Άνοιξη στο ΕΜΣΤ: Καναγκίνη, Λογοθέτης, Χρήστου
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζει τρεις ατομικές εκθέσεις ισάριθμων σημαντικών Ελλήνων δημιουργών που δεν είναι πια στη ζωή: της Νίκης Καναγκίνη (1933-2008), του Στάθη Λογοθέτη (1925-1997) και του Γιάννη Χρήστου (1926-1970). Τρεις περιπτώσεις που συγκροτούν έναν κοινό άξονα επαναπροσέγγισης της ελληνικής πρωτοπορίας των δεκαετιών 1950-1980, εστιάζοντας σε δημιουργούς της ίδιας γενιάς, των οποίων το έργο διαμορφώθηκε σε συνθήκες έντονου πειραματισμού και ριζοσπαστικής αναζήτησης.
Πρόκειται για καλλιτεχνικές πρακτικές που αναπτύχθηκαν σε διάλογο με τα διεθνή ρεύματα της εποχής –την ευρωπαϊκή πρωτοπορία, την avant-garde μουσική και μια κοσμοπολίτικη αντίληψη του κόσμου εν γένει– αλλά βρέθηκαν σε ασύμμετρη, συχνά αμήχανη σχέση με το εγχώριο καλλιτεχνικό πλαίσιο. Ως αποτέλεσμα, οι μορφές αυτές παρέμειναν για δεκαετίες αποσπασματικά παρουσιασμένες ή ερμηνευμένες μέσα από περιοριστικά σχήματα και εν τέλει ελλειπτικά θεσμοθετημένες.
Κι όπως σημειώνει η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΕΜΣΤ, Κατερίνα Γρέγου: «Οι τρεις δημιουργοί υπερβαίνουν συστηματικά τα όρια των επιμέρους τεχνών. Η ζωγραφική μετασχηματίζεται σε δράση, η μουσική διαπλέκεται με τη φιλοσοφία, την επιστήμη, την τελετουργία και το θέατρο, ενώ το εικαστικό αντικείμενο συνομιλεί με την ποίηση, την κοινωνιολογία και τα ζητήματα φύλου. Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα πεδία είναι ρευστές, προτείνοντας μια ολιστική αντίληψη της καλλιτεχνικής πράξης ως τρόπου σκέψης και τρόπου ύπαρξης».
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Στάθης Λογοθέτης: Στη Γη» εδώ
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Γιάννης Χρήστου: Εναντιοδρομία» εδώ
Ο κόσμος της πρωτοπορίας. Πόλη, Φύση, Σύμπαν, Άνθρωπος / Έργα από τη Συλλογή Κωστάκη του MOMUS
Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου
Η Εθνική Πινακοθήκη, σε συνεργασία με το MOMUS – Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης-Συλλογή Κωστάκη, παρουσιάζει την επετειακή έκθεση με τίτλο «Ο Κόσμος της Πρωτοπορίας. Πόλη, Φύση, Σύμπαν, Άνθρωπος», η οποία σηματοδοτεί τη συμπλήρωση τριάντα ετών από την πρώτη μεγάλη παρουσίαση της Συλλογής Κωστάκη στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια έκθεση η οποία επανεξετάζει τη Συλλογή Κωστάκη μέσα από το πρίσμα της σχέσης ανθρώπου και περιβάλλοντος, μια θεματική που στη Ρωσία των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα αποτέλεσε κρίσιμο πεδίο καλλιτεχνικής έρευνας. Μέσα από επιλογή έργων της Συλλογής, παράλληλα με το αρχείο Κωστάκη, καθώς η τέχνη συνομιλεί με τις πολιτικές, ιδεολογικές και αισθητικές αναζητήσεις της εποχής, η έκθεση αναδεικνύει τη μετάβαση από τον κανόνα στο πείραμα, από τη σύμβαση στην ουτοπία. Οι τρεις θεματικές, Πόλη, Φύση και Σύμπαν, εξετάζουν τη σχέση του Ανθρώπου με τον κατασκευασμένο (Πόλη), τον οργανικό (Φύση) και τον ανεξερεύνητο χώρο (Σύμπαν), φωτίζοντας τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις της ρωσικής πρωτοπορίας ανάμεσα στο πείραμα, την τεχνολογική πρόοδο και την ουτοπία.
