Η Αλέξα Ντέμι μοιάζει να επιστρέφει, αλλά όχι ακριβώς ως η γυναίκα που γνώρισε το κοινό μέσα από το Euphoria.
Στο νέο συλλεκτικό zine του i-D, η ηθοποιός και καλλιτέχνις φωτογραφίζεται από την Πέτρα Κόλινς και συνομιλεί με την συγγραφέα Οτέσα Μόσφεγκ σε μια δημοσίευση που δεν λειτουργεί απλώς ως συνέντευξη. Είναι εικόνα, εξομολόγηση, επανεμφάνιση και ελεγχόμενη μεταμόρφωση μαζί.
Στο επίκεντρο βρίσκεται, αναπόφευκτα, η Maddy Perez, ο ρόλος που έκανε τη Ντέμι pop φαινόμενο. Όμως η συνέντευξη δεν μένει στη νοσταλγία του Euphoria. Μιλά για την ανάγκη της να ξεχωρίσει τον εαυτό της από τη Maddy και οι φωτογραφίες της Πέτρα Κόλινς μοιάζουν να έχουν στηθεί ακριβώς πάνω σε αυτή τη μετάβαση: φως, άγγελοι, λευκά φορέματα, γυαλιστερό δέρμα, λουλούδια, υπερφωτισμένα κοντινά, μια θηλυκότητα που δεν είναι πια μόνο σκληρή ή απειλητική, αλλά σχεδόν τελετουργική.
Η Ντέμι λέει στην Οτέσα Μόσφεγκ ότι η δεύτερη σεζόν του Euphoria ήταν η πιο δύσκολη για εκείνη. Μετά το τέλος των γυρισμάτων, όπως εξηγεί, ένιωσε την ανάγκη να απομακρυνθεί από το Χόλιγουντ, από την υποκριτική και από τη δημόσια έκθεση, για να επιστρέψει στον εαυτό της.
Η τρίτη σεζόν, αντίθετα, της έδωσε την αίσθηση ενός τρίτου κεφαλαίου στη διαδρομή της με τη σειρά, ενός σημείου όπου ένιωσε περισσότερο προστατευμένη.
Η πιο αποκαλυπτική στιγμή της συνέντευξης αφορά τη σχέση της με τη Maddy. Η Ντέμι παραδέχεται ότι δεν είχε καταλάβει πόσο βαθιά είχε μπει μέσα στον χαρακτήρα. Λέει ότι χρησιμοποίησε τη Maddy σαν μάσκα, σαν ασπίδα, ειδικά επειδή η ίδια είναι πιο ντροπαλή όταν δεν βρίσκεται σε συνθήκη ερμηνείας.
Κάποια στιγμή, όμως, κατάλαβε ότι η Maddy είχε μπερδευτεί τόσο πολύ μαζί της, ώστε όταν άρχισε να την αποχωρίζεται, ξέσπασε σε κλάματα.
Αυτό είναι ίσως το πραγματικό θέμα του zine. Όχι απλώς «η Αλέξα Ντέμι μετά το Euphoria», αλλά μια ηθοποιός που προσπαθεί να αποσυνδέσει το σώμα της, τη φωνή της και τη δημόσια εικόνα της από έναν ρόλο που έγινε σχεδόν συλλογική φαντασίωση.
Η Maddy Perez δεν ήταν απλώς χαρακτήρας. Για μια ολόκληρη γενιά θεατών έγινε στάση σώματος, eyeliner, βλέμμα, αυτοπεποίθηση, ατάκα, ινσταγκραμικό αρχέτυπο. Έγινε η γυναίκα που λέει αυτό που οι άλλοι δεν τολμούν να πουν. Η Ντέμι το αναγνωρίζει: ο κόσμος αγαπά τη Maddy γιατί είναι τολμηρή, ευθύβολη, μεγαλύτερη από τη ζωή. Γιατί πολλοί άνθρωποι θα ήθελαν να έχουν αυτή την ελευθερία να πουν ακριβώς τι νιώθουν ή τι θέλουν.
Αλλά αυτό που για τον θεατή λειτουργεί ως φαντασίωση απελευθέρωσης, για την ηθοποιό μπορεί να γίνει παγίδα. Η Ντέμι λέει ότι την ενοχλούσε όταν κάποιοι υπονοούσαν πως «δεν παίζει», πως απλώς είναι η Maddy. Αυτό, όπως εξηγεί, δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Η Maddy είχε κομμάτια της, αλλά δεν ήταν εκείνη.
Εκεί ακριβώς μπαίνει η Πέτρα Κόλινς.
Η Κόλινς δεν φωτογραφίζει τη Ντέμι σαν απλή τηλεοπτική σταρ που προωθεί το επόμενο κεφάλαιο της καριέρας της. Τη φωτογραφίζει σαν εικόνα μετά την εικόνα. Σαν μια γυναίκα που βγαίνει από έναν ρόλο-πανοπλία και μπαίνει σε κάτι πιο ανοιχτό, πιο απαλό, πιο επικίνδυνα εύθραυστο. Οι φωτογραφίες έχουν αυτή τη γνωστή αίσθηση της Κόλινς: θολό φως, κοριτσίστικο όνειρο, ερωτισμός που μοιάζει σχεδόν υπνωτικός, μια ομορφιά που ξέρει πόσο σκηνοθετημένη είναι αλλά δεν παύει να λειτουργεί.
Μόνο που εδώ η φαντασίωση είναι πιο ώριμη. Η Ντέμι δεν φωτογραφίζεται σαν έφηβη pop σειρήνα. Φωτογραφίζεται σαν μια γυναίκα που προσπαθεί να ξανακατοικήσει το σώμα της. Άλλοτε σαν άγγελος μπροστά σε τεράστιο φως, άλλοτε δεμένη σε ένα σχεδόν αστερικό πλέγμα, άλλοτε μέσα σε λευκά υφάσματα στην έρημο, άλλοτε ανάμεσα σε άνθη, σαν να βρίσκεται σε μια ιδιωτική τελετή επαναφοράς.
Η οπτική γλώσσα είναι καθαρή: η Πέτρα Κόλινς παίρνει το δημόσιο σώμα της Αλέξα Ντέμι, ένα σώμα ήδη φορτισμένο από το Euphoria, από τη Maddy, από το ίντερνετ, από τη λατρεία και την αντιγραφή, και το ξαναφωτίζει σαν να θέλει να το αποσπάσει από το meme. Το κάνει εικόνα πίστης, όχι μόνο εικόνα επιθυμίας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το zine εγκαταλείπει την αισθησιακή πλευρά της Ντέμι. Το αντίθετο. Απλώς τη μετακινεί. Η θηλυκότητα εδώ δεν είναι η σκληρή, σχεδόν αλεξίσφαιρη Maddy, με το τέλειο μακιγιάζ και την πολεμική αυτοπεποίθηση. Είναι κάτι πιο ρευστό: σώμα, φως, πνεύμα, ντροπή, δύναμη, μια επιθυμία να υπάρξει χωρίς να παίζει συνέχεια έναν ρόλο.
Η ίδια η Ντέμι λέει ότι δεν έχει νιώσει ποτέ πιο όμορφη στη ζωή της, όχι εξωτερικά αλλά «από μέσα προς τα έξω». Μιλά για μια νέα σχέση με το σώμα, την καρδιά και το πνεύμα της, για μια δημιουργική φάση που έρχεται μετά από όσα έχει αφήσει πίσω της. Δεν θέλει, λέει, να εκτελεί πια μια δημόσια περσόνα για τους άλλους. Θέλει απλώς να είναι παρούσα.
Αυτό, για μια σταρ που έγινε σχεδόν μυθολογική μέσα από έναν χαρακτήρα, είναι πιο ενδιαφέρον από μια απλή δήλωση αυτοβελτίωσης. Είναι η προσπάθεια να ξαναπάρει πίσω την εικόνα της από το κοινό που την αγάπησε ακριβώς επειδή την μπέρδεψε με τη Maddy.
Η επιλογή της Οτέσα Μόσφεγκ για τη συνέντευξη προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο. Η Μόσφεγκ ξέρει καλά τι σημαίνει δημόσια περσόνα, δυσφορία, απομόνωση, γυναικείοι χαρακτήρες που συχνά παρεξηγούνται ως απλές εκδοχές της δημιουργού τους. Η συνομιλία τους δεν είναι τυπική συνέντευξη διασημότητας. Έχει κάτι πιο εσωτερικό, σαν δύο γυναίκες να μιλούν για το πώς η εικόνα που φτιάχνεις μπορεί κάποια στιγμή να γίνει δωμάτιο στο οποίο εγκλωβίζεσαι.
Και κάπως έτσι, το zine του i-D γίνεται κάτι παραπάνω από ένα ωραίο editorial. Είναι μια μικρή μελέτη πάνω στην αποκόλληση από έναν ρόλο. Πάνω στο τι συμβαίνει όταν μια pop φιγούρα πρέπει να τραβήξει από πάνω της τη φαντασίωση που την έκανε διάσημη. Πάνω στο αν μπορείς να κρατήσεις τη δύναμη της εικόνας χωρίς να αφήσεις την εικόνα να σε καταπιεί.
Η Αλέξα Ντέμι δεν αρνείται τη Maddy. Δεν την αποκηρύσσει. Ξέρει ότι η Maddy έδωσε κάτι στον κόσμο: ένα πρόσωπο θάρρους, υπερβολής, ομορφιάς, επιθυμίας, θηλυκής επιβίωσης μέσα στο χάος του Euphoria. Αλλά φαίνεται να θέλει να προχωρήσει πέρα από αυτήν. Να δημιουργήσει από ένα νέο σημείο, πιο ήσυχο αλλά όχι λιγότερο ισχυρό.
Αν η Maddy ήταν η μάσκα, η Πέτρα Κόλινς εδώ φωτογραφίζει τη στιγμή μετά τη μάσκα. Όχι το «αληθινό πρόσωπο», γιατί και αυτό θα ήταν μια ακόμη φαντασίωση, αλλά την επιθυμία μιας γυναίκας να μη χρειάζεται να είναι πάντα το πρόσωπο που όλοι αναγνωρίζουν.
Το αποτέλεσμα είναι ένα από εκείνα τα σπάνια editorials μόδας και ποπ κουλτούρας που δεν χρειάζεται να προσποιηθεί πως είναι βαθύ. Η δύναμή του βρίσκεται στην επιφάνεια, αλλά σε μια επιφάνεια φορτισμένη: με φως, με ρόλους, με κόπωση, με επιθυμία, με την αργή προσπάθεια μιας σταρ να ξαναβρεί το σώμα της έξω από το βλέμμα που τη διεκδικεί.
Με στοιχεία από i-D
