Η αρχιτεκτονική οφείλει να αντανακλά, να υλοποιεί και να διαιωνίζει ιδέες και εικόνες μιας ιδανικής ζωής. Η εμφατική αυτή προϋπόθεση για την ουσία της αρχιτεκτονικής είναι ακόμη πιο επιτακτική στις μέρες μας λόγω της περιβαλλοντικής κρίσης και του σχεδόν αβίωτου δυτικότροπου ρυθμού της καθημερινότητάς μας.
Αυτό που χρειάζεται η αρχιτεκτονική σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται και ο σύγχρονος άνθρωπος στη ζωή του: αφενός το Θεμελιώδες, με την έννοια των αρχετυπικών ποιοτήτων διαβίωσης που στο πέρασμα του χρόνου έχουν παραμεληθεί, και αφετέρου την Ειλικρίνεια, το Αυθεντικό, ως απάντηση στην τάση για εντυπωσιασμό.
Στο Slow Living Resort, εννοιολογικά, η «ηθική» του σχεδιασμού προκύπτει από το «habitus», δηλαδή τις «συνήθειες», σχετίζεται με τον τρόπο ζωής, με την ατμόσφαιρα της διαβίωσης, δεν απευθύνεται άμεσα στο κτίριο/κατασκευή, αλλά κυρίως στο βίωμα που αυτό προκαλεί. Ο συνθετικός χειρισμός δεν προτείνει θεαματικές χειρονομίες, εστιάζει στο ριζωμένο στο βάθος του χρόνου τοπικό ιδίωμα. Επιδιώκει να προσφέρει «πολλά» με ό,τι υπάρχει ήδη εκεί. Η φύση κυριαρχεί.
Πρόθεση του σχεδιασμού δεν ήταν να δημιουργηθεί ένα «κτιριακό συγκρότημα - μνημείο» αλλά ένα ανοιχτό σύστημα που εμπεριέχει στη φιλοσοφία του την έννοια της «ευεξίας», επιτρέποντας στο φως, στον αέρα και στο πράσινο, στην αλλαγή των εποχών και των χρωμάτων, να περνούν εντός του. Η αφήγηση που επινοήθηκε δεν είναι μια ειδυλλιακή, εικονογραφική μεταφορά αλλά μια διαρκής, εντατική διάδραση, που προτρέπει τον χρήστη να αφουγκραστεί τη συνομιλία του Τόπου –Κυκλάδες– με τον σύγχρονο τρόπο κατοίκησης.
Ο γενικός σχεδιαστικός καμβάς ακολουθεί τις δυνάμεις του πεδίου, θέτει όρια, διαιρεί, παράλληλα ενώνει, παράγει χώρο. Με τους μονώροφους όγκους οργανωμένους σε μια βασική σπονδυλική στήλη που σχηματίζουν ο πυρήνας με τις δημόσιες λειτουργίες, το πλέγμα των πεζοδρόμων και ο περιμετρικός δακτύλιος, τόσο η διάρθρωση του master plan όσο και η αρχιτεκτονική γλώσσα γενικότερα αφουγκράζονται την εγγενή λιτότητα της τοπικής αρχιτεκτονικής.
Η κεντρική πλατεία –τόπος αρχετυπικός, οικείος, γεμάτος μνήμες– αντιμετωπίζεται ως καρδιά του συνόλου. Με σαφή αναφορά στο πολιτισμικό-κοινωνικό υπόβαθρο των κυκλαδίτικων οικισμών, το κέντρο του συγκροτήματος μεταμορφώνεται σε τόπο γιορτής της ίδιας της ζωής. Ο επισκέπτης βιώνει μια συνεχή, ρέουσα εμπειρία από λειτουργία σε λειτουργία, από τις «ορισμένες» και πιο «επίσημες» στις πιο «αφηρημένες» και «καθημερινές».
Ακολουθώντας τη γεωμετρική τυχαιότητα της γενικής διάταξης, όπως αυτή σχηματοποιείται στο ίχνος των γλυπτικών, λίθινων τοίχων κατά μήκος του δικτύου πεζοδρόμων, τα κτίρια καταλυμάτων από πέτρα και κάποια από σοβά ενσωματώνονται ισορροπημένα στους εδαφικούς κυματισμούς. Οι προστατευμένες, μεσογειακές αυλές τους ανοίγονται προς τη θέα αποτελώντας συνέχεια των εσωτερικών χώρων, το «μέσα» και το «έξω» ενοποιούνται.
Δημόσιοι και ιδιωτικοί «κήποι» αγκαλιάζουν τα κτίσματα, που θυμίζουν εδαφική προέκταση, σαν ανασήκωμα του τοπίου. Η ποιητική των υλικών έχει τον δικό της συμβολισμό, το δικό της λεξιλόγιο, η αλληλεπίδρασή τους με το φως επιτρέπει να αναδειχθούν αναπάντεχες σχέσεις που μαγνητίζουν το βλέμμα.
Ο σχεδιασμός του Slow Living Resort στόχευσε σε μια αρχιτεκτονική εκφραστική και ανθρώπινη, ολοκληρωμένη και ήρεμη, με πολλαπλές αναγνώσεις και ελεγχόμενες ανατροπές. Σε αυτόν τον μετρημένο και μαζί αφηγηματικό αρχιτεκτονικό λόγο, που συνδυάζει τα «παραδοσιακά» συστατικά με τις σύγχρονες ανέσεις, κυριαρχεί μια «ιδέα» που υπερβαίνει τις κλισέ σχεδιαστικές χειρονομίες, θέτοντας εξαρχής ως πρωταρχικό μέλημα τη συνθήκη μιας πολυαισθητηριακής εμπειρίας μέσα στη φύση. Ως «πολυτέλεια» σήμερα νοείται ακριβώς η επιστροφή στη φύση.