Γιώργος Τσεριώνης: AFTER
Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων
Ως συνεπής ερευνητής και ακούραστος παρατηρητής, ο Γιώργος Τσεριώνης αποτυπώνει με όρους εικαστικούς τον κύκλο ζωής τού homo urbanus, δηλαδή του ανθρώπινου είδους του οποίου ο «βιότοπος» είναι η σύγχρονη μεγαλούπολη. Πεδίο δράσης του είδους το κατασκευασμένο «φυσικό τοπίο», γεμάτο με «ξεκοιλιασμένα» κτίρια, σκελετούς κτισμάτων, απορρίμματα και σπαράγματα δομικών υλικών. Ένας καθημερινός αγώνας για την επιβίωση και την αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής. Ο Τσεριώνης, χρησιμοποιώντας πληθώρα εκφραστικών μέσων, άλλοτε αναπαραστατικά και άλλοτε αφαιρετικά, με αιχμηρές και καμπύλες φόρμες, με ετερόκλητα υλικά και υφές, ενεργοποιεί κτηνώδεις συγγένειες και αποκαλύπτει ένστικτα και συμπεριφορές του βασιλείου των ζώων. Γλυπτά από πηλό ή μάρμαρο, σχέδια σε χαρτί, εγκαταστάσεις από μέταλλο, latex και δομικά υλικά, objets trouvés και βίντεο δημιουργούν μια σύγχρονη «αρχαιολογία» του ερειπίου όπου πλαισιώνεται ο σωματικός κάματος και η αγωνία της διάνοιας του homo urbanus.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Γιώργος Τσεριώνης: AFTER» εδώ
Διπλός Δεσμός
Κολλέγιο Αθηνών
Μια έκθεση με έργα 24 εικαστικών εκπαιδευτικών, κάποιοι από τους οποίους με επαγγελματική παρουσία στην εικαστική σκηνή της Αθήνας, παρουσιάζεται στους εσωτερικούς και υπαίθριους χώρους του σχολείου. Όπως σημειώνει ο επιμελητής της έκθεσης Θεόφιλος Τραμπούλης, ο όρος «Διπλός Δεσμός» από το λεξιλόγιο της Ψυχολογίας δηλώνει την εσωτερική σύγκρουση ενός υποκειμένου που νιώθει πως οφείλει να συμμορφωθεί με δύο αντικρουόμενες εντολές ή μηνύματα. Οι εικαστικοί εκπαιδευτικοί δεν επιδιώκουν απλώς να διδάξουν στα παιδιά καλλιτεχνικά, τους διδάσκουν ότι η τέχνη συμπυκνώνει το σύνολο της αγωγής που τους παρέχει το σχολείο, με διαφορετικές γνώσεις, δεξιότητες και αντικείμενα. Συμπληρώνει: «Η έκθεση αυτή και το υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο των εικαστικών εκπαιδευτικών του Κολλεγίου δείχνει πως η τέχνη και η εκπαίδευση μπορεί να είναι δύο παράλληλες, συμπληρωματικές εκδοχές της ίδιας πρακτικής που μορφοποιεί και μορφώνει».
