FacebookTwitter Μια νέα φωτογραφία δείχνει τον Epstein στο ιδιωτικό του αεροπλάνο να φοράει ένα φούτερ των IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις). Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του Gabriel Gualdron, ο οποίος εργάστηκε ως οικονόμος/μπάτλερ στην έπαυλη του Jeffrey Epstein στο Μανχάταν. Ο Gualdron παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα The Telegraph, αμφισβητώντας την επίσημη εκδοχή για τον θάνατο του Επστάιν στις φυλακές του Μανχάταν το 2019. Στην ίδια συνέντευξη, περιέγραψε τον Επστάιν ως έναν άνθρωπο που "αγαπούσε υπερβολικά τη ζωή" και την πολυτέλεια για να βάλει τέλος σε αυτήν. Ismail Salahuddin Middle East Monitor - 07.02.2026 Ο Ismail Salahuddin είναι συγγραφέας και ερευνητής με έδρα το Δελχί και την Καλκούτα.
Υπάρχουν εγκλήματα που σοκάρουν επειδή είναι βάναυσα, και υπάρχουν εγκλήματα που επιβιώνουν επειδή είναι ευυπόληπτα, καλά τεκμηριωμένα, φοροαπαλλάξιμα και προστατευμένα από τη σιωπή. Η ιστορία που αναδύεται από τα οικονομικά αρχεία του Επστάιν ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία, όχι επειδή είναι λιγότερο βίαιη, αλλά επειδή δείχνει πώς η σύγχρονη βία επιβιώνει μέσω θεσμών που φαίνονται νόμιμοι, ηθικοί και ακόμη και ευεργετικοί.
Ο Τζέφρι Έπσταϊν μνημονεύεται συνήθως ως σύμβολο σεξουαλικής κακοποίησης, διαφθοράς της ελίτ και δικαστικής αποτυχίας, αλλά αυτή η μνήμη, αν και απαραίτητη, είναι ταυτόχρονα ημιτελής. Ο Έπσταϊν δεν ήταν απλώς ένας εγκληματίας που δρούσε εκτός συστήματος· ήταν ένας άνθρωπος πλήρως ενσωματωμένος σε αυτό, διακινώντας χρήματα μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων, κάνοντας δωρεές σε πανεπιστήμια και ιδρύματα, συμμετέχοντας σε συγκεντρώσεις της ελίτ και παίρνοντας μέρος στο ίδιο οικονομικό και ηθικό οικοσύστημα που συντηρεί την παγκόσμια ισχύ. Εδώ ακριβώς, και όχι μόνο στα ιδιωτικά του εγκλήματα, είναι που τα αρχεία του Έπσταϊν γίνονται πολιτικά ανησυχητικά.
Ανάμεσα στα οικονομικά αρχεία που σχετίζονται με τον Έπσταϊν υπάρχουν τεκμηριωμένες δωρεές στους "Φίλους των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων" (Friends of the Israel Defence Forces), μια φιλανθρωπική οργάνωση με έδρα τις ΗΠΑ που συγκεντρώνει κεφάλαια για τον ισραηλινό στρατό, καθώς και σε ιδρύματα που συνδέονται με το Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο (Jewish National Fund), έναν οργανισμό με καίρια σύμπραξη ιστορικά στην οικοδόμηση οικισμών, την απόκτηση γης και τη μόνιμη εκτόπιση των Παλαιστινίων. Αυτοί δεν είναι ισχυρισμοί που προέρχονται από πολεμική ή εικασίες, αλλά εγγραφές καταγεγραμμένες σε επίσημα οικονομικά έγγραφα, από εκείνα που συνήθως λειτουργούν ως απόδειξη νομιμότητας παρά ως τεκμήρια συνέργειας.
