Μέσα από κεραμικές μορφές που θυμίζουν παιχνίδια, επιφάνειες που παραπέμπουν σε προϊόντα και ζωγραφικά σύμπαντα όπου το ανθρώπινο συνυπάρχει με το μυθικό και το φυσικό, η έκθεση εξερευνά την ένταση ανάμεσα στη φροντίδα και την εξουσία, τη γοητεία και την αμηχανία, την τρυφερότητα και την εκμετάλλευση. Σε έναν κόσμο συναισθηματικής αποσύνδεσης, το «I secretly love everyone» λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν είναι επιλογή αλλά μια κατάσταση ύπαρξης. Στον χώρο του Alkinois Athens, η αγάπη δεν παρουσιάζεται ως ρομαντικό ιδεώδες, είναι μια σιωπηλή δύναμη που διαπερνά σώματα, αντικείμενα, ζώα και οικοσυστήματα.
― Πες μας λίγα πράγματα για σένα.
Με λένε Λεονή και είμαι Γερμανίδα καλλιτέχνιδα που ζει στην Αθήνα. Προτού έρθω στην Ελλάδα για σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών, φοίτησα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Σεούλ και στο Μιλάνο. Στο δεύτερο εξάμηνο των σπουδών μου αποφάσισα να μετακομίσω μόνιμα στην Αθήνα. Το καλλιτεχνικό μου έργο περιστρέφεται γύρω από την επιθυμία και τις ομοιότητες πόνου και ηδονής. Δουλεύω κυρίως με λάδι, ακουαρέλα και πηλό. Τα έργα που έχω δημιουργήσει τον τελευταίο ενάμιση χρόνο παρουσιάζονται αυτήν τη στιγμή στην έκθεσή μου στον χώρο Alkinois Project Space, μαζί με της Ινές Κάουφμαν.
Τα συναισθήματα μπορούν να μας εκθέσουν, ειδικά τα τρυφερά, αυτά που θέλουμε να μας επιστραφούν. Τα συναισθήματα από τη φύση τους δεν είναι υπό τον έλεγχό μας· είναι σαν ένα αόρατο νήμα που μας τραβά προς μια κατεύθυνση.
― Πώς σε επηρέασε η Αθήνα ως πόλη και ως κοινωνικό περιβάλλον;
Κατά κάποιον τρόπο νιώθω ότι δεν διάλεξα εγώ την Αθήνα, αλλά εκείνη εμένα. Ήρθα για να μείνω τέσσερις μήνες και απλώς δεν έφυγα ποτέ. Η τοπική κοινότητα αποτελείται από ταλαντούχους και εμπνευσμένους ανθρώπους, ενώ η πολιτισμική ιστορία της πόλης είναι για μένα μία από τις πλουσιότερες στον κόσμο. Τα αρχαιολογικά ευρήματα, και ιδιαίτερα τα κεραμικά ζωάκια στα μουσεία, αποτελούν τεράστια πηγή έμπνευσης. Καθώς δεν έχω κατοικίδια, λατρεύω να επισκέπτομαι τα ζώα στο Ζάππειο και στον Εθνικό Κήπο – υπάρχουν κατσίκες, κόι, χελώνες και χήνες, στις οποίες λέω συχνά «γεια». Όταν πρωτοήρθα εδώ, είχα εμμονή με τη Φυλακή του Σωκράτη. Επίσης, το προνόμιο να αντικρίζω την Ακρόπολη σχεδόν καθημερινά δεν έχει πάψει να με μαγνητίζει μέχρι και σήμερα.