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Διπλός Δεσμός» εδώ
Tindara Spartà: MAD HOUSE
Bernier/Eliades
Η πρακτική της Spartà συνδυάζει τη ζωγραφική, την εγκατάσταση και τη γλυπτική. Το έργο της συχνά διερευνά τη σχέση μεταξύ των καθημερινών αντικειμένων και του περιβάλλοντός τους, καθώς και τις εντάσεις που αναπτύσσονται σε μετατοπισμένες και αποπροσανατολισμένες σκηνές εσωτερικών χώρων, όπου οικείες εικόνες μετατρέπονται σε σύμβολα φορτισμένα με διακριτικό χιούμορ και μια αίσθηση ανησυχίας. Η έκθεση «MAD HOUSE» απαρτίζεται από μια νέα σειρά ζωγραφικών έργων και γλυπτών που επαναπροσεγγίζουν την έννοια του σπιτιού. Το οικείο εσωτερικό μετατρέπεται σε ένα πεδίο εξερεύνησης, πυκνό και αλλόκοτο. Πλακάκια, σωλήνες, πόρτες, γωνίες και άλλα λειτουργικά στοιχεία του αρχιτεκτονικού κελύφους, συνήθως αόρατα στον θεατή, μετατρέπονται σε οπές, στόμια, ζωτικά ανοίγματα ενός ζωντανού σπιτιού. Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα τεμνόμενων ευθειών και σημείων επεκτείνονται, σχηματίζοντας ένα πλέγμα που περιβάλλει τον χώρο. Η λογική του μοτίβου και της δομής συγκρατεί τη συνοχή της αποσπασματικής εικονογραφίας καθιστώντας την οικεία.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Tindara Spartà: MAD HOUSE» εδώ
Ευγενία Γρηγοράκη: Εικονοστάσια και Τάματα & Μαρίλια Φωτοπούλου: ICONOSTASES
Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα
Τα εικονοστάσια αποτελούν για τους Έλληνες μικρούς τόπους πίστης και μνήμης. Μπορεί να είναι τάματα, εκφράσεις ευγνωμοσύνης, μνημεία ανθρώπινων απωλειών ή σιωπηλές επικλήσεις για προστασία και ευημερία. Ταυτόχρονα, όμως, διαθέτουν και μια έντονη αισθητική διάσταση που τα καθιστά ενδιαφέροντα ακόμη και για έναν απλό παρατηρητή, Έλληνα ή ξένο. Οι κατασκευές αυτές συχνά εντάσσονται στο πεδίο της λαϊκής τέχνης· η μορφή τους διαμορφωνόταν στο παρελθόν ελεύθερα, χωρίς κανόνες, από τη φαντασία του τεχνίτη και συχνά από περισσευούμενα υλικά. Η
σειρά φωτογραφιών «Εικονοστάσια και Τάματα» της Ευγενείας Γρηγοράκη γεννήθηκε κατά τη διάρκεια των πολυάριθμων ταξιδιών της με αυτοκίνητο σε όλη την Ελλάδα, όταν αντίκρισε ένα μικρό εικονοστάσι του Αγίου Γεωργίου, στη μέση του πουθενά, καθ’ οδόν προς το Φαλακρό Όρος στη Δράμα. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε εικονοστάσι που συναντούσε στον δρόμο της γινόταν αφορμή για μια στάση και μια φωτογραφία, καταγράφοντας έτσι την ποικιλία, τη φαντασία και την αλλόκοτη συχνά μορφολογία αυτών των ιδιότυπων κατασκευών.