Σε αυτό το σημείο, τα έγγραφα παύουν να είναι απλώς αποδεικτικά στοιχεία και αρχίζουν να γίνονται κατηγορητήριο.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο σχετικά με τα αρχεία του Έπσταϊν δεν είναι ότι ένας ισχυρός άνδρας χρηματοδότησε τη βία, αλλά ότι το έκανε ανοιχτά, νόμιμα και χωρίς συνέπειες, γιατί ακριβώς έτσι επιβιώνουν οι σύγχρονες θηριωδίες. Δεν είναι πάντα κρυφές· υφίστανται επεξεργασία, χρηματοδοτούνται μέσω δωρεών και κανονικοποιούνται μέσα από θεσμούς που μιλούν τη γλώσσα της φιλανθρωπίας, ενώ στην πραγματικότητα παράγουν την αποστέρηση της περιουσίας. Ο Έπσταϊν δεν χρειαζόταν να πιστεύει στον Σιωνισμό για να χρηματοδοτήσει τον μηχανισμό του, ακριβώς όπως το σύστημα δεν χρειαζόταν να ενδιαφερθεί για τα εγκλήματά του προκειμένου να δεχτεί τα χρήματά του. Σε αυτήν ακριβώς τη συναλλαγή έγκειται το πραγματικό σκάνδαλο της εποχής μας: ένας κόσμος όπου η κατάχρηση εξουσίας από την ελίτ καταδικάζεται στα λόγια αλλά επιβραβεύεται στη δομή της, και όπου το παλαιστινιακό μαρτύριο δεν διαψεύδεται, αλλά απλώς διαιωνίζεται πίσω από διαδικασίες, δικαιολογίες και γραφειοκρατία.
Αυτό έχει σημασία γιατί η ισραηλινή στρατιωτική ισχύς και η επέκταση των οικισμών δεν υπάρχουν μεμονωμένα, ούτε συντηρούνται μόνο από τον εθνικισμό, αλλά από διεθνικό χρήμα, δωρητές της ελίτ και φιλανθρωπικά δίκτυα που μετατρέπουν την κατοχή σε έναν ευυπόληπτο σκοπό. Με αυτόν τον τρόπο την προστατεύουν από τον ηθικό έλεγχο, την ίδια στιγμή που οι συνέπειές της βιώνονται καθημερινά από τους Παλαιστίνιους που χάνουν γη, σπίτια και μέλλον, χωρίς ποτέ να εμφανίζονται στις αναφορές των δωρητών ή σε ομιλίες για συγκέντρωση πόρων.
Ο ιστορικός Ιλάν Παπέ έχει δείξει ότι η εκτόπιση των Παλαιστινίων δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός του πολέμου, αλλά ένα σχεδιασμένο και διαρκές εγχείρημα, το οποίο διοικείται μέσω θεσμών που έκαναν την εθνοκάθαρση να φαίνεται γραφειοκρατική, αναγκαία και φυσιολογική. Αυτό που αποκαλύπτουν τα αρχεία του Επστάιν είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτό το εγχείρημα εκτείνεται πολύ πέρα από το ίδιο το ισραηλινό κράτος, βασιζόμενο σε ιδιωτικό πλούτο που κυκλοφορεί ελεύθερα πέρα από σύνορα, προστατευμένος από τη λογοδοσία και θωρακισμένος από την πολιτική πίστη.
Ο Τόμας Σουάρες, γράφοντας για τη σιωνιστική αποικιακή υποδομή, καταδεικνύει πώς οργανώσεις όπως το Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο δεν υπήρξαν ποτέ ουδέτεροι περιβαλλοντικοί ή πολιτιστικοί φορείς, αλλά νομικοί και οικονομικοί μηχανισμοί σχεδιασμένοι να διασφαλίζουν μόνιμα τη γη για μια ομάδα, αποκλείοντας μια άλλη. Όταν πρόσωπα όπως ο Επστάιν προβαίνουν σε δωρεές σε τέτοια ιδρύματα, το ζήτημα δεν είναι η προσωπική τους πεποίθηση αλλά η δομική συμμετοχή —η αθόρυβη ενίσχυση ενός συστήματος που μετατρέπει την ανισότητα σε μια μόνιμη κατάσταση.
