Το 82ο Φεστιβάλ Βενετίας δεν στέρησε τίποτα από τη γνωστή του λάμψη. Αστέρες όπως η Τζούλια Ρόμπερτς, η Κέιτ Μπλάνσετ, ο Τζουντ Λο και ο Τζορτζ Κλούνεϊ πόζαραν στα κανάλια και περπάτησαν στο κόκκινο χαλί (ο Λο μάλιστα παραπάτησε σε θαλάσσιο ταξί, ενώ ο Κλούνεϊ ασθένησε). Ωστόσο, πίσω από τις φωτογραφίες, η φετινή διοργάνωση είχε σαφές πολιτικό πρόσημο.
Παρά τις δηλώσεις του προέδρου της κριτικής επιτροπής, Αλεξάντερ Πέιν, ότι το φεστιβάλ πρέπει να εστιάσει μόνο στο σινεμά, οι ταινίες «μίλησαν» διαφορετικά: επικέντρωσαν σχεδόν όλες σε κρίσιμα ζητήματα της εποχής, από τον πόλεμο στη Γάζα και την απειλή πυρηνικού πολέμου μέχρι την κλιματική κρίση και την αβεβαιότητα της εργασίας.
Η «Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» και το μήνυμα για την Παλαιστίνη
Στο τέλος του φεστιβάλ, η ταινία The Voice of Hind Rajab της Τυνήσιας Καουτέρ Μπεν Χάνια προκάλεσε συγκίνηση και πολιτικό αντίκτυπο. Το φιλμ δραματοποιεί τη δολοφονία της πεντάχρονης Χιντ Ρατζάμπ στη Γάζα τον Ιανουάριο του 2024, όταν ισραηλινά πυρά σκότωσαν την οικογένειά της και τους διασώστες που έσπευσαν να τη βοηθήσουν. Το σώμα της βρέθηκε 12 ημέρες αργότερα.
Η ταινία χρησιμοποίησε τα πραγματικά ηχητικά ντοκουμέντα από την κλήση της μικρής στην υπηρεσία εκτάκτου ανάγκης, όπου παρακαλούσε να τη σώσουν. Μετά την προβολή, το κοινό χάρισε 23 λεπτά χειροκροτήματος και φώναζε «Free Palestine».
«Ένιωσα ότι έπρεπε να κάνω κάτι, για να μην είμαι συνένοχη με τη σιωπή. Δεν έχω πολιτική δύναμη, δεν είμαι ακτιβίστρια. Το μόνο μου εργαλείο είναι ο κινηματογράφος. Έστω και έτσι, δεν σώπασα», δήλωσε η σκηνοθέτιδα.
Η Κάθριν Μπίγκελοου και ο πυρηνικός εφιάλτης
Η Κάθριν Μπίγκελοου επέστρεψε μετά από οκτώ χρόνια με το A House of Dynamite. Η ταινία βάζει το κοινό να βιώσει ξανά και ξανά τα 18 λεπτά από την εκτόξευση πυρηνικού πυραύλου εναντίον των ΗΠΑ έως την πρόσκρουσή του, μέσα από τη ματιά στρατιωτών, ηγετών και του Προέδρου (τον οποίο υποδύεται ο Ίντρις Έλμπα).
«Η ταινία είναι μια πρόσκληση να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με όλα αυτά τα όπλα. Πώς μπορεί η καταστροφή του κόσμου να θεωρείται αμυντικό μέτρο;» αναρωτήθηκε η σκηνοθέτιδα.
Ο Γιώργος Λάνθιμος και η κλιματική κρίση
Ο Γιώργος Λάνθιμος παρουσίασε το Bugonia, με την Έμα Στόουν στον ρόλο μιας ισχυρής CEO που απάγεται από συνωμοσιολόγους, οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι εξωγήινη που σκοπεύει να καταστρέψει τη Γη.
Ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι πρόκειται για αλληγορία για την αδράνεια απέναντι στην κλιματική κρίση: «Η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά σε λογαριασμό. Οι άνθρωποι πρέπει να διαλέξουν τον σωστό δρόμο, αλλιώς δεν ξέρω πόσος χρόνος μάς απομένει».
Ο Παρκ Τσαν-γουκ και η εργασιακή ανασφάλεια
Ο νοτιοκορεάτης δημιουργός του Oldboy, Παρκ Τσαν-γουκ, παρουσίασε το No Other Choice. Η ταινία, με σατιρικό ύφος, αφηγείται την ιστορία ενός υπαλλήλου που απολύεται και στρέφεται σε ακραίες λύσεις για να διασφαλίσει το μέλλον του.
«Όλοι κρύβουμε μέσα μας τον φόβο της επαγγελματικής ανασφάλειας», είπε ο σκηνοθέτης. «Είναι η πραγματικότητα όσων προσπαθούν να επιβιώσουν στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία».
Ο Τζουντ Λο ως Βλαντιμίρ Πούτιν
Ο Τζουντ Λο ενσάρκωσε τον Βλαντιμίρ Πούτιν στο The Wizard of the Kremlin του Ολιβιέ Ασάγιας, με τον Πολ Ντάνο σε συμπρωταγωνιστικό ρόλο. Αν και ο Λο προσπάθησε να υποβαθμίσει την πολιτική διάσταση, ο Ασάγιας ήταν ξεκάθαρος:
«Η ταινία είναι για το πώς εφευρέθηκε η πολιτική του 21ου αιώνα και πώς η άνοδος του Πούτιν γέννησε το κακό που βλέπουμε σήμερα».
Ο Γκιγέρμο ντελ Τόρο με το Frankenstein άνοιξε διάλογο γύρω από την ηθική της τεχνητής νοημοσύνης – ακόμη κι αν ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι η ταινία «δεν αφορά το AI».
Από τη Βενετία στη διεθνή σκηνή
Η πολιτική χροιά δεν έμεινε μόνο στη Μόστρα. Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν, ανακοινώνοντας το πρόγραμμα, εξέδωσε δήλωση ζητώντας τον τερματισμό της «γενοκτονίας και των αδιανόητων σφαγών στις οποίες υποβάλλεται ο παλαιστινιακός λαός από την κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου».
Παράλληλα, στο Λονδίνο, ο ηθοποιός Χιου Μπόνεβιλ εξέπληξε ρεπόρτερ του ITV στο κόκκινο χαλί, δηλώνοντας: «Αυτό που πρόκειται να συμβεί στη Γάζα είναι απαράδεκτο. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να κάνει περισσότερα για να το σταματήσει».
Η Βενετία του 2025 έδειξε ότι το σινεμά δεν είναι πια απλώς γκλάμουρ και κόκκινα χαλιά. Είναι εργαλείο πολιτικού σχολιασμού, παρέμβασης και συλλογικού στοχασμού πάνω σε έναν κόσμο που βυθίζεται σε κρίσεις. Όπως παρατήρησε ένας από τους σκηνοθέτες: «Η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη επιλογή».
Με πληροφορίες από Guardian
