ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ ΗΛΙΚΙΑ, η Μπρουκ Σιλντς είχε συνηθίσει να βλέπει τον εαυτό της μέσα από τα μάτια των άλλων. Στα 11 της, έπαιξε μια έφηβη σεξεργάτρια στην ταινία «Η κουκλίτσα της Νέας Ορλεάνης» (Pretty Baby) του Λουί Μαλ, στα 14 της μια ναυαγό που ανακάλυπτε το σεξ στην ταινία «Γαλάζια Λίμνη», ενώ όταν ήταν ακόμα 15 ετών, η διάσημη παρουσιάστρια Μπάρμπαρα Γουόλτερς τη ρωτούσε ζωντανά στην τηλεόραση για τις σωματικές της διαστάσεις της.
Η Σιλντς ήλπιζε ότι τώρα πια στην ωριμότητά της, εκείνες οι εποχές του «σωματικού ελέγχου» θα είχαν περάσει. Βρίσκεται, ωστόσο, συχνά στη θέση να αποκρούει τις κρίσεις για την τωρινή ηλικία της. Πρόσφατα, βρέθηκε σε ένα πάρτι όπου ο άνδρας οικοδεσπότης έμεινε άφωνος όταν του αποκάλυψε το έτος γεννήσεώς της (1965), λέγοντάς της στη συνέχεια ότι θα προτιμούσε να μην του το είχε αναφέρει.
«Το γεγονός ότι εγώ, που πιθανώς με θυμάται καλύτερα ως ερωτικό pin-up από τα παιδικά του χρόνια, θα μπορούσα να έχω φτάσει σχεδόν στα 60, κατέστρεψε κάτι θεμελιώδες γι' αυτόν», αφηγείται η ίδια. «Ο υπαινιγμός ήταν ότι θα έπρεπε να κρατήσω το "vintage" μυστικό μου ή να ντρέπομαι που έχω το θράσος να είμαι σχεδόν 60 ετών, γιατί αυτό σήμαινε ότι δεν θα μπορούσα πλέον να είμαι το κορίτσι των ονείρων του ή να έχω σεξαπίλ στην ηλικία μου».
Καθώς θυμάται διάφορες ανεπιθύμητες προσπάθειες από επαγγελματίες των πλαστικών επεμβάσεων να την πείσουν να δείχνει νεότερη –όπως ο δερματολόγος που, ενώ εξέταζε μια ελιά, κούνησε το χέρι του αέρινα γύρω από το πρόσωπό της και της είπε «μπορούμε να κάνουμε κάτι για όλο αυτό»–, είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς το δίλημμα της Ντέμι Μουρ στην ταινία The Substance.
Στο βιβλίο της, με τον χαρακτηριστικό τίτλο Brooke Shields Is Not Allowed to Get Old (Η Μπρουκ Σιλντς δεν επιτρέπεται να γεράσει), το οποίο έγραψε μαζί με τη δημοσιογράφο Ρέιτσελ Μπερτς, η ηθοποιός αντιμετωπίζει την πραγματικότητα της μέσης ηλικίας, όχι μόνο ως διασημότητα που φημίζεται για την εμφάνισή της, αλλά και ως γυναίκα που αντιμετωπίζει τις πιέσεις και τα συμπτώματα αυτής της περιόδου της ζωής της: μείωση των οιστρογόνων, μείωση της λίμπιντο, παιδιά που φεύγουν από το σπίτι και μια ευρύτερη κοινωνία που της υποδεικνύει να κάτσει στα αυγά της.
Αυτό δεν είναι το πρώτο βιβλίο της Σιλντς. Στο Down Came the Rain (Καθώς έπεφτε η βροχή) του 2005 κατέγραφε την οδυνηρή εμπειρία της επιλόχειας κατάθλιψης, ενώ το There Was a Little Girl (Ήταν ένα μικρό κορίτσι) του 2014 εξέταζε την περίπλοκη σχέση της με τη μητέρα της. Ενώ όμως οι δύο προηγούμενοι τίτλοι ήταν χτισμένοι γύρω από εμπειρίες που ήταν, αν όχι μοναδικές, τότε σίγουρα σπάνιες, το νέο βιβλίο της –που συνδυάζει τα απομνημονεύματα με την πολεμική και την αυτοβοήθεια– αντλεί το περιεχόμενό του από πιο συνηθισμένες δυσκολίες της μέσης ηλικίας και τους μηχανισμούς που η ίδια έχει υιοθετήσει για να τις αντιμετωπίσει.
Καθώς θυμάται διάφορες ανεπιθύμητες προσπάθειες από επαγγελματίες των πλαστικών επεμβάσεων να την πείσουν να δείχνει νεότερη –όπως ο δερματολόγος που, ενώ εξέταζε μια ελιά, κούνησε το χέρι του αέρινα γύρω από το πρόσωπό της και της είπε «μπορούμε να κάνουμε κάτι για όλο αυτό»–, είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς το δίλημμα της Ντέμι Μουρ στην ταινία The Substance. Ή τον γιατρό που, μετά από μια απαραίτητη χειρουργική επέμβαση, της δήλωσε: «Με την ευκαιρία σε έσφιξα και λίγο! Σου έδωσα μια μικρή αναζωογόνηση!». Αυτό ειπώθηκε, γράφει η ίδια, «σαν να μου είχε κάνει ένα έξτρα δώρο, μια χάρη, και ότι θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων».
Σε άλλα σημεία, γράφει πολλά επαναλαμβανόμενα κλισέ περί ενδυνάμωσης και αποδοχής του εαυτού μας, ενώ κάνει και υπερβολική χρήση του αντιπαθητικού όρου (γυναίκα) «κάποιας ηλικίας», εννοώντας τις γυναίκες από τα σαράντα και πάνω.
Παρ' όλα αυτά, δεδομένων όλων όσων πέρασε στην πρώιμη ζωή και καριέρα της –μια αλκοολική μητέρα, το γεγονός ότι έγινε η ίδια ο οικογενειακός τροφοδότης από τη βρεφική της ηλικία και ακολούθως έγινε σύμβολο του σεξ πριν καν φτάσει στην εφηβεία–, είναι προς τιμήν της το ότι βγήκε από όλα αυτά μια προσγειωμένη και με σαφή αίσθηση του εαυτού της γυναίκα.
Οι πλούσιες διασημότητες που μοιράζουν συμβουλές για το πώς μπορούμε όλοι να ζήσουμε καλύτερα μπορεί να είναι κάτι ιδιαίτερα ενοχλητικό, αλλά η Μπρουκ Σιλντς ευτυχώς δεν είναι η Γκουίνεθ Πάλτροου και έχει την προνοητικότητα να αναγνωρίσει την προνομιακή της θέση ως μια γνωστή ηθοποιός με τα ανάλογα μέσα. Για τους αναγνώστες και κυρίως τις αναγνώστριες που βρίσκονται στη δίνη της μέσης ηλικίας, το νέο της βιβλίο δεν θα αλλάξει τη ζωή τους, αλλά ίσως τους κάνει να νιώσουν λίγο πιο ορατοί.
Με στοιχεία από The Guardian
