«Μπάσταδρο»: Το νέο synthpunk άλμπουμ του Mazoha

— Πώς είναι να γράφεις και να τραγουδάς ελληνικούς στίχους πλέον; Είναι απελευθερωτικό;

Απελευθερωτικό δεν ξέρω αν είναι, σίγουρα είναι πιο άμεσο για τον ακροατή, γιατί αφουγκράζεται απευθείας τη μητρική μας γλώσσα. Η απελευθέρωση που λες δεν νομίζω πως έρχεται ποτέ. Είναι θέμα εκτόνωσης και η διαδικασία του γραψίματος, δηλαδή της σύνθεσης και της στιχουργικής, είναι το πάγωμα του χρόνου που καταφέρνει αυτός που γράφει. Εκείνη τη στιγμή σταματούν τα πάντα. Μια φίλη μου το παρομοίασε με επαφή με το «θείο». Προσοχή, αυτά είναι λόγια της φίλης μου, όχι δικά μου.

Βλέπουμε και ξέρουμε τι φταίει για όλα αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά δεν αντιδρούμε. Σαν από μαζοχισμό να τ' απολαμβάνουμε όλα αυτά.

— To «Ποπ 81» ξεχωρίζει αμέσως απ' τον καινούργιο σου δίσκο, «Μπάσταδρο». Τι είχες στο μυαλό σου φτιάχνοντάς το;

Ξεχωρίζει με την έννοια του hit μάλλον, γιατί μου το έχουν πει κι άλλοι. Είχα γράψει το beat, το οποίο έστεκε μονάχο του, σαν αρχείο, για 2-3 μήνες. Μια μέρα πριν από την ηχογράφηση έκατσα, έγραψα τις κιθάρες και τους στίχους μαζί με τη φωνητική γραμμή. Είναι πολύ φτωχό σε στίχους, αλλά δεν νομίζω πως χρειαζόταν κάτι περισσότερο.

Ο τίτλος του αναφέρεται στη χρονολογία γέννησής μου, το '81, και στη θρυλική γιουγκοσλαβική ομάδα, την Pop 84. Στην ουσία η Pop 84 ήταν ιταλική μάρκα ρούχων που έμπαινε ως χορηγός στην μπασκετική φανέλα της κάποτε Γιουγκοπλάστικα.

— Πώς τα πας με το άγχος; Πιστεύεις ότι είναι το συναίσθημα που χαρακτηρίζει περισσότερο την εποχή μας; Πώς το χρησιμοποιείς μέσα στη μουσική σου;

Καλά το πάω με το άγχος, έχω άφθονο. H μοναξιά και η αυταρέσκεια νομίζω πως χαρακτηρίζουν την εποχή αυτή. Το άγχος δεν είναι καλό εργαλείο στη μουσική μου. Όταν είμαι ιδιαίτερα αγχωμένος δεν νομίζω πως μπορώ να καταφέρω και πολλά.

— Πώς διάλεξες το καινούργιο όνομα για το πρότζεκτ σου;

Έπαιζα μπάσο σε μια φιλική μπάντα και ψάχναμε όνομα. Ο ντράμερ πέταξε το όνομα Mazoha. Δεν ταίριαζε σ' εκείνη την μπάντα, οπότε το κράτησα για προσωπική χρήση, γιατί νομίζω πως είναι η τέλεια περιγραφή του σύγχρονου Έλληνα. Βλέπουμε και ξέρουμε τι φταίει για όλα αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά δεν αντιδρούμε. Σαν από μαζοχισμό να τ' απολαμβάνουμε όλα αυτά.

— Θυμάσαι το πρώτο κομμάτι που έγραψες ποτέ;

Ναι. Ήταν πριν από πολλά πολλά χρόνια (22) και λεγόταν «Dust and mud».

Info: Το «Μπάσταδρο» κυκλοφορεί σε βινύλιο και digital album από την Ιnner Ear.