ΕINAI KAΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ που ευγνωμονεί κανείς την ανάπτυξη της τεχνολογίας και την δυνατότητα των εργαλείων της επάρατου τεχνητής νοημοσύνης να ζωντανέψουν με διαύγεια εικόνας και πιστότητα ήχου το παρελθόν. Τουλάχιστον αυτή είναι η εντύπωση που αφήνει η σειρά εννιά επεισοδίων “The Beatles Anthology” (Disney+) ή μάλλον η νέα, εξαιρετικά «αποκατεστημένη» εκδοχή της σειράς, η οποία είχε προβληθεί για πρώτη φορά στην τηλεόραση πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια. Με εξαίρεση ένα έξτρα επεισόδιο (το ένατο), η «Ανθολογία» παραμένει το ίδιο οριστική και συναρπαστική και απόλυτη όσο φαινόταν και σε όσους την είδαν τότε ή την έχουν δει αποσπασματικά έκτοτε στο YouTube ή σε άλλες ταινίες για το πιο σημαντικό και το πιο λατρεμένο συγκρότημα στην ιστορία.
Πέρα από το εντυπωσιακό οπτικοακουστικό «ρετούς», το κλου της νέας εκδοχής της «Ανθολογίας» είναι ένα επιπλέον επεισόδιο που δεν υπήρχε την προηγούμενη φορά και διαφημίζεται ως «ανέκδοτο υλικό».
Από το πρώτο ως το όγδοο επεισόδιο, παρακολουθούμε με συγκίνηση, ενθουσιασμό και δέος την ιστορία (και την προϊστορία) των Beatles από την αρχή ως το φινάλε, μέσα από τόνους αρχειακού υλικού σε συνδυασμό με συνεντεύξεις από τους τρεις επιζώντες εκείνη τη χρονική στιγμή (το 1995) αλλά και από τον παραγωγό τους, τον Τζορτζ Μάρτιν και τον road manager του συγκροτήματος Νιλ Άσπινολ. Ο Τζον Λένον είναι επίσης πανταχού παρόν μέσα από συνεντεύξεις αρχείου. Η «Ανθολογία» διαπερνά όλη τους την εξωπραγματική πορεία. Τα εφηβικά χρόνια στο Λίβερπουλ, η πετριά με το rock & roll, η θητεία στο Αμβούργο, τα δερμάτινα που έγιναν κουστούμια, η κατάκτηση της Αμερικής, η έκσταση, η υστερία, η εγκατάλειψη των συναυλιών, οι μουσικές αναζητήσεις, η έλξη της αντικουλτούρας, τα πάθη, οι έριδες, η διάλυση.
Μέσω όμως της δουλειάς που έγινε σ’ αυτή τη νέα εκδοχή, ειδικά από τον συν-σκηνοθέτη Ματ Λόνγκφελοου στο μοντάζ και από τον γιο του Τζορτζ Μάρτιν, Τζάιλς, στον ήχο, όλα μοιάζουν πολύ πιο καθαρά και πιο έντονα – τόσο η κρυστάλλινη εικόνα όσο και ο επεξεργασμένος ήχος με την αφαίρεση του background θορύβου, παρότι ίσως η μουσική από τις ζωντανές εμφανίσεις τους είναι μιξαρισμένη πολύ πιο δυνατά από το υπόλοιπο υλικό, αλλά ποιος μπορεί πραγματικά να παραπονεθεί;
Πέρα από το εντυπωσιακό οπτικοακουστικό «ρετούς», το κλου της νέας εκδοχής της «Ανθολογίας» είναι ένα επιπλέον επεισόδιο που δεν υπήρχε την προηγούμενη φορά και διαφημίζεται ως «ανέκδοτο υλικό». Στην πραγματικότητα αποτελεί συρραφή από DVD extras που είχαν κυκλοφορήσει πριν από δύο δεκαετίες. Και πάλι όμως, είναι συγκλονιστικό να βλέπεις τον (διαρκώς γκρινιάρη) Τζορτζ, τον (ελαφρώς δεσποτικό) Πολ και τον (αιωνίως ζαμανφού) Ρίνγκο στη μέση ηλικίας τους ενώ ηχογραφούν ξανά όλοι μαζί (ως Beatles) για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 25 χρόνια, προσπαθούν να «μπαλώσουν» τις διαφορές τους και συζητάνε για τα παλιά αλλά και για την κληρονομιά αυτού του μύθου που έφτιαξαν μαζί από το πουθενά σχεδόν.
«Οι Beatles θα συνεχίσουν να υπάρχουν, οι Beatles είναι πλέον μια αυτόνομη οντότητα», βλέπουμε να διαβλέπει ορθώς ο Τζορτζ Χάρισον το 1995 – έξι χρόνια πριν από τον θάνατό του, σε ηλικία 58 ετών – και για να υπογραμμίσει τον χρησμό του, χρησιμοποιεί τους στίχους ενός κομματιού (του πιο «προχωρημένου» τους ίσως) το οποίο έγραψε ο Λένον και ο τίτλος του ανήκει στον Ρίνγκο (“Tomorrow Never Knows”): «Παίξε το παιχνίδι της ‘ύπαρξης’ μέχρι το τέλος της αρχής… Το αύριο ποτέ δεν γνωρίζει».
