυτός αποτύπωσε μια συλλογική ανάγκη. Για την προστασία της φύσης απέναντι στην καταστροφή. Το οραματίστηκε από το μακρινό Μπρούκλιν και το έφερε μέσω του λογαριασμού του στο ίνσταγκραμ μπροστά στα μάτια όλων μας.
Η ανταπόκριση του κόσμου όταν αποφάσισε να αποτυπώνει επάνω στην εφημερίδα και να αντιπαραβάλλει τις ειδήσεις με τον ουρανό ήταν εκπληκτική. «Εκτιμώ την ανταπόκριση, με κάνει να αισθάνομαι ότι είμαι συνδεδεμένος με τον κόσμο μέσω της δουλειάς μου», λέει.
«Ο ουρανός μας θυμίζει ότι υπάρχει ακόμα ένας μεγάλος κόσμος έξω από τα παράθυρά μας και ότι κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα, με μια νέα ευκαιρία για πρόοδο και ειρήνη». Αυτό που τον εμπνέει περισσότερο είναι ο χρόνος. «Χρόνος. Έχω εμμονή με το να αποτυπώνω μια φευγαλέα στιγμή. Ο χρόνος είναι ένα πολύτιμο πράγμα και μπορείτε να απεικονίσετε μια στιγμή μόνο μία φορά. Δημιουργεί νόημα και μια ιστορία από μόνη της» πιστεύει ο Σιμπούγια.