Το φωτογραφικό έργο της Φωτοπούλου προσεγγίζει τα εικονοστάσια ως μεταβατικούς τόπους μνήμης, όπου η πίστη, το πένθος και η φθορά συνυφαίνονται με το ελληνικό τοπίο. Στη δική της πρώτη ενότητα, τα εικονοστάσια προσεγγίζονται μέσα από την εξωτερική τους όψη και τη σχέση τους με το περιβάλλον. Οι εικόνες ανοίγουν ένα παράθυρο στο τοπίο, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο εντάσσονται σε αυτό, ενώ ταυτόχρονα το σημαδεύουν, μετατρέποντάς το σε τόπο μνήμης. Στη δεύτερη ενότητα, η θέαση μετατοπίζεται προς το εσωτερικό τους, με το βλέμμα να εισέρχεται στο σκοτεινό κέλυφος της κατασκευής, σε έναν μυστηριακό χώρο όπου το πέρασμα του χρόνου συμπυκνώνεται και η μνήμη άλλοτε επιμένει και άλλοτε εξασθενεί.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Μαρίλια Φωτοπούλου: ICONOSTASES» εδώ
Weak Signal
Γκαλερί Δύο Χωριά
Η ομαδική έκθεση «Weak Signal» εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην ψηφιακή κουλτούρα, τα συστήματα δεδομένων και τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη καλλιτεχνική παραγωγή μπορεί να ιδωθεί μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όπου οι εικόνες λειτουργούν όλο και περισσότερο ως σήματα μέσα σε ευρύτερα τεχνολογικά περιβάλλοντα. Σε έναν κόσμο στον οποίο ολοένα και περισσότερες εικόνες παράγονται, κυκλοφορούν και αναλύονται μέσα από τεχνολογικές υποδομές και αλγοριθμικά πλαίσια, η εικόνα δεν λειτουργεί πλέον μόνο ως μέσο αναπαράστασης αλλά και ως στοιχείο ευρύτερων διαδικασιών οργάνωσης της πληροφορίας και της εμπειρίας. Ο τίτλος της αναφέρεται στο αδύναμο σήμα που μόλις διακρίνεται μέσα στον θόρυβο των συστημάτων. Στη θεωρία των δεδομένων και στην ανάλυση τεχνολογικών και κοινωνικών μεταβολών, ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μικρές ενδείξεις πιθανών αλλαγών προτού αυτές γίνουν πλήρως ορατές. Στο πλαίσιο της έκθεσης, λειτουργεί ως μεταφορά για εκείνες τις λεπτές εντάσεις και ρωγμές μέσα από τις οποίες μπορούμε να αντιληφθούμε τις μεταμορφώσεις ενός κόσμου ολοένα και πιο οργανωμένου από αλγοριθμικές και τεχνολογικές δομές.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Weak Signal» εδώ
Alba Savoi: Under the Sign of the Fold
Gramma Epsilon Gallery
Πρόκειται για την πρώτη αναδρομική έκθεση της Ρωμαίας καλλιτέχνιδας, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό της. Θα παρουσιαστούν 40 έργα, μεταξύ των οποίων ζωγραφικά έργα, κολάζ, γλυπτά και βιβλία-αντικείμενα. Η έκθεση εστιάζει ιδιαίτερα στην περίοδο από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990, κατά την οποία η καλλιτέχνιδα διερευνά τις συμβολικές και υλικές ιδιότητες των υποστηρικτικών μέσων που χρησιμοποιεί. Η προσοχή της στρέφεται ιδιαίτερα στο πτύχωμα και στην «πτυχή», της οποίας διερευνά όχι μόνο τις οπτικές αλλά και τις εννοιολογικές διαστάσεις. Οι «διπλωμένοι και κομμένοι καμβάδες» της στα τέλη της δεκαετίας του 1970 έθεταν υπό αμφισβήτηση την αυτονομία της ζωγραφικής επιφάνειας, σε διάλογο με τις φιλοσοφικές σκέψεις του Ζιλ Ντελέζ για την πτύχωση και με τις μπαρόκ μαρμάρινες πτυχώσεις του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι. Για την καλλιτέχνιδα δεν πρόκειται απλώς για μια στυλιστική επιλογή, αλλά για μια κοσμοθεωρία: το σημάδι μιας πραγματικότητας που προορίζεται να ξεδιπλώνεται και να αποκαλύπτεται κάθε φορά διαφορετική, η αρχή και το τέλος της έρευνάς της που διήρκεσε μισό αιώνα.
