Ο Βαγγέλης Μπαλής είναι μόλις 26 και δημιουργεί κεραμικούς σάτυρους που του μοιάζουν, ανάλογα με τη φάση ζωής που βρίσκεται και τη διάθεσή του. Επιπλέον, ζωγραφίζει, ασχολείται με τη μεταξοτυπία και ό,τι φτιάχνει είναι μοναδικό αντικείμενο. Ποτέ δεν θα ξανατυπώσει το ίδιο μπλουζάκι, δεν θα ξανακάνει το ίδιο σκίτσο, ούτε το ίδιο γλυπτό. «Αν το έκανα, θα ήταν σαν να επιστρέφω στην κατάσταση που βρισκόμουν όταν μου ήρθε η ιδέα», μου λέει. «Δεν επιστρέφω σε συναισθήματα που πέρασαν».
Βρεθήκαμε στο διαμέρισμά του στον Νέο Κόσμο, πάρα πολύ νωρίς το πρωί μιας Παρασκευής, και μπήκαμε απευθείας στο θέμα: Γιατί σάτυροι; Η απάντηση ήταν πάρα πολύ απλή: «Δεν ξέρω. Πάντα μου άρεσε ο σάτυρος ως μυθολογικό πλάσμα, αλλά δεν ξέρω τι μου έχει βγει. Απλώς έκανα το σχέδιο εντελώς αυθόρμητα και είδα ότι αυτό που έφτιαξα μού έμοιαζε. Έτσι άρχισα να φτιάχνω αυτόν τον χαρακτήρα. Αυτή την περίοδο, θέλω να τελειοποιήσω τους σάτυρους. Θα ήθελα να δουλέψω μέχρι να καταλήξω σε έναν τελικό σάτυρο, γιατί προς το παρόν πειραματίζομαι και του αλλάζω παραστάσεις και χρώματα. Θα με έψηνε να κάνω κι ένα κόμικ με σάτυρους κάποια στιγμή».
«Υπάρχουν φάσεις που κολλάω. Αλλά δεν απογοητεύομαι. Έχουμε μεγαλώσει σε μια κοινωνία που κρίνει την αξία μας από την παραγωγικότητά μας, και αυτό δεν μου αρέσει. Αποδέχομαι, λοιπόν, ότι κάποιες φορές δεν είμαι παραγωγικός. Και το αφήνω να δω πού θα πάει».
Μία ματιά στο προφίλ του Βαγγέλη στο Instagram αρκεί για να καταλάβεις ότι κάθε σάτυρος είναι μια ξεχωριστή περσόνα. Υπάρχει ο τυφλός, ο οποίος είναι μπλε, έχει καρδιές αντί για μάτια και λευκή γενειάδα· ο σάτυρος «Satisfaction» που έχει ήλιους αντί για μάτια, καρδούλες αντί για ρώγες και το χέρι πίσω από το κεφάλι· ο trippy σάτυρος, πάλι, ξεχωρίζει αν μη τι άλλο, έχει τη γλώσσα έξω, τα μάτια του εξέχουν και το πρόσωπό του είναι γεμάτο καρδούλες. Οι τελευταίοι σάτυροί του είναι χαρούμενοι. Ή θα ήθελαν πολύ να είναι. «Έχουν έντονα χρώματα. Είναι πιο urban. Θεωρώ ότι με έχει επηρεάσει και η περιοχή που μένω», μου είπε.
Ο Βαγγέλης σπούδασε συντήρηση έργων τέχνης και σήμερα δημιουργεί με ό,τι μέσο έχει στα χέρια του. Στο σχολείο ασχολήθηκε με κοσμήματα από πολυμερικό πηλό. Έκανε αξεσουάρ μανιταράκια και τα έδινε στους φίλους του. Στη συνέχεια, έκανε σχέδιο για τις Πανελλήνιες και κάπως όλο αυτό μπήκε στον πάγο. Πριν από ενάμιση χρόνο, μετά από έναν χωρισμό, ξαναγεννήθηκε μέσα του η ανάγκη για τέχνη: «Τα έργα μου είμαι εγώ. Είναι ένας τρόπος να εκφράζομαι και να δημιουργώ ένα περιβάλλον».
Σήμερα, μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στη ζωγραφική, τη μεταξοτυπία, την κεραμικήναλλά και δύο δουλειές − εργάζεται σε ένα escape room και σε ένα καφέ. Κι όμως, βρίσκει πάντα χρόνο για την τέχνη. «Δεν μπορώ να κάνω μόνο ένα πράγμα», λέει. «Θέλω να ανακαλύψω καινούργια πράγματα, να τα συνδυάσω. Μου αρέσει όταν κάτι είναι περίπλοκο και πρέπει εγώ να το μάθω. Όπως στη συντήρηση έργων τέχνης, που σου μαθαίνουν τα βασικά αλλά κάθε περίπτωση είναι διαφορετική κάθε φορά, έτσι γίνεται και με τον πηλό και με τη μεταξοτυπία».
Και τι γίνεται όταν η έμπνευση στερεύει; «Υπάρχουν φάσεις που κολλάω. Αλλά δεν απογοητεύομαι. Έχουμε μεγαλώσει σε μια κοινωνία που κρίνει την αξία μας από την παραγωγικότητά μας, και αυτό δεν μου αρέσει. Αποδέχομαι, λοιπόν, ότι κάποιες φορές δεν είμαι παραγωγικός. Και το αφήνω να δω πού θα πάει». Δεν πιέζει ούτε τον εαυτό του, ούτε την τέχνη του. «Πάντα πάω όπου με πάει. Παίρνω τον πηλό και απλώς παίζω».
Δεν ονειρεύεται τη μεγάλη εμπορική επιτυχία, αλλά έναν χώρο όπου θα μπορεί να δημιουργεί, απερίσπαστος. «Δεν με νοιάζει να ζήσω από αυτό», λέει. «Μακάρι να γίνει, αλλά και να μη γίνει, δεν πειράζει».
Από τις 4 Απριλίου έως τις 10 Μαΐου τα έργα του Βαγγέλη Μπαλή θα βρίσκονται στην ομαδική έκθεση τέχνης με τίτλο «ΑΝΤΡΕΣ», στον χώρο @domatio.art.space.
