Θραύσματα από μάρμαρο, κομμάτια μια ιδιότυπης συλλογής από τις μεγάλες πορείες της Αθήνας, αιωρούνται σαν αστρική σκόνη σε νυχτερινό ουρανό στη συμμετοχή του Μανώλη Δασκαλάκη-Λεμού στην έκθεση «The state of emergency has become the rule» της γκαλερί Can.
— Πες μου λίγα πράγματα που θα ήθελες να ξέρουμε για εσένα.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα.
— Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο έργο που επηρέασε την απόφασή σου να ασχοληθείς με τα εικαστικά;
Δεν θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο, μάλλον πολλά. Θυμάμαι σίγουρα ότι μια έκθεση με έργα του Ρόθκο και του Μπέικον που είχα δει στο Λονδίνο όταν ήμουν 10 με είχε συνεπάρει.
Αυτό που εμένα με ενδιαφέρει περισσότερο σε αυτή την περίπτωση είναι η αφήγηση που φέρει το ίδιο το υλικό, η ακινητοποιημένη φορτισμένη ενέργειά του και η ιστορία του.
— Πες μου λίγα λόγια για τα έργα με τα οποία συμμετέχεις στην έκθεση «The state of emergency has become the rule».
Συμμετέχω με δύο έργα: το ένα έχει τίτλο «Liquid Dreams» («Spring in Greece») και το άλλο «We used to care» («Cosmic Dust»). Και τα δύο είναι φωτογραφικά έργα. Το πρώτο έχει μια σύνθεση από λουλούδια της ελληνικής υπαίθρου, τα οποία παραμορφώθηκαν με το χέρι κατά τη διαδικασία της φωτογράφισης, μπροστά από ένα μαύρο φόντο.
Το δεύτερο, που μάλλον μοιάζει πιο άμεσα ταιριαστό με το θέμα της έκθεσης, έχει τρεις, διαφορετικού χρώματος πέτρες, θραύσματα μαρμάρου από σκαλιά και πεζοδρόμια πλατειών που είχα συλλέξει μετά από πορείες στην Αθήνα μεταξύ 2010 και 2012, οι οποίες αναπαρίστανται αιωρούμενες, με τα θρύψαλά τους να σχηματίζουν κάτι που μοιάζει με αστρική σκόνη σε νυχτερινό ουρανό.
Τη σειρά αυτή την είχα ξεκινήσει ως edition για την Triennial του New Museum «Songs for Sabotage» πριν από δύο χρόνια, ανοίγοντας διάλογο με ένα αντίστοιχο βίντεο που έδειξα στην έκθεση. Αυτό που εμένα με ενδιαφέρει περισσότερο σε αυτή την περίπτωση είναι η αφήγηση που φέρει το ίδιο το υλικό, η ακινητοποιημένη φορτισμένη ενέργειά του και η ιστορία του. Κατά τη γνώμη μου σχετίζεται με αυτήν τη δυναμική ονειρική φαντασίωση μιας αλλαγής, που ως ιδέα υπάρχει σε αρκετά από τα έργα μου.
— Νιώθεις πως ζούμε σε κατάσταση συνεχούς απειλής έκτακτου συναγερμού;
Θα έλεγα πως ζούμε μουδιασμένοι σε μια έκτακτη κατάσταση.
— Ποια είναι η σχέση σου με τα social media; Πως επιδρούν πάνω σου και ποια βλέπεις να είναι η επίδραση τους στην κοινωνία αυτή τη στιγμή;
Είναι συμμετοχική και σίγουρα από μια σκοπιά παρατήρησης είναι συναρπαστικό αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια και ο τρόπος που αλλάζει τόσο η παραγωγή όσο και η διανομή του περιεχομένου, είτε μιλάμε για τέχνη είτε για οποιοδήποτε άλλο προϊόν. Όταν όλοι έχουν γίνει επιμελητές, brands και δημιουργοί, η κοινωνική αντίληψη για αυτούς τους ρόλους αλλάζει δραστικά. Το πιο ωραίο σχετικό κείμενο το έχω διαβάσει στο In the Flow του Boris Groys, το οποίο προτείνω σε όποιον ενδιαφέρεται να το διαβάσει.
— Στις μέχρι τώρα δουλειές σου εμφανίζεται συχνά το θέμα του ονείρου, ακόμα και αν πρόκειται για ακυρωμένα όνειρα. Γιατί πιστεύεις ότι σε ελκύει το θέμα;
Νομίζω ότι αυτό συνδέεται με την ομορφιά, δηλαδή η θολή εκδήλωση ενός προσωπικού ή συλλογικού οράματος και η ενδεχόμενη επιτυχία ή αποτυχία του. Και είναι κάτι που εντοπίζω ως βασικό χαρακτηριστικό σχεδόν σε κάθε έργο ή καλλιτέχνη που με ελκύει.
Info
The state of emergency has become the rule
27/11-18/1
Γκαλερί Can
Αναγνωστοπούλου 42, Κολωνάκι
Tρ.-Παρ. 12:00-15:00 & 17:00- 20:00, Σάβ. 12:00-16:00
Είσοδος ελεύθερη