Νίκος Μάρκου: Γκάζι, 1982-1984 & Σωτήρης Πανουσάκης: Το καταφύγιο
CAN Christina Androulidaki Gallery
Η έκθεση του Νίκου Μάρκου «Γκάζι, 1982-1984», με 13 ασπρόμαυρες vintage silver gelatin εκτυπώσεις και 12 έγχρωμες φωτογραφίες από την ίδια περίοδο, καταγράφει το εργοστάσιο φωταερίου στο Γκάζι λίγο πριν από το οριστικό του κλείσιμό το 1984, αποτυπώνοντας έναν κόσμο που μοιάζει να έχει παγώσει στον χρόνο. Σήμερα, 41 χρόνια μετά, η σειρά «Γκάζι» επανέρχεται όχι ως νοσταλγική αναφορά, αλλά ως ενεργό πεδίο ανάγνωσης. Ένα σημαντικό φωτογραφικό αρχείο της νεότερης αθηναϊκής ιστορίας αναδεικνύει μια Αθήνα που δεν είναι πλέον ορατή, αλλά επιμένει μέσα στα ίχνη και τις μεταμορφώσεις της.
Η ατομική έκθεση του Σωτήρη Πανουσάκη «Το Καταφύγιο» αποτελείται από έργα που προκύπτουν από εικόνες της αστικής εμπειρίας – εικόνες που ο ίδιος ο καλλιτέχνης καταγράφει φωτογραφικά και στη συνέχεια μεταφέρει στη ζωγραφική. Φωτεινές επιγραφές, βιτρίνες, σημαιάκια, λεπτομέρειες χώρων, σημεία κατανάλωσης και αναμονής. Πρόκειται για εικόνες σχεδιασμένες να τραβούν την προσοχή –να μιλούν άμεσα, να παράγουν επιθυμία ή χαρά, να γίνονται αντιληπτές χωρίς καθυστέρηση–, αλλά και για δομές ή σημεία που δεν διεκδικούν το βλέμμα – εικόνες χαμηλής έντασης που διαφεύγουν της προσοχής μας. Στη ζωγραφική του Πανουσάκη, η δράση όλων αυτών των εικόνων διαρρηγνύεται. Οι λέξεις παραμένουν, αλλά δεν «λένε» πια το ίδιο. Μέσα στο καταφύγιο η λειτουργία τους αναστέλλεται.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Νίκος Μάρκου: Γκάζι, 1982-1984» εδώ
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Σωτήρης Πανουσάκης: Το καταφύγιο» εδώ
Βιώνοντας το Κενό
Alma Gallery
Η γειτονιά Καλοκαιρινή στο Βιτάλι Άνδρου δεν κατοικείται πια, αλλά δεν είναι άδεια. Φέρει ίχνη της ζωής που πέρασε, κινήσεων που επαναλαμβάνονταν για αιώνες, την εργασία αλλά και την ανάπαυση των κατοίκων της, όλα αυτά που έχουν πλέον ανασταλεί. Η ανθρώπινη απουσία εδώ δεν είναι κενό· είναι συνθήκη. Η έκθεση «Βιώνοντας το Kενό», μια παραγωγή της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Τέχνης «AmaliaGardens.org», με έργα των φωτογράφων Vratko Barcik (Πράγα), Ρικάρντο Κάστρο Ρομέρο (Μαδρίτη) και Τζέισον Τζάκσον (Νέα Υόρκη), γεννήθηκε ύστερα από πρόσκληση στους φωτογράφους να περιδιαβούν μέσα στην Καλοκαιρινή τον Φεβρουάριο του 2026. Ήταν μαζί και προτροπή να εισέλθουν σε αυτό το τοπίο όχι ως παρατηρητές των ερειπίων, αλλά ως συνομιλητές σε έναν διάλογο ανάμεσα στο σώμα, τον χώρο και τον χρόνο. Το έργο δεν αφορά τη νοσταλγία, ούτε την αναπαράσταση του παρελθόντος. Αφορά την ανθρώπινη παρουσία –εύθραυστη, προσωρινή αλλά υπαρκτή– που επιστρέφει σε χώρους οι οποίοι δεν την αναμένουν πλέον, ούτε και μπορούν να τη φιλοξενήσουν.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Βιώνοντας το Κενό» εδώ
