Από το «Aftersun» στο «Normal People» και τον «Μονομάχο», ο Πολ Μεσκάλ έφτασε μέχρι τη λίστα των υποψηφιοτήτων για Όσκαρ πριν καν συμπληρώσει το 30ό έτος της ηλικίας του.
Μερικά χρόνια πίσω όμως, ο Μεσκάλ, δεν θα πίστευε ποτέ πως θα μπορούσε να φτάσει έως εκεί. Ο ίδιος παραδέχτηκε στο Rolling Stone, ότι δεν είχε την αυτοπεποίθηση πως ήταν αρκετά ταλαντούχος, ώστε να καταφέρει να ξεχωρίσει.
Όπως μοιράζεται στη συνέντευξή του, σκέφτηκε να εγκαταλείψει τη σχολή Καλών Τεχνών, μέχρι που ένας καθηγητής του τον έπεισε να μην το κάνει. Και αφού δεν εγκατέλειψε, αποφάσισε ότι η μόνη επιλογή ήταν να «γίνει ο καλύτερος», κάτι που τον οδήγησε σε μια «μοναχική ζωή και σε αυστηρή πειθαρχία και αυταπάρνηση».
Περιτριγυρισμένος από ταλαντούχους συμφοιτητές, ο Μεσκάλ φοιτούσε στην Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης Lir στο Δουβλίνο, χωρίς προσδοκίες ανάλογες των επιτυχιών που μετρά σήμερα. «Δεν είχα το ταλέντο που ένιωθα ότι είχαν οι άλλοι, οπότε έπρεπε να το βρω από κάπου αλλού», λέει στο περιοδικό, αποδίδοντας την επιτυχία του στο πείσμα του.
«Ή, όχι, θα έλεγα ότι το ταλέντο που είχα τότε δεν διαφέρει από το ταλέντο που έχω τώρα. Αλλά δεν ένιωθα ταλαντούχος. Όταν έβλεπα ηθοποιούς στην τάξη μου που είχαν περισσότερη εμπειρία στον αυτοσχεδιασμό, για παράδειγμα, ή έκαναν πράγματα στα οποία εγώ δεν είχα εμπειρία, άρχιζα να πανικοβάλλομαι, γιατί μέχρι τότε είχα περάσει μεγάλο μέρος της ζωής μου να είμαι καλός στο γαελικό ποδόσφαιρο και να λέω "ξέρω πώς να είμαι καλός σε αυτό". Όσον αφορά την υποκριτική, μου άρεσε πολύ να το κάνω, αλλά δεν ήξερα αν ήμουν καλός -και ένιωθα κακός σε αυτό», εξομολογήθηκε στο Rolling Stone.
Και από την αμφιβολία, ο Μεσκάλ έφτασε να είναι το Μήλον της Έριδος, με κορυφαίους σκηνοθέτες να τον διεκδικούν για τα καστ τους και μεγάλους σχεδιαστές να προσπαθούν να επιμεληθούν την εμφάνισή του.
Μετρώντας υποψηφιότητες για Emmy και Όσκαρ και νίκες σε Olivier και BAFTA, ο Μεσκάλ ξεχωρίζει στο Χόλιγουντ ως «ταλέντο της γενιάς του» ή «ο επόμενος Μάρλον Μπράντο».
Οι περισσότεροι από τους σκηνοθέτες και παραγωγούς που συνεργάστηκαν μαζί του δεν περιορίζονται μόνο στο ταλέντο που τελικά είχε ή στον επαγγελματισμό που έχει επιδείξει.
«Ένα πραγματικά υπέροχο, γλυκό, προσεκτικό και ευγενικό άτομο», θα πει ο Όλιβερ Χερμάνους, που τον σκηνοθέτησε στο The History of Sound, το πρώτο πρότζεκτ στο οποίο ο Μεσκάλ είχε και τον ρόλο του εκτελεστικού παραγωγού. «Είναι σχεδόν εκνευριστικό το να μην έχεις τίποτα κακό να πεις για τον Πολ. [Μου αρέσει απλώς] να ξέρω ότι υπάρχει εκεί έξω».
Συνεχίζει ο Χερμάνους: «Έχει πρόσβαση σε ένα πολύ πλήρες φάσμα συναισθημάτων και ιδεών, και είναι πραγματικά πρόθυμος να τα εξερευνήσει, να αγγίξει το ηλεκτροφόρο καλώδιο».