― Ο τίτλος «I secretly love everyone» υποδηλώνει κάτι ταυτόχρονα προσωπικό και καθολικό. Πότε γίνεται η αγάπη μυστική και γιατί;
Πιστεύω ότι το να επιτρέπουμε πραγματικά στον εαυτό μας να νιώθει βαθιά μπορεί να είναι καμιά φορά συντριπτικό και τρομακτικό. Τα συναισθήματα μπορούν να μας εκθέσουν, ειδικά τα τρυφερά, αυτά που θέλουμε να μας επιστραφούν. Τα συναισθήματα από τη φύση τους δεν είναι υπό τον έλεγχό μας· είναι σαν ένα αόρατο νήμα που μας τραβά προς μια κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, υπάρχει τόση αγάπη στον κόσμο που θέλει να μοιραστεί.
― Τα ζώα που ζωγραφίζεις και σμιλεύεις μοιάζουν σουρεαλιστικά. Είναι πλάσματα που κατοικούν μέσα σου και τα φέρνεις στην επιφάνεια;
Νομίζω πως ναι, θα μπορούσες να το πεις έτσι. Τα πλάσματα που δημιουργώ, είτε με πηλό είτε με χρώμα, αντανακλούν το συναισθηματικό μου τοπίο και τον εσωτερικό μου κόσμο. Το να τα βλέπω να ζωντανεύουν σημαίνει ότι έρχομαι σε επαφή με ένα βαθύτερο επίπεδο της ύπαρξής μου. Είναι σαν να συνομιλώ με ένα κομμάτι του εαυτού μου που δεν εκφράζεται με λέξεις.
― Πώς «συνομιλούν» τα γλυπτά σου με τα ζωγραφικά σύμπαντα της Ινές μέσα στον χώρο της έκθεσης;
Τοποθετούνται ακριβώς στο κέντρο του εκθεσιακού χώρου. Παρότι είναι μικροσκοπικά, βρίσκονται στο επίκεντρο του φωτισμού, κάτι που τα τοποθετεί και σε μια ευάλωτη θέση. Τα μεγάλης κλίμακας, ημι-αφηρημένα έργα της Ινές δημιουργούν ένα σύμπαν μέσα στο οποίο μπορούν να υπάρχουν αυτά τα όντα. Υπάρχει και ένας δικός μου μεγάλος πίνακας με τίτλο «Midnight Mischief (Ode to the one that keeps us awake)», που αισθάνομαι πως λειτουργεί ως προστατευτικό φόντο για τα μικρότερα ζώα.
― Μιλάς για την αγάπη ως μια «ενσωματωμένη ανάγκη» και όχι ως επιλογή. Πώς βιώνεται αυτό σε έναν κόσμο αποσύνδεσης;
Σε τελική ανάλυση, είμαστε θηλαστικά που χρειάζονται τη σύνδεση και την κοινότητα για να επιβιώσουν. Δεν είναι επιλογή. Νομίζω πως το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε διευκολύνει τη δημιουργία μιας ψευδαίσθησης της σύνδεσης, μέσω της τεχνολογίας για παράδειγμα, όμως η πραγματική οικειότητα, που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και την εγγύτητα πηγαίνει πολύ πιο βαθιά. Αν μη τι άλλο, αυτό που χρειαζόμαστε είναι ποιοτικές συνδέσεις με τον εαυτό μας και με τους ανθρώπους γύρω μας.
― Πιστεύεις ότι η ευαλωτότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σύνδεση;
Η ευαλωτότητα είναι ένα πολύ περίπλοκο ζήτημα για μένα. Καμία υπερβολική εξομολόγηση δεν συγκρίνεται με την έκθεση που νιώθω όταν αφήνω το έργο μου να βγει στον κόσμο. Είναι σαν να παίρνω τον εαυτό μου, να τον γυρίζω το μέσα έξω και να αφήνω τον κόσμο να δει τον εσωτερικό μου πυρήνα χωρίς φίλτρα ή προστασία. Ακούγεται σκληρό, αλλά μετά από χρόνια εκθέσεων μπορώ να πω ότι αυτό το άβολο συναίσθημα μάλλον ήρθε για να μείνει, οπότε επέλεξα να το αντιμετωπίζω ως μέρος της δουλειάς.
― Γιατί σε ενδιαφέρει η έννοια «cute» ως μηχανισμός δύναμης και όχι απλώς ως αισθητική;
Η γλυκύτητα μπορεί αρχικά να φαίνεται αθώα και αποπροσανατολιστική. Τα χαρακτηριστικά του «baby schema» (σ.σ. ένα σύνολο χαρακτηριστικών που μας κάνουν να βρίσκουμε κάτι χαριτωμένο και να θέλουμε να το φροντίσουμε) ενεργοποιούν αποδεδειγμένα το σύστημα ανταμοιβής με ντοπαμίνη στον εγκέφαλο, κάτι που μας κάνει να θέλουμε να κοιτάμε χαριτωμένα πράγματα για περισσότερη ώρα. Αυτό που ανακάλυψα μέσα από τη δική μου έρευνα είναι ότι η γλυκύτητα παράγει προβλέψιμες αντιδράσεις. Σε όλους αρέσει ένα καλό βίντεο με γάτες, σωστά; Στο έργο μου σπρώχνω τη γλυκύτητα λίγο πιο πέρα από τα όριά της, κάνοντας τα έργα να φαίνονται κάποιες φορές άσχημα ή ανοίκεια, ώστε να δημιουργείται ένταση.
― Τα πλάσματά σου προκαλούν αισθήματα τρυφερότητας αλλά και δυσφορίας. Πού τοποθετείς τον θεατή μέσα σε αυτήν τη σχέση;
Πιστεύω ότι βαθιά μέσα μας όλοι έχουμε παρόμοιες αντιφάσεις, φόβους και ελπίδες. Θέλω να υπενθυμίσω στον θεατή ότι μπορούμε να επιλέξουμε να επιστρέψουμε στον εαυτό μας λίγη από την αθωότητα που προβάλλουμε σε τρυφερά όντα, δείχνοντας περισσότερη κατανόηση και υπομονή στη δική μας πορεία.
― Η κλίμακα των γλυπτών αναγκάζει τον θεατή να σκύψει. Τι σημαίνει για σένα αυτή η κίνηση;
Μόλις είδα τον εκθεσιακό χώρο, ήξερα ότι ήθελα τα ζώα να βρίσκονται στο πάτωμα, σαν να είναι αληθινά. Όλοι αγγίζουμε τη γη με κάποιο μέρος του σώματός μας, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Η ιδέα ότι ένα κομμάτι της επιφάνειας του σώματός μας είναι αιώνια συνδεδεμένο με το έδαφος μού φαίνεται πολύ βαθιά. Στο πλαίσιο της έκθεσης, το να σκύβεις για να κοιτάξεις κάτι μπορεί να διαβαστεί ως μια χειρονομία ουδέτερης περιέργειας. Η κίνηση μοιάζει ενστικτωδώς με υπόκλιση, που μπορεί να εκφράζει πολλά πράγματα: σεβασμό, υποταγή, λατρεία, θαυμασμό ή ταπεινότητα, μεταξύ άλλων. Αυτή η διάσταση κάνει τη σχέση μεταξύ θεατή και μικρού πλάσματος πολύ πιο σύνθετη.
― Υπάρχουν σημεία έντασης ή αντίθεσης που θεωρείς ουσιώδη για την εμπειρία της έκθεσης;
Νομίζω ότι η Αλίξ, η επιμελήτρια του Alkinois, έκανε μια εξαιρετική επιλογή παρουσιάζοντας μαζί τις δύο πρακτικές μας, καθώς το έργο της Ινές και το δικό μου είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Η Ινές δουλεύει γύρω από την ιδέα ενός αιθέριου κόσμου, ενώ εγώ διερευνώ, μέσα από τον ρόλο των ζώων στην κοινωνία, το πώς ο κόσμος στον οποίο ζούμε μάς επηρεάζει μέχρι τον πυρήνα μας.
