Μια μαγευτική έκθεση που εκτείνεται σε τρεις ορόφους και είναι αφιερωμένη στους συλλέκτες και τις συλλογές τους παρουσιάζεται στο New Museum, στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Με τίτλο «The Keeper», η έκθεση περιλαμβάνει εκατοντάδες χιλιάδες μικρά, κυρίως, αντικείμενα και εικόνες, που συγκεντρώθηκαν, επιλέχθηκαν και καταγράφηκαν από περίπου τριάντα καλλιτέχνες-φύλακες (keepers) κατά τη διάρκεια του 20ου, αλλά και του 21ου αιώνα. Είναι αφιερωμένη στην πράξη της διατήρησης αντικειμένων, έργων τέχνης, και εικόνων, καθώς και στα πάθη που εμπνέουν αυτό το εγχείρημα. Ο προβληματισμός σχετικά με την ώθηση να σώσει κανείς τόσο το πιο πολύτιμο αντικείμενο, όσο και το φαινομενικά άνευ αξίας, συγκεντρώνει μια ποικιλία από φανταστικά μουσεία, προσωπικές συλλογές και ασυνήθιστες συναθροίσεις, αποκαλύπτοντας την αφοσίωση με την οποία καλλιτέχνες, συλλέκτες και μελετητές έχουν δημιουργήσει καταφύγια για τις απειλούμενες εικόνες και έργα τέχνης.
Πολλές φορές οι άνθρωποι θέλουν να περιβάλλονται από αντικείμενα ως αντιστάθμισμα σε στερήσεις του παρελθόντος ή εξαιτίας του φόβου για τυχόν ανεκπλήρωτες μελλοντικές ανάγκες. Με αυτόν τον τρόπο αισθάνονται προστατευμένοι και πιο δυνατοί απέναντι στις ανησυχίες τους.
Μέσα από μια σειρά μελετών και πορτρέτων που εκτείνεται στον εικοστό αιώνα, η έκθεση αφηγείται τις ιστορίες των διαφόρων ατόμων μέσα από τα αντικείμενα που επέλεξαν να διαφυλάξουν, εκθέτοντας τα ποικίλα κίνητρα που τους ενέπνευσαν να αποκτήσουν τόσο σπουδαία όσο και απλά πράγματα, καταναλώνοντας χρόνο, ενέργεια και χρήματα. Τι είναι αυτό όμως που κάνει τους ανθρώπους να συγκεντρώνουν αντικείμενα; Όταν πρόκειται για βιβλιοθήκες και μουσεία, σίγουρα μιλάμε για πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρονται και αφορούν όλους μας, ποιο μπορεί όμως να είναι το κίνητρο ενός ιδιώτη που συλλέγει όλο και περισσότερα αντικείμενα; Οι πιο κυνικοί θα θεωρήσουν ότι πρόκειται για αποτέλεσμα της παγκόσμιας καταναλωτικής κουλτούρας και για μια προσπάθεια να ταυτίσουμε το «έχειν» με το «είναι» -δε μπορεί όμως να συμβαίνει μόνο αυτό.
Πολλές φορές οι άνθρωποι θέλουν να περιβάλλονται από αντικείμενα ως αντιστάθμισμα σε στερήσεις του παρελθόντος ή εξαιτίας του φόβου για τυχόν ανεκπλήρωτες μελλοντικές ανάγκες. Με αυτόν τον τρόπο αισθάνονται προστατευμένοι και πιο δυνατοί απέναντι στις ανησυχίες τους. Ως απαντήσεις σε απώλειες, ως προσωπικές καταγραφές, υποκειμενικές αναζητήσεις και αρχεία για το μέλλον, οι ασυνήθιστες συλλογές και τα προσωπικά μουσεία που παρουσιάζονται στο New Museum κυμαίνονται από εκπληκτικά μαξιμαλιστικές προσπάθειες μέχρι περιορισμένες αλλά με επείγοντα χαρακτήρα. Μερικά από τα αντικείμενα είναι custom-made, άλλα βρέθηκαν από τους συλλέκτες και συγκεντρώθηκαν. Συχνά μικρά αντικείμενα συγχωνεύονται για να δημιουργήσουν μεγαλύτερα ή εγκαταστάσεις, που, ενδεχομένως, εξακολουθούν να αυξάνονται.
Το επίκεντρο της έκθεσης είναι το έργο της Γερμανίδας Ydessa Hendeles, «Partners» (ή «Teddy Bear»). Πρόκειται για μια τεράστια έκθεση μέσα στην έκθεση που αποτελείται από πάνω από 3.000 κορνιζαρισμένες φωτογραφίες, από οικογενειακά άλμπουμ, ανθρώπων που ποζάρουν με αρκουδάκια, αλλά και από μερικές βιτρίνες που περιέχουν αρκουδάκια-αντίκες. Το έργο της Hendeles καθορίζει το αρκουδάκι ως μεταφορά για την παρηγορητική δύναμη των έργων τέχνης και των εικόνων και υπογραμμίζει τη συμβιωτική σχέση που συνδέει τους ανθρώπους με τα αντικείμενα που αγαπούν. Η Hendeles ως καλλιτέχνης, επιμελήτρια και συλλέκτης έχει οργανώσει τις φωτογραφίες της έτσι ώστε να τονίσει κάποιες από τις κοινωνικές χρήσεις του παιχνιδιού: πολιτική μασκότ, έμβλημα της κοινωνικής τάξης, ενσάρκωση της εμπορικής επιτυχίας, προστάτης της παιδικής αθωότητας, παρηγοριά των ενηλίκων σε ένα σκληρό σύμπαν. Αξίζει, επίσης, να σημειώσουμε ότι η καλλιτέχνης είναι παιδί επιζώντων του Ολοκαυτώματος που έχασαν τα πάντα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μέσα από κάποιες από τις συλλογές που παρουσιάζει - όπως μια επιλογή από αρχαία αντικείμενα από το Εθνικό Μουσείο της Βηρυτού, λιωμένα από τη φωτιά κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου του Λιβάνου -, η έκθεση δίνει έμφαση σε εικόνες και αντικείμενα που μιλούν για κάποιο ιστορικό τραύμα ή δραματικά γεγονότα, αναδεικνύοντας τις συλλογές ως ένα μέσο για να διατηρηθεί η ιστορική μνήμη. Μυστικές προσπάθειες για να σωθούν ή να προστατευθούν αντικείμενα, συχνά και υπό την απειλή μεγάλου κινδύνου, μαρτυρούν μία ακούραστη πίστη στη δύναμη που έχουν οι εικόνες να θεραπεύουν και να ανακουφίζουν, καθώς και την επιθυμία των συλλεκτών να τιμήσουν αυτό που επιβιώνει παρά τις συνέπειες της βίας ή του χρόνου. «Ο Φύλακας» παρουσιάζει τις σύνθετες ζωές των εικόνων και των αντικειμένων που έχουν διαφύγει ένα τραγικό τέλος, παράλληλα με τις υπαρξιακές περιπέτειες των ατόμων που οδηγούνται από ακατανόητες -για εμάς- πράξεις εικονοφιλίας.
