Eστιατόρια με σκληρές πόρτες (μέρος 2ο)

Τα εστιατόρια στο American Psycho διαδέχονται το ένα το άλλο, τα πιάτα επίσης, όμως μετά το χτύπημα της καλύτερης κάρτας ο Patrick δέχεται ένα ακόμα μεγαλύτερο: υπάρχει ένα νέο εστιατόριο στο Manhattan στο οποίο είναι αδύνατον να κλείσεις τραπέζι. Το μυθικό μέρος αυτό λέγεται Dorsia.

Για το Dorsia μαθαίνουμε από την πρώτη σκηνή: ενώ τρώνε παρακολουθώντας και όλους τους άλλους που βρίσκονται στο ίδιο μέρος μ’αυτούς, ο Patrick έχει βαρεθεί ήδη κι αναρωτιέται μεγαλόφωνα «γιατί δεν είμαστε στο Dorsia;» Αυτό το όνομα μας κυνηγάει σ’όλη την ταινία. Η ερωμένη του, η οποία είναι υπερβολικά ναρκωμένη από τα χάπια που παίρνει με τις χούφτες, δέχεται να βγει μαζί του μόνο όταν της υπόσχεται να την πάει στο Dorsia. Τελικά δεν καταφέρνει να κλείσει τραπέζι και την πάει αλλού- αυτή είναι πολύ χάλια για να το καταλάβει. Είναι πολύ χάλια και για να παραγγείλει (και για να φάει) οπότε της παραγγέλνει τα εξής:

Σούπα φυστικοβούτυρου με καπνιστή πάπια και πουρέ κολοκύθας

Λιθρίνι με βιολέτες και κουκουνάρι

Aυτή τη φορά υποψιαζόμαστε ότι ο συγγραφέας θέλει να κοροϊδέψει τον κύκλο των ανθρώπων που κυκλοφορούν σ’αυτά τα μέρη περισσότερο για να τους δουν παρά για να φάνε. Κάποια στιγμή οι ήρωες αναρωτιούνται αν το τάδε εστιατόριο έχει “tuna Carpaccio” ή “tuna cappuccino”.

Την επόμενη μέρα στο γραφείο ένας συνάδελφος του Patrick λέει παρεμπιπτόντως ότι το πιάτο αχινού στο Dorsia είναι πολύ καλό. Με φρίκη ο Jason μαθαίνει ότι αυτός ο συνάδελφος όχι μόνο πήγε, αλλά πήγε και Παρασκευή βράδυ! Είναι ο ίδιος συνάδελφος που είχε την καταπληκτική κάρτα. Ο Patrivk δεν έχει άλλη λύση: τον καλεί για δείπνο (δυστυχώς και πάλι δεν πάνε στο Dorsia) και μετά τον σκοτώνει.

Καθώς τον σκοτώνει ουρλιάζει: TRY GETTING A RESERVATION AT DORSIA NOW YOU FUCKING STUPID BASTARD! YOU, FUCKING BASTARD!

(Όποιος δε γελάει εδώ, δεν έχει καθόλου χιούμορ:))

H ταινία τελειώνει χωρίς να δούμε ποτέ το Dorsia από μέσα. Παραμένει ένα άπιαστο όνειρο. Το μόνο που καταφέρνει ο Patrick όταν παίρνει τηλέφωνο για να κλείσει τραπέζι είναι να ακούσει αυτόν που σηκώνει το τηλέφωνο να ξεκαρδίζεται από την εξωφρενική και αφελή απαίτηση. Κάπου διάβασα (δυστυχώς δε θυμάμαι που) την εμπειρία κάποιου που έχει πάθει αυτό αλλά στ’ αλήθεια.  Φαντάζομαι ότι κανείς μας δεν έχει αμφιβολία ότι αυτά τα πράγματα γίνονται πράγματι. Τελευταία άκουσα 2 σεφ (όχι έλληνες) να λένε το εξής: "Το εστιατόριό μου έχει τόσο κόσμο που οι γονείς μου προσπαθούν να κλείσουν μήνες τραπέζι."

Πείτε με συντηρητική, αλλά αν ήμουν σεφ και συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν θα υπερηφανευόμουν στα περιοδικά. Σίγουρα οι γονείς μου θα ήταν ευπρόσδεκτοι ανά πάσα στιγμή. Αλλά φαίνεται ότι τώρα είναι κάτι για το οποίο δικαιούσαι να περηφανεύεσαι.

(Στο επόμενο και τελευταίο μέρος: ποια είναι τα “Dorsia” της εποχής μας;)