ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ στην αριστερά, ακόμα και διευρύνοντας τον όρο και περιλαμβάνοντας και αυτό που σχηματικά ονομάζεται στη χώρα μας κεντροαριστερά, δεν μπορούν παρά να προκαλούν βαθιά θλίψη και μελαγχολία. Δεδομένου ότι ακόμα και οι πιο νηφάλιοι υποστηρικτές της κυβέρνησης στις ιδιωτικές τους συζητήσεις διατυπώνουν ισχυρές ενστάσεις όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αυτή πορεύεται και ιδιαίτερα τις ισχυρές δόσεις αλαζονείας που εκπέμπει, ενώ η επιρροή και η αποδοχή της στην κοινωνία, αντικειμενικά και βάσει όλων ανεξαιρέτως των μετρήσεων, υποχωρεί, παρακολουθούμε ένα κατακερματισμένο σκηνικό που το σκεπάζουν σύννεφα μεσσιανισμού, μικροφιλοδοξιών, επικράτησης ομάδων για μικροεξουσίες και λογικές ιδεολογικής καθαρότητας. Μάλιστα, βλέπουμε ένα συνεχές και ανελέητο κυνήγι για οφίτσια, λες και κάποιων ο αυτοσκοπός είναι η διατήρηση βουλευτικών ή άλλων θέσεων εξουσίας στο διηνεκές.
Οι εξελίξεις τρέχουν με μεγάλες ταχύτητες, η κοινωνία, όπως επιβεβαιώνουν όλα τα στοιχεία, δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα άλλοτε αυτονόητα όσον αφορά την καθημερινή επιβίωση, το διεθνές περιβάλλον τυλίγουν γκρίζα σύννεφα, οι περισσότεροι πολίτες αναζητούν μια καλύτερη προοπτική, ένα έστω ελάχιστα καλύτερο αύριο από αυτό που βιώνουν, ενώ παράγοντες και παραγοντίσκοι της αριστεράς και της κεντροαριστεράς μοιάζει να έχουν ταμπουρωθεί μέσα στα μικρής ή ελάχιστης επιρροής κομματικά τους καβούκια και να προσδοκούν να πέσει η κυβέρνηση σαν ώριμο φρούτο.
Tι διαφορετικό έχουν να προτάξουν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Αριστερά, το επικείμενο κόμμα Τσίπρα ή όποιος άλλος τοποθετείται σε αυτόν τον χώρο ώστε να δοθούν μερικές κοινές απαντήσεις;
Προτάσσουν τις μικρές ή μεγαλύτερες φιλοδοξίες τους, επιδιώκουν την επιβολή στους υπόλοιπους και επικαλούνται ιδεολογικές διαφορές, λες και το παιχνίδι εξουσίας στο οποίο συμμετέχουν για πολλά χρόνια δεν προϋποθέτει γενναίες εκπτώσεις. Έτσι, αφήνουν τη δεδομένη και συνεχώς διογκούμενη διαμαρτυρία μεγάλων ομάδων της κοινωνίας να οδηγηθεί είτε στην ιδιώτευση, με πρωτοφανή ποσοστά αποχής από τις εκλογικές διαδικασίες, είτε να πέσει θύμα ενός ακροδεξιού λαϊκισμού που ολοένα αυξάνεται.
Αναρωτιέμαι τι διαφορετικό έχουν να προτάξουν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Αριστερά, το επικείμενο κόμμα Τσίπρα ή όποιος άλλος τοποθετείται σε αυτόν τον χώρο ώστε να δοθούν μερικές κοινές απαντήσεις σε πέντε βασικά πράγματα που έχει άμεση ανάγκη η κοινωνία, όπως η ακρίβεια, τα ενοίκια, η δικαιοσύνη, τα ατομικά δικαιώματα, γενικώς η λειτουργία των θεσμών και ελάχιστα ζητήματα ακόμα. Πόσο απέχουν οι απαντήσεις που δίνουν όλοι αυτοί οι κομματικοί φορείς σχετικά ώστε ο καθένας να διεκδικεί την απόλυτη αλήθεια της δικής του πρότασης, την οποία θεωρεί μοναδική;
Δεν αναφερόμαστε σε κάτι επαναστατικό, εξάλλου ούτε οι καιροί προσφέρονται ούτε αυτοί στους οποίους αναφερόμαστε το επικαλούνται· συνειδητά μετέχουν σε ένα παιχνίδι εξουσίας με συγκεκριμένους όρους τους οποίους όλοι έχουν αποδεχτεί. Οι περισσότεροι μάλιστα μετείχαν σε ανώτερες θέσεις εξουσίας, διαχειρίστηκαν τις τύχες μας, δεν είναι πολιτικά «αμόλυντοι» για να διεκδικούν ένα είδος ιδεολογικής καθαρότητας όπως εκείνη της αριστεράς που επικαλέστηκαν κάποτε. Είναι συμμέτοχοι στο παιχνίδι της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με τους όρους που αυτό παίζεται στη χώρα μας.
Αν κάτι μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο στο συγκεκριμένο πολιτικό σκηνικό που ζούμε και το οποίο δεν έχει πρόσκαιρο χαρακτήρα αλλά έχει παγιωθεί εδώ και αρκετά χρόνια, είναι πως κανένας από αυτούς τους συγκεκριμένους φορείς δεν έχει προοπτική να βρεθεί στην κυβέρνηση όσο οι φορείς αυτοί λειτουργούν αυτόνομα. Αυτό μπορούμε να το εικάσουμε βάσιμα και για το επικείμενο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, η προοπτική του οποίου, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, δεν ενθουσιάζει ιδιαίτερα τα πλήθη, σε τέτοιο βαθμό τουλάχιστον που να το καθιστά απειλή για τη Νέα Δημοκρατία. Αν πιστέψουμε τις ίδιες δημοσκοπήσεις, θα ανταγωνιστεί το ΠΑΣΟΚ για τη δεύτερη θέση. Η οποία δεύτερη θέση έχει θεαματική απόσταση από την πρώτη.
Αυτό που δεν θέλουν να δουν, γιατί οι προσωπικές φιλοδοξίες και σκοπιμότητες δεν τους το επιτρέπουν, είναι πως και στη χώρα και διεθνώς οι συνθήκες είναι πρωτόγνωρες. Και σε αυτές, οι επιλογές είναι συγκεκριμένες αν θέλεις να συμμετέχεις στο παιχνίδι εξουσίας. Είτε ακολουθείς τις προσωπικές/κομματικές στρατηγικές, όπως συμβαίνει σήμερα, είτε τις παραμερίζεις για ένα κοινό πρόγραμμα βασικών σημείων, ένα σύγχρονο λαϊκό μέτωπο που συγκροτήθηκε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες…
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
