Στη συνέχεια της μελέτης του στον μεγάλο Ρώσο δραματουργό Άντον Τσέχοφ και μετά τις παραστάσεις των έργων του «Τρεις Αδερφές» και «Θείος Βάνιας», ο Δημήτρης Καραντζάς και το θέατρο Προσκήνιο ετοιμάζουν για τη σεζόν 2023-'24 μια μελέτη πάνω στον «Γλάρο», ένα κατεξοχήν έργο για το ίδιο το θέατρο και τις μεθόδους του, με μια ομάδα σημαντικών ηθοποιών, μέσα στην οποία συναντάμε τους περισσότερους που συμμετείχαν ήδη στον Θείο Βάνια.
Στην παράσταση που θα κάνει πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του 2023 θα παίζουν οι Θεοδώρα Τζήμου, Μανώλης Μαυροματάκης, Αινείας Τσαμάτης, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Ηρώ Μπέζου, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Μαρία Φιλίνη, Άρης Νινίκας κ.ά.
Η μετάφραση είναι της Ξένιας Καλογεροπούλου και η συγγραφή του «Γλάρου» –«κωμωδίας σε τέσσερις πράξεις» κατά δήλωση του συγγραφέα– ολοκληρώθηκε το 1895.
Όταν ανέβηκε για πρώτη φορά, την ίδια χρονιά στο θέατρο Αλεξαντρίνσκι της Αγίας Πετρούπολης, υπήρξε μια εμπορική και καλλιτεχνική αποτυχία. Ωστόσο, το ανέβασμα της παράστασης το 1898, από το «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας σε σκηνοθεσία Στανισλάφσκι, ήταν ένας θρίαμβος και καθιέρωσε τον Τσέχoφ στη συνείδηση του κοινού.
Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1932. Είναι από τις πιο δημοφιλείς παραστάσεις έργων του Τσέχoφ στην Ελλάδα, με τους ρόλους της Νίνα και της Αρκάντινα να θεωρούνται από τους πιο δημοφιλείς του παγκόσμιου δραματολογίου.
«Χρειαζόμαστε νέους τρόπους έκφρασης. Χρειαζόμαστε νέους τρόπους, κι αν δεν μπορούμε να τους δημιουργήσουμε καλύτερα να μην κάνουμε τίποτα» λέει ο Τρέπλιεφ, ο γιος της Αρκάντινα, που αναζητά νέα μονοπάτια έκφρασης στην τέχνη. Είναι ένα από τα πρόσωπα του Γλάρου που βασανίζονται εξαιτίας του τρόπου που αντιλαμβάνονται τον κόσμο και τα αδιέξοδά του μέσα από το θέατρο ή τη συγγραφή.
Οι χαρακτήρες παγιδεύονται από τους δικούς τους φόβους και ανασφάλειες, και οι σχέσεις τους χαρακτηρίζονται από ανεκπλήρωτη αγάπη και εξίσου ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Οι ζωές των χαρακτήρων περιστρέφονται γύρω από την αγάπη: ο Τρέπλιεφ είναι ερωτευμένος με τη Νίνα που δεν ανταποδίδει την αγάπη του. Η Νίνα λατρεύει τον Τριγκόριν ακόμα και αφού την εγκαταλείπει. Η Αρκάντινα αγαπά επίσης τον Τριγκόριν που την αφήνει για τη Νίνα. Η Μάσα αγαπά τον Τρέπλεβ που δεν την προσέχει καν, κάτι που τελικά οδηγεί στον γάμο της με τον Μεντβεντένκο. Όλοι λαχταρούν να είναι με κάποιον που δεν τους θέλει. Ο Τρέπλεφ αναζητά την αγάπη της μητέρας του, η Νίνα δεν γίνεται αποδεκτή από τους γονείς της εξαιτίας της καλλιτεχνικής ζωής που έχει επιλέξει.
Το να επιθυμεί κανείς την αγάπη ανθρώπων που δεν ανταποδίδεται είναι τουλάχιστον καταστροφικό. Το έργο υπογραμμίζει τη θλιβερή πραγματικότητα ότι η αμοιβαία αγάπη είναι σπάνια, και ο Τσέχοφ υποστηρίζει ότι το να επιμένει κανείς στην ανεκπλήρωτη αγάπη δεν φέρνει κανέναν πιο κοντά στην ανταποδοτική αγάπη.
Σε μια επιστολή του τον Οκτώβριο του 1895 ο Τσέχoφ έγραψε:
«Γράφω ένα θεατρικό έργο, το οποίο μάλλον δεν θα τελειώσω πριν από το τέλος Νοεμβρίου. Δεν το γράφω χωρίς ευχαρίστηση, αν και ορκίζομαι ότι φοβάμαι τις συμβάσεις της σκηνής. Είναι κωμωδία, έχει τρεις γυναικείους ρόλους, έξι ανδρικούς, τέσσερις πράξεις, τοπία (θέα σε μια λίμνη), πολλή συζήτηση για τη λογοτεχνία, λίγη δράση, τόνους αγάπης».
