Μerja Kokkonen

«Μερικές φορές τα τραγούδια είναι σαν την αντανάκλαση του ειδώλου σου σ’ έναν καθρέφτη. Δεν θέλεις να το βλέπεις όλη την ώρα, αλλά είναι καλό να ξέρεις ότι υπάρχει» λέει η Φιλανδή πολυ-οργανίστρια Merja Kokkonen, που υπογράφει ως Islaja. «Στα 11 μου έκανα μαθήματα μουσικής, αλλά δεν ενδιαφερόμουν μόνο για το Für Elise του Μπετόβεν. Σύντομα ανακάλυψα ένα είδος που ήταν περισσότερο δικό μου· ήταν όλα αυτά που μ’ έκαναν να κλάψω. Όχι όμως μόνο δάκρυα λύπης, αλλά και χαράς και νοσταλγίας. Λαχτάρας. Η μητέρα μου άκουγε θρησκευτική μουσική, ύμνους, Γρηγοριανά
Μέλη, γκόσπελ. Μια ή δυο φορές το χρόνο άκουγα παλιά jazz και ποπ με τον πατέρα μου – ιταλική ποπ και Charles Mingus. Είχαμε επίσης παλιές κόπιες από κασέτες με χορωδίες που ακούγονταν λες και τραγουδούσαν άγγελοι. Είμαι βέβαιη ότι χρωστάω πολλά σ’ εκείνα τα χρόνια. Έγραφα στα κρυφά τραγούδια, που δεν τα έπαιζα ποτέ σε κανέναν. Βεβαιωνόμουν ότι ήμουν ολομόναχη στο μεγάλο μας σκοτεινό και καταθλιπτικό σπίτι, κατέβαινα στον κάτω όροφο και έπαιζα μεγάλης διάρκειας θλιμμένα κομμάτια, με λίγα ακόρντα και επαναλαμβανόμενους αναστεναγμούς. Χρησιμοποιούσα τα ακουστικά για μικρόφωνο, φόραγα παπούτσια του tap dance και χτύπαγα τα πόδια μου στο ρυθμό. Ο ήχος ήταν απίστευτα θολός, σχεδόν δεν ακούγονταν τα φωνητικά. Ως έφηβη ήμουν πολύ ντροπαλή και ξεροκέφαλη για να παίζω με άλλους». Ο πρώτος δίσκος της το 2004 ήταν ένα ημερολόγιο ονείρων, μια σεάνς με επιβλητικούς φυσικούς ήχους, φολκ για σκοτεινά δάση. Το ίδιο και το ηλεκτρονικό Palaa Αurinkoon που ακολούθησε – στα χνάρια της Bjork. Από τότε άλλαξαν πολλά. Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ της Ulual yyy, ηχογραφημένο στο καθιστικό του σπιτιού της. 9 ύμνοι αστικής ποίησης, που θυμίζουν περισσότερο τις παραγωγές του Eno για τον Bowie. «Είναι χαρούμενη μουσική στην ουσία» λέει. «Σε ανακουφίζει. Η μουσική μπορεί να δημιουργήσει ένα καταφύγιο…».