ΕΧΕΤΕ ΜΠΕΙ ΠΟΤΕ μέσα σε αμάξι κάγκουρα; Έχετε μυρίσει το πεντακάθαρο δέρμα σε συνδυασμό με το καμένο λάστιχο από τα drifts; Ακόμα καλύτερα, έχετε δει έναν κάγκουρα να μιλάει για το αμάξι του, ενώ έχει το καπό ανεβασμένο και δείχνει με τον φακό του κινητού του τις αλλαγές που έχει κάνει με τα λεφτά που βγάζει από το ντελίβερι;
Το να διακοσμείς το αμάξι σου, τη μηχανή σου, το ποδήλατό σου χρειάζεται χρόνο, χρήμα και γνώση. Το τι όχημα οδηγείς, το πώς το φτιάχνεις και μετά το ξαναχαλάς είναι μέρος της ταυτότητάς σου, δείχνει τον χαρακτήρα σου και είναι ένας τρόπος να δηλώσεις ποιο είσαι και που ανήκεις. Τα παιδιά με τα οποία μιλάω μου είπαν πως μπορούν να καταλάβουν από χιλιόμετρα αν αυτό που έρχεται είναι της παρέας τους ή όχι, ακούγοντας απλώς τον ήχο που κάνει.
Το ντύσιμο, η συμπεριφορά σου, το τι μουσική θα παίξεις από το αμάξι σου και, φυσικά, πόσο καλό drift ξέρεις είναι μερικά ακόμα πράγματα που σε κάνουν να ξεχωρίζεις. Πόσο καλά γνωρίζεις το όχημά σου; Πόσο το έχεις φτιάξει και τι έχεις αλλάξει; Πόσο χρόνο περνάς καθημερινά, μελετώντας τις τροποποιήσεις που αντέχει να του κάνεις;
Είναι πολύ εύκολο να χλευάσεις κάτι που σου χαλάει την ηρεμία, που δεν υπάρχει στο πλαίσιο του καθαρού και τακτοποιημένου και φέρνει σε κάτι βρόμικο, ιδρωμένο και ακατάστατο. Δεν θέλουμε να μπλέκουμε σε φασαρίες, να αναστατώνουμε την τάξη ούτε να προκαλούμε. Ο στόχος μας είναι μια αγνή, ήσυχη και λευκή ζωή.
Σχεδόν όλα τα άτομα που γνώρισα μού είπαν το ίδιο πράγμα: «Εγώ δουλεύω για να χαλάω το αμάξι μου και μετά να το ξαναφτιάχνω». Μπορεί να περνάνε δύο εβδομάδες –έναν μήνα– στο συνεργείο, φτιάχνοντας ό,τι χάλασαν μέσα σε ένα βράδυ στον Λυκαβηττό και αυτό είναι η αγάπη τους. Γνωρίζουν ακριβώς γιατί το αμάξι τους κάνει τον συγκεκριμένο ήχο, πώς και πού θα βάλουν ένα καλό ηχοσύστημα με ενισχυμένο μπάσο και μπορούν να κρίνουν από την πρώτη στροφή που θα πάρει κάποιος αν ξέρει όντως να κάνει drift ή ακόμα μαθαίνει.
Όλη η γνώση έρχεται εμπειρικά, από συζητήσεις με άτομα δικά τους ή δουλεύοντας πάνω σε αυτό. Πολλά από αυτά έχουν μεγαλώσει μέσα στα συνεργεία με τους συγγενείς τους, μαθαίνοντας πού μπαίνει τι και πώς μπορούν να αξιοποιήσουν ό,τι έχουν στη διάθεσή τους για να πετύχουν αυτό που θέλουν. Θα βάλεις ένα μοβ λαμπάκι και αυτό κάτι λέει για σένα, θα μιλήσεις για το πώς κατάφερες να κάνεις μια πολύ συγκεκριμένη τροποποίηση και θα σε σέβονται αμέσως.
Η μουσική, τσίτα, η εξάτμιση σηκώνει τη γειτονιά και όλα αυτά είτε σε slow motion είτε πηγαίνοντας με 70 στο στενό κάτω από το σπίτι σου. Κάπου εδώ να σας πω πως όλα αυτά δεν διαφέρουν και πάρα πολύ από έναν επιχειρηματία που υπερηφανεύεται για την καινούργια του start-up ή έναν δικηγόρο που κερδίζει απανωτές δίκες· απλώς, αντί να μιλάει για το μοτέρ του μιλάει για τα deals που κλείνει.
Είναι όμως πολύ εύκολο να χλευάσεις κάτι που σου χαλάει την ηρεμία, που δεν υπάρχει στο πλαίσιο του καθαρού και τακτοποιημένου και φέρνει σε κάτι βρόμικο, ιδρωμένο και ακατάστατο. Δεν θέλουμε να μπλέκουμε σε φασαρίες, να αναστατώνουμε την τάξη ούτε να προκαλούμε. Ο στόχος μας είναι μια αγνή, ήσυχη και λευκή ζωή.
Αλλά υπάρχει δυναμική στο να διακόπτεται η ηρεμία σου, στο να αλλάζει το σκηνικό γύρω σου, στο ξεβόλεμα. Λαμπάκια, δυνατά ηχεία, φτιαγμένα μοτέρ, λεοπάρ καλύμματα, γούνινα τιμόνια, χειροπέδες από sex shop στον καθρέφτη και η μυρωδιά από τα καμένα λάστιχα στον Λυκαβηττό.
Μέσα από τις συνεντεύξεις μαζί τους είδα την ποικιλομορφία που υπάρχει, τις διαφορετικές απόψεις, τον ανταγωνισμό, τις συμπεριφορές προσαρμογής που ακολουθούσα κι εγώ πιο μικρή για να ενταχθώ σε αυτές τις παρέες. Πάντα ήθελα να είμαι μέλος τους, με ιντρίγκαραν η φασαρία, η ματσίλα, η σιγουριά που φαίνεται να έχουν όλα αυτά τα άτομα και ήθελα να μάθω ποιο είναι το μυστικό.
Η ανάγκη για κοινωνικοποίηση, για ασφάλεια, για αναγνώριση τους οδηγεί εκεί. Μαζεύοντας όλες αυτές τις πληροφορίες μέσα από τις παρατηρήσεις που έκανα από έφηβη ως και σήμερα, κατάλαβα σε βάθος τη σημασία της αγέλης, την ανάγκη της κοινωνικής αποδοχής και ταυτόχρονα τον αποκλεισμό. Όχι μόνο δεν αντέχουμε να ζούμε στη μοναξιά αλλά ο αντίκτυπος της απόρριψης και της απομόνωσης είναι ακόμα πιο σκληρός.
Για να ενσωματώσουμε οποιαδήποτε αισθητική, χρειαζόμαστε χρόνο και πρέπει να είμαστε μέρος μιας κουλτούρας, να μάθουμε γι’ αυτή και ως έναν βαθμό να ενσωματωθούμε. Κάνουμε κάποιες πολύ συγκεκριμένες επιλογές και πολλές φορές θυσίες για να είμαστε μέρος μιας ομάδας. Και τώρα θα μου πεις «μα καλά! Πόσο σου στοιχίζει να πάρεις ένα αυτοκόλλητο και να βάλεις ένα λαμπάκι; Τι θυσίες και μαλακίες».
Εγώ σε αυτό θα απαντήσω «έχεις προσπαθήσει ποτέ να κάνεις φίλους; Να έχεις καλές σχέσεις στο εργασιακό σου περιβάλλον; Να κάνεις καλή εντύπωση στο πρώτο σου ραντεβού;». Κάποια άτομα γουστάρουν να κάνουν φασαρία (και γαμώ), ενώ άλλα γουστάρουν να μαζεύονται μετά τη δουλειά τους και να κάνουν drift με τα αμάξια τους (επίσης γαμώ). Υπάρχουν και τα άτομα που τους αρέσει να φωνάζουν σε θηλυκότητες πόσο μουνάρες είναι μέσα από τα φτιαγμένα αμάξια τους (αυτά καθόλου γαμώ).
Για κάποια άτομα το να προσαρμόζονται σε μια κοινωνική ομάδα είναι κάτι που τους βγαίνει αβίαστα και δεν χρειάζονται τρία χρόνια ψυχοθεραπείας για να καταλάβουν ποιοι είναι, για άλλα είναι θέμα επιβίωσης το να έχουν συγκεκριμένους φίλους και να καταφέρνουν να επιπλέουν μέσα σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Έχουμε βάλει σε ένα βάθρο την «καθαρότητα» και την «αγνότητα» και αυτό μας αποτρέπει από το να ζούμε ουσιαστικά.
Φοβόμαστε να κάνουμε λάθη, να εμπλεκόμαστε με τα κοινά και η απόσταση μεταξύ μας μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Χρειάζεται να την αναγνωρίσουμε και να καταλάβουμε ότι σαν άνθρωποι δεν αντέχουμε τη μοναξιά και δεν ζούμε χωρίς αλληλεγγύη.
To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