Βίκυ Γεωργιοπούλου: Fragile
Sianti Gallery
Τα έργα της Βίκυς Γεωργιοπούλου διερευνούν την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική εμπειρία και στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που τη διαμορφώνουν. Σε έναν κόσμο που μοιάζει ολοένα πιο δυστοπικός, η ανθρώπινη ύπαρξη αποκαλύπτεται εκτεθειμένη, ευάλωτη και συχνά βαθιά μόνη. Οι μορφές που εμφανίζονται στους πίνακές της κουβαλούν τα σημάδια της εποχής τους. Ο πόλεμος, η βία, η πείνα και η αναγκαστική μετανάστευση λειτουργούν ως αόρατες δυνάμεις που διαπερνούν τα σώματα και τις ιστορίες τους. Παιδιά και ηλικιωμένοι, οι πιο ευάλωτες ηλικιακές ομάδες, εμφανίζονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην ανάγκη για προστασία και στην αδιαφορία ενός κόσμου που κινείται με ταχύτητα και σκληρότητα.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Βίκυ Γεωργιοπούλου: Fragile» εδώ
Γιάννης Παυλίδης: Muffet Fiuu
Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Ο τίτλος της έκθεσης Muffet Fiuu παραπέμπει στον ήχο που παράγουν ορισμένοι αθλητές και αθλήτριες του τένις και αναφέρεται ως γρύλισμα (grunting). Αφορά μια μη λεκτική φωνητική έκφραση των παικτών συνήθως όταν χτυπούν την μπάλα. Ο Γιάννης Παυλίδης εμπνεύστηκε τον τίτλο της έκθεσης, καθώς και του ομώνυμου έργου που έχει δημιουργήσει, από τα γρυλίσματα που ακούγονταν στον αγώνα μεταξύ της Μαριόν Μπαρτολί και της Μαρία Σαράποβα στο US Open 2012.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Γιάννης Παυλίδης: Muffet Fiuu» εδώ
Φύσιν εποίησεν…
Gallery Art Prisma
Η ιστορικός τέχνης Λουίζα Καραπιδάκη, επιμελήτρια της έκθεσης, αναφέρει: «Η φράση “φύσιν εποίησεν” εισάγει μια κρίσιμη μετατόπιση στη σκέψη περί φύσης: από τη φύση ως δεδομένο και αυθύπαρκτο πεδίο, προς τη φύση ως αποτέλεσμα πράξης, ως προϊόν ενός δυναμικού γίγνεσθαι. Η “φύσις” δεν νοείται εδώ ως σταθερή ουσία, αλλά ως κάτι που διαμορφώνεται, μετασχηματίζεται και επαναπροσδιορίζεται μέσα από δημιουργικές διαδικασίες. Στο πλαίσιο της εικαστικής έκθεσης, η έννοια αυτή ενεργοποιείται μέσα από διαφορετικές εικαστικές γλώσσες που δεν αναπαριστούν απλώς το τοπίο, αλλά το επανιδρύουν ως εμπειρία και ως νόημα».
