Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και τα μάτια μου έχουν πλέον μπλαβιάσει από το κλάμα, την ατονία και την όξινη μυρωδιά που αναδύεται απο το εδώ και 40 μέρες αξύριστο εφήβαιό μου. Οι κλιμακωτές στερήσεις στις οποίες μας υποβάλει η μαμά, μετά την αποτυχία της Φωτόλυσης, σήμερα κορυφώθηκαν με τη μείωση της πίεσης στο οξυγόνο του παππού και το κλείδωμα της, δεμένης χειροπόδαρα, αδερφής μου στο πατάρι - δεν υπήρχε άλλος τρόπος να την κατευνάσουμε ερωτικά. Οι συμβουλές μακιγιάζ για την Ανάσταση της Ελένης με βοηθούν να ξεχαστώ για λίγο αλλά το ράπισμα της μαμάς με το Αδέσμευτο Τύπο με επαναφέρει αμέσως στο Γολγοθά που θα μας λυτρώσει από τις αμαρτίες όλου του χρόνου.
Εκτός από την εγγυημένη συγχώρεση, κουράγιο αυτές τις δύσκολες ώρες μου δίνει και η προσμονή της αυριανής Ανάστασης που αναμένεται κινηματογραφική, με τη μαμά να έχει ήδη αγοράσει το τζελ πυροπροστασίας των κασκαντέρ για να διαφυλάξει τα 5 κιλά σιλικόνης που κουβαλά πάνω της. Επίσης κατάφερε, εκπορνεύοντας την ανιψιά της, να συγκεντρώσει το υπέρογκο ποσό που απαιτούσε η εγκατάσταση καινούργιων άφλεκτων εξτέ και έτσι δεν θα χρειαστεί να εμφανιστεί στην εκκλησία με κολυμβητικό σκουφάκι όπως αρχικά τη συμβούλεψε η κομμώτρια.
Δυστυχώς η δευτερωμένη ξαδέρφη μου δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει αρκετά χρήματα ώστε να έχουμε μαζί μας στην εκκλησία τη μανικιουρίστα για να αντικαταστήσει το μαύρο με κόκκινο βερνίκι μετά τις 12, όπως είχε υπολογίσει η μαμά. Έτσι, με βαριά καρδιά, συμβιβάστηκε με ένα κοκκινόμαυρο γαλλικό με χρυσές διαγώνιες γραμμές και ροζ άνθη/κούνελους που εναλλάσσονται σε κάθε νύχι. Έχει βάλει σκοπό φέτος να εντυπωσιάσει τη γειτονιά μετά το προπέρσινο ρεζιλίκι, όταν η Πέλη της μαύρισε το μάτι στην προσπάθεια της να αρπάξει το Άγιο Φως.
Συνήθως οι γονείς μου επιλέγουν το χωριό για τις Πασχαλινές μας διακοπές, θεωρώντας ότι οι άνθρωποι εκεί είναι πιο αγνοί και αγαπημένοι αλλά φέτος θεώρησαν προτιμότερο να αποσυμπιεστούμε μετά την περσινή μικροπαρεξήγηση που οδήγησε ένα συγχωριανό μας στο να μας σπάσει το αυτοκίνητο και να σημαδέψει την αδερφή μου με το στιλέτο του. Επίσης θα δυσκολευόμασταν να χαρούμε τη φύση και το πανέμορφο μουσταρδί σπίτι μας –που οι γονείς μου κάποτε έδωσαν 200.000 ευρώ για να ανακαινίσουν- χωρίς την 108 ιντσών τηλεόραση μας που φέτος χάλασε από την υγρασία. Οι γονείς δεν θα επένδυαν ποτέ σε αφανείς λεπτομέρειες, όπως η υγρομόνωση, λεφτά που θα μπορούσαν να δώσουν για να αγοράσουν πράγματα που θα ομορφύνουν το σπίτι σαν τις γαλάζιες Καρυάτιδες που κοσμούν την είσοδο μας.
Όπως και να χει, φέτος θα μείνουμε Αθήνα και μπορεί η μαμά να έχει καταφέρει να προφυλάξει ό,τι πλαστικό υπάρχει πάνω της, αλλά τα προβλήματα της οικογένειας δεν σταματάν εδώ μιας και οι ανοιχτοί λογαριασμοί του μπαμπά με τη γειτονιά μπορεί ακόμα και να μας στερήσουν το πασχαλινό αρνί. Πρόπερσι, ο δίχρονος γιος του διπλανού μας, που έκανε ποδήλατο στην πιλοτή καθώς ο μπαμπάς έψηνε, πότισε τόσο πολύ από την τσίκνα, που μύριζε ξίγκι μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να περιοριζόμαστε από ασφαλιστικά μέτρα που μας απαγορεύουν οποιαδήποτε υπαίθρια μαγειρική δραστηριότητα. Ωστόσο, όντας πιστός στα έθιμα και τις παραδόσεις και δη σε αυτά που περιλαμβάνουν φαγητό, ο μπαμπάς αποφάσισε να σουβλίσουμε στο σαλόνι. Οι αντιρρήσεις της μαμάς που ανησυχεί μην μαυρίσουν τα πορσελάνινα μπιμπελό της, σίγουρα θα εξαλειφθούν με 2-3 κατραπακιές.
Τελικά όλα τα προβλήματα ξεπερνιούνται όταν είμαστε αγαπημένοι και μονοιασμένοι. Αυτές τις άγιες μέρες, ας αφήσουμε την ανθρωπιά –μόνο!- να μπει μέσα μας και ας χαρούμε ποιοτικές ευτυχισμένες στιγμές με τους συνανθρώπους μας. Μπορεί άλλωστε να είναι οι τελευταίες μας, αν ακολουθήσουμε κατά γράμμα τα έθιμα του τόπου.
Δύο βίντεο για την περίσταση:
