Στις Κάννες, πέρα από το επίσημο πρόγραμμα και τα μεγάλα ονόματα, υπάρχουν και οι ενότητες που κοιτάζουν προς το επόμενο. Μία από αυτές είναι το ACID, που ανακοίνωσε το πρόγραμμά του για το 2026 με εννέα ταινίες από νέες, τολμηρές φωνές.
Η καλλιτεχνική επιμελήτρια της ενότητας, Πολίν Ζινό μίλησε για ένα πρόγραμμα «ριψοκίνδυνο» και «τολμηρό», κάτι που ταιριάζει απολύτως στη φυσιογνωμία του ACID. Περισσότερες από 600 ταινίες υποβλήθηκαν φέτος για μόλις εννέα θέσεις, γεγονός που δείχνει πόσο στοχευμένη παραμένει η επιλογή του. Η ίδια τόνισε ότι το ACID δεν αναζητά την τελειότητα με εμπορικούς όρους, αλλά τη σαφή παρουσία ενός δημιουργού που δείχνει ότι έχει μέλλον.
Αυτός είναι και ο ρόλος που έχει χτίσει η ενότητα από το 1992, όταν δημιουργήθηκε με σκοπό να στηρίζει τη διανομή ανεξάρτητων ταινιών και να δίνει χώρο σε νέους δημιουργούς πριν αποκτήσουν μεγαλύτερη ορατότητα. Από το ACID έχουν περάσει παλιότερα πρώτες δουλειές σκηνοθετών όπως η Ζιστίν Τριέ, ο Ράντου Ζούντε και η Καουτέρ Μπεν Χανία, κάτι που εξηγεί γιατί η ενότητα αντιμετωπίζεται συχνά σαν ένας πιο υπόγειος δείκτης για το προς τα πού κινείται το αυριανό σινεμά.
Στο φετινό πρόγραμμα ξεχωρίζουν δύο ταινίες από δημιουργούς με καταγωγή από το Ιράν. Το Dans La Gueule de l’Ogre της Mahsa Karampour κινείται γύρω από την εξορία, την αδελφική σχέση και την αναζήτηση κοινού εδάφους μακριά από την πατρίδα, ενώ το Living Twice, Dying Thrice του Karim Lakzadeh ξεκινά από την ιστορία τριών ανθρακωρύχων που επιζούν από κατάρρευση ορυχείου και προσποιούνται τους νεκρούς, ανοίγοντας σε μια πιο μεγάλη κοινωνική περιπέτεια μέσα στο σημερινό Ιράν.
Το υπόλοιπο πρόγραμμα απλώνεται σε πολύ διαφορετικές κατευθύνσεις. Το A Secret Heart του Τομ Φοντενίγ παρακολουθεί μια οικογένεια που επανασυστήνεται μέσα από τη μετάβαση μιας τρανς γυναίκας, ενώ το animation Blaise των Ντιμίτρι Πλανσόν και Ζαν-Πολ Γκιγκ χρησιμοποιεί αιχμηρό χιούμορ και κοινωνική σάτιρα για να μιλήσει για τάξη, συναίνεση, βία και την ανάγκη αποδοχής.
Από την άλλη, το La Détention του Γκιγιόμ Μασάρ προσεγγίζει έμμεσα το γαλλικό σωφρονιστικό σύστημα, ακολουθώντας την εκπαίδευση σωφρονιστικών υπαλλήλων, ενώ το Promised Spaces του Ιβάν Μάρκοβιτς συνδέει την ταχεία αστική ανάπτυξη στην Καμπότζη με τις ταξικές σχέσεις και το πολιτικό τοπίο.
Αυτό που κρατά ζωντανό το ACID είναι ακριβώς αυτή η συνύπαρξη: ντοκιμαντέρ, υβριδικές φόρμες, κοινωνικό σινεμά, προσωπικές ιστορίες και δημιουργοί που μπορεί να μην μοιάζουν ακόμη «έτοιμοι» με την εμπορική έννοια, αλλά μοιάζουν έτοιμοι να αφήσουν ίχνος.
Σε ένα φεστιβάλ όπου τα περισσότερα βλέμματα στρέφονται, αναμενόμενα, στο επίσημο πρόγραμμα, το ACID συνεχίζει να θυμίζει ότι το επόμενο κύμα του σινεμά έρχεται συχνά από λίγο πιο απρόβλεπτα σημεία.
Με στοιχεία από The Hollywood Reporter, Deadline
