Η Ληλένα Μαρίνου ανήκει στο νέο αίμα της φωτογραφίας. Στα 18 της έφυγε για τη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε παραγωγή κινηματογράφου στο NYU Tisch School of the Arts. Παράλληλα με τις σπουδές της εργάστηκε στην εταιρεία παραγωγής Elara Pictures των Safdie Brothers και στη συνέχεια στη σειρά «How to with John Wilson».
Η σχέση της με τη φωτογραφία ξεκίνησε στο λύκειο, όταν άρχισε να χρησιμοποιεί την αναλογική κάμερα του πατέρα της, μια Nikkormat που εκείνος είχε αγοράσει όταν ήταν στην ίδια ηλικία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της απέκτησε μια Nikon F2AS, την τελευταία αποκλειστικά μηχανική κάμερα που κυκλοφόρησε η εταιρεία. Μέσα από αυτήν έμαθε να δουλεύει σε βάθος το φιλμ, πειραματιζόμενη με διαφορετικά film stocks, in-camera effects, φακούς και φίλτρα.
Αρχικά πίστευε ότι η αναλογική φωτογραφία την έφερνε πιο κοντά στο αντικείμενό της, τον κινηματογράφο, καθώς την έκανε να κατανοήσει βαθύτερα το φως και τη χημεία του φιλμ. Στην πορεία, όμως, διαπίστωσε ότι την έφερε ακόμη πιο κοντά στους ανθρώπους.
Για την ίδια, η φωτογραφία λειτουργεί σχεδόν ως «love language». Όπως λέει, είναι μεγάλη χαρά όταν το άτομο που φωτογραφίζει τής λέει ότι ένιωσε άνετα και ότι πέρασε όμορφα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
Σχεδόν πάντα φωτογραφίζει πορτρέτα και επιδιώκει να δημιουργεί ένα «intimate περιβάλλον», ώστε να αποτυπώσει με αυθεντικότητα την ενέργεια και την ψυχή του ανθρώπου που βρίσκεται μπροστά στον φακό της. Για την ίδια, η φωτογραφία λειτουργεί σχεδόν ως «love language». Όπως λέει, είναι μεγάλη χαρά όταν το άτομο που φωτογραφίζει τής λέει ότι ένιωσε άνετα και ότι πέρασε όμορφα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
Εκτός από φωτογράφος, η Ληλένα είναι και σκηνοθέτις. Το 2020 η πρώτη της ταινία μικρού μήκους, «Oh Yeah», ήταν semi-finalist στα φοιτητικά Όσκαρ.
Έκτοτε εργάστηκε σε διεθνείς παραγωγές, όπως το «Odyssey» και το «Glass onion: A knives out mystery», έχοντας συντονιστικό ρόλο, ενώ παράλληλα σκηνοθετεί και βιντεοκλίπ για καλλιτέχνες όπως η Kesha, ο Leon of Athens, οι Chóres, η Alexandra Sieti και η Eirini Skylakaki. Η φωτογραφική της δουλειά έχει παρουσιαστεί σε έντυπα όπως η «Vogue Greece», το «Marie Claire», το «COPA90» και το «Lomography».
Φέτος ανέλαβε το arts programming για το Panathēnea Festival, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα από τις 27 έως τις 29 Μαΐου.
Μία από τις μεγαλύτερες αγάπες της είναι και το γυναικείο ποδόσφαιρο, και ιδιαίτερα η ομάδα της, ο FC Abalos, καθώς και τα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα ερασιτεχνικών ομάδων που διοργανώνει η πολυτάλαντη αυτή ομάδα. Η Ληλένα φωτογράφισε το πρωτάθλημα Abalanza Milano-Athens, στο πλαίσιο του οποίου ο Abalos ταξίδεψε στο Μιλάνο για να παίξει με μια ιταλική ερασιτεχνική ομάδα ανδρών και μια γαλλική γυναικών. Φωτογράφισε επίσης το UFA Champions League, όπου ερασιτεχνικές ομάδες της Αθήνας έπαιξαν επί έξι εβδομάδες για να διεκδικήσουν ένα «τρελό τρόπαιο», και τα Mini Euros, όπου ο Abalos προσκάλεσε ομάδες από τη Γαλλία, την Αγγλία και την Πορτογαλία να παίξουν μπάλα και να παρτάρουν. Η Ληλένα τα απαθανάτισε όλα αυτά με έναν τρόπο που έχει πραγματική φωτογραφική αξία. Οι λήψεις της αποτυπώνουν τα συναισθήματα και το ισχυρό bonding που δημιουργείται όσο παίζουν μαζί.
Η ίδια πάντα λέει πως η φωτογράφιση των στιγμών της ομάδας είναι ο τρόπος της να εκφράσει την εκτίμηση και την αγάπη της προς αυτήν την κοινότητα. Μέσα από τις εικόνες της καταγράφει τις παίκτριες, τους θεατές και τις στιγμές που δημιουργούν «χαρά και μια αίσθηση κοινότητας σε όλες αυτές τις γυναίκες». Tόσο η αναλογική φωτογραφία όσο και το ποδόσφαιρο έχουν συμβάλει σημαντικά στην προσωπική και καλλιτεχνική της εξέλιξη. Και τα δύο την έχουν μάθει να αγκαλιάζει το ατελές.
Στο ποδόσφαιρο, όπως λέει, ήταν «πραγματικά άμπαλη» και για πρώτη φορά χρειάστηκε να αποδεχτεί ότι όχι μόνο είναι εντάξει να μην είναι καλή σε κάτι αλλά μπορεί και να το απολαμβάνει. Στην αναλογική φωτογραφία, αντίστοιχα, έχει μάθει να αγαπά τα απρόοπτα: τα under ή overexposures, τα ληγμένα φιλμ, τα double exposures ή τα out-of-focus καρέ. Άλλωστε, σε ένα ρολό φιλμ υπάρχουν μόλις 36 λήψεις, οπότε κάθε κλικ μετράει. Εκτός από τη Nikon F2AS, έχει πάντα μαζί της και την point-and-shoot Olympus XA, που της επιτρέπει να εστιάζει και να ρυθμίζει το διάφραγμα μηχανικά. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι αυτά τα δύο πάθη –η φωτογραφία και το ποδόσφαιρο– έχουν καταφέρει να εντάξουν το παιχνίδι στην καθημερινότητά της.