Αυτό που συνδέει τα σεξουαλικά εγκλήματα του Έπσταϊν με τις πολιτικές του δωρεές δεν είναι η ιδεολογία αλλά η αίσθηση της παντοδυναμίας· η πεποίθηση ότι ορισμένα σώματα υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται, να ελέγχονται ή να απορρίπτονται, είτε για την απόλαυση, είτε για το κέρδος, είτε για τη γεωπολιτική στρατηγική. Και ότι οι συνέπειες αφορούν τους ανίσχυρους, ποτέ εκείνους που χρηματοδοτούν ιδρύματα, συμμετέχουν σε διοικητικά συμβούλια ή απολαμβάνουν την εγγύτητα με μυστικές υπηρεσίες, κυβερνήσεις και πανεπιστήμια της ελίτ.
Αυτή η άμυνα ενισχύεται από τις δυτικές κυβερνήσεις που συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τη γλώσσα της νομιμότητας και της αυτοάμυνας, ενώ ταυτόχρονα διευκολύνουν υλικά τις συνθήκες που καθιστούν αυτή τη βία μόνιμη.
Οι φιλελεύθεροι υποστηρικτές θα φέρουν αντιρρήσεις σε αυτό το σημείο, λέγοντας ότι οι ιδιωτικές δωρεές δεν ταυτίζονται με την κρατική πολιτική, ότι η φιλανθρωπική δράση δεν ισοδυναμεί με έγκριση κάθε στρατιωτικής ενέργειας και ότι η σύνδεση των εγκλημάτων του Έπσταϊν με τις πολιτικές του δωρεές ενέχει τον κίνδυνο της ηθικής υπερβολής. Αυτή η ένσταση παρανοεί τον τρόπο που πραγματικά λειτουργεί η εξουσία. Η αποικιακή βία δεν βασίστηκε ποτέ μόνο στην προσωπική πρόθεση, αλλά στη διαρκή υποστήριξη, την αδιαφορία και την εύλογη άρνηση. Κανένας δωρητής δεν χρειάζεται να εγκρίνει κάθε βόμβα για να κάνει τον βομβαρδισμό εφικτό, ακριβώς όπως κανένας μέτοχος δεν χρειάζεται να προσυπογράψει κάθε θάνατο για να κερδίσει από ένα σύστημα χτισμένο πάνω στην οδύνη. Όταν το χρήμα ρέει σταθερά προς ιδρύματα των οποίων ο σκοπός και τα αποτελέσματα είναι πασίγνωστα, η ουδετερότητα γίνεται ένα καθησυχαστικό αποκύημα της φαντασίας και όχι μια ηθική στάση. Όπως μας υπενθυμίζει ο Παπέ, η ιστορία δεν κρίνει τα συστήματα από αυτό που οι υποστηρικτές τους ισχυρίζονται ότι εννοούσαν, αλλά από αυτό που η υποστήριξή τους κατέστησε αναπόφευκτο.
Οι δυτικές κυβερνήσεις επιμένουν ότι το Ισραήλ έχει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, αλλά αυτό που παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανείπωτο είναι το πώς αυτή η άμυνα επιδοτείται από ιδιωτικό πλούτο που διακινείται μέσω φοροαπαλλασσόμενων οδών, προστατεύεται από διπλωματικές συμμαχίες και θωρακίζεται από τον δημόσιο έλεγχο· την ίδια στιγμή, οι Παλαιστίνιοι βιώνουν τα αποτελέσματα όχι ως αφηρημένες πολιτικές συζητήσεις, αλλά ως σημεία ελέγχου, εκτοπισμούς, βομβαρδισμούς και αργή διάβρωση της ίδιας της ζωής.
Ο κίνδυνος της εστίασης αποκλειστικά στην προσωπική διαφθορά του Έπσταϊν είναι ότι επιτρέπει στο σύστημα γύρω του να παραμείνει άθικτο, λες και τα εγκλήματά του ήταν μια παρέκκλιση και όχι ένα σύμπτωμα. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο αναπαράγεται η βία της ελίτ: απομονώνοντας τα άτομα ενώ διατηρεί τις δομές, καταδικάζοντας την κακοποίηση ενώ συνεχίζει να επιβραβεύει τις συνθήκες που καθιστούν την κακοποίηση δυνατή και κερδοφόρα.
Η Γάζα σήμερα εκθέτει αυτή την αντίφαση με την πιο ωμή σαφήνεια, όχι μόνο λόγω της κλίμακας της καταστροφής, αλλά και λόγω της ψυχρής διοικητικής γλώσσας που χρησιμοποιείται για να τη δικαιολογήσει, να τη χρηματοδοτήσει και να διαχειριστεί τις συνέπειές της. Όταν τα οικονομικά αρχεία αποκαλύπτουν δωρητές να στηρίζουν στρατιωτικά και εποικιστικά ιδρύματα την ίδια στιγμή που το διεθνές δίκαιο αναστέλλεται και η ανθρωπιστική ρητορική απογυμνώνεται από κάθε ισχύ, ο ισχυρισμός περί "ατυχήματος" καθίσταται πλέον αδύνατος.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν ο Επστάιν υποστήριξε ισραηλινά ιδρύματα, αλλά γιατί αυτή η υποστήριξη αντιμετωπίζεται ως φυσιολογική, αδιαμφισβήτητη και ακόμη και αξιοθαύμαστη στους κύκλους της ελίτ, την ώρα που η παλαιστινιακή αντίσταση βαφτίζεται έγκλημα, η παλαιστινιακή οδύνη αμφισβητείται. και η παλαιστινιακή ύπαρξη ανάγεται σε δημογραφικό πρόβλημα ή πρόβλημα ασφαλείας, αντί για ανθρώπινο.
Αυτό που τελικά αποκαλύπτουν τα αρχεία του Επστάιν δεν είναι μια κρυφή συνωμοσία, αλλά μια γνωστή και συνεκτική τάξη εξουσίας. Ένας κόσμος ικανός να χρηματοδοτεί την κατοχή μέσω της φιλανθρωπίας, να ξεπλένει τη βία μέσω των θεσμών και να προστατεύει τους θύτες μέσω των διαδικασιών, θα βρίσκει πάντα τρόπους να περιγράφει την καταστροφή ως νόμιμη, την εκμετάλλευση ως περιστασιακή και την παλαιστινιακή ζωή ως αναλώσιμη.
Αυτό δεν είναι υποκρισία· είναι σχεδιασμός. Το ίδιο σύστημα που επέτρεψε στον Έπσταϊν να κακοποιεί με ατιμωρησία, επιτρέπει επίσης σε μια κατοχή να επιβιώνει με νομιμοποίηση, επειδή και τα δύο συντηρούνται από το χρήμα, τη γραφειοκρατική γλώσσα και τη σιωπηλή συμφωνία ότι ορισμένες μορφές βλάβης δεν απαιτούν λογοδοσία. Η Παλαιστίνη παραμένει όχι η εξαίρεση στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, αλλά η πιο ειλικρινής της έκφραση —η απόδειξη όχι ενός συστήματος που απέτυχε, αλλά ενός συστήματος που λειτουργεί ακριβώς όπως σχεδιάστηκε.
FacebookTwitter Από αριστερά, καθήμενοι: ο δισεκατομμυριούχος Thomas Pritzker, ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Ehud Barak και ο σκηνοθέτης Woody Allen. Ο μάγος David Blaine στέκεται στα αριστερά, ενώ ο Jeffrey Epstein στέκεται ανάμεσα στον Barak και τον Allen, σε μια αχρονολόγητη φωτογραφία από τα αρχεία του Epstein που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 18 Δεκεμβρίου 2025. Πηγή: Δημοκρατικοί της Επιτροπής Εποπτείας της Βουλής.