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Φύσιν εποίησεν…» εδώ
Βαλεντίνη Μαυροδόγλου: Αφυπνίσεις
Χώρος Τέχνης ETCH INK
Τα έργα της Μαυροδόγλου συνενώνουν τον εκφραστικό πλούτο σύγχρονων θεμάτων με τη σαφήνεια και λιτότητα της σύνθεσης. Στην έκθεση παρουσιάζονται νέα έργα ποικίλων τεχνικών, φιλοτεχνημένα με χαρακτικές μεθόδους, όπως η γραμμική και η τονική οξυγραφία, καθώς και η χάραξη σε λινόλεουμ. Υιοθετώντας μια ιδιάζουσα και αμιγώς προσωπική χαρακτική γλώσσα, τα έργα της διακρίνονται για τη λεπτομερή γραμμική απεικόνιση των μορφών, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της σύνθεσης. Οι ανθρώπινες μορφές κυριαρχούν ως κεντρικές φυσιογνωμίες, είτε μόνες είτε σε διάλογο με τη σχηματοποιημένη αποτύπωση των αρχιτεκτονημάτων και την αναγωγή τους σε βασικά γεωμετρικά σχήματα, συνιστώντας εικαστικές συνδηλώσεις της κατακερματισμένης προσωπικότητας του σύγχρονου ανθρώπου
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Βαλεντίνη Μαυροδόγλου: Αφυπνίσεις» εδώ
Michael McGregor: The Parthenon Marbles and Other Looted Objects in the British Museum & Alex Chien: Artificial Eden
George Benias Gallery
Ο Μάικλ ΜακΓκρέγκορ παρουσιάζει την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα, σηματοδοτώντας μια κομβική στιγμή στην καλλιτεχνική του πορεία, μετά την πρόσφατη μετακόμιση του στην Ελλάδα, έπειτα από χρόνια ζωής μεταξύ Ελλάδας και Λος Άντζελες. Γνωστός για τις αθώες, σχεδόν παιδικές ερμηνείες του πάνω σε παραδοσιακά θέματα, ιδιαίτερα στη νεκρή φύση, ο ΜακΓκρέγκορ στρέφει την προσοχή του στην αμφισβητούμενη ιστορία των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ένα νέο σώμα σχεδίων και ζωγραφικών έργων (2023-2026), που αναπτύχθηκε μεταξύ Λονδίνου και Αθήνας, το οποίο αντλεί έμπνευση από επισκέψεις στο Βρετανικό Μουσείο, το Μουσείο Ακρόπολης και την ίδια την Ακρόπολη. Στοχάζεται πάνω σε ζητήματα εκτοπισμού, πολιτιστικής ιδιοκτησίας και επιστροφής και παρουσιάζει το Βρετανικό Μουσείο ως «τον μεγαλύτερο αποδέκτη και εκθέτη κλεμμένων αντικειμένων στον κόσμο», τοποθετώντας τα γλυπτά όχι ως στατικά τεκμήρια, αλλά ως αντικείμενα με μια άλυτη καταγωγή. Αντηχώντας φωνές από τον λόρδο Βύρωνα έως τον Ευάγγελο Βενιζέλο, η έκθεση αναδεικνύει το διαχρονικό αίτημα για επαναπατρισμό – όχι μόνο ως εθνική διεκδίκηση, αλλά και ως ζήτημα παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Ο καλλιτέχνης Alex Chien, με έδρα την Αθήνα, παρουσιάζει το «Artificial Eden», ένα σύνολο έργων που προκύπτει από μια διαρκή ενασχόληση με τον φυσικό κόσμο και τις ανεπαίσθητες μεταμορφώσεις του. Αντλώντας από οργανικές μορφές και ατμόσφαιρες, το έργο στοχάζεται πάνω στους λεπτούς, συχνά αδιόρατους τρόπους με τους οποίους τα περιβάλλοντα διαμορφώνονται μέσω της ανθρώπινης παρουσίας. Μια συγκρατημένη ένταση αναπτύσσεται ανάμεσα στο φυσικό και το κατασκευασμένο. Οικεία τοπία εμφανίζονται συντεθειμένα, ελαφρώς αλλοιωμένα ή σε μια κατάσταση αιώρησης, όπου η παρέμβαση δεν είναι ούτε πλήρως ορατή ούτε εντελώς κρυφή. Αυτή η αμφισημία προσκαλεί σε έναν επαναπροσδιορισμό τού τι αντιλαμβανόμαστε ως φυσικό. Βαθιά επηρεασμένος από μια διαρκή ευαισθησία προς τη φύση, ο Chien την προσεγγίζει τόσο ως θέμα όσο και ως υλικό.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την εικαστική έκθεση «Alex Chien: Artificial Eden» εδώ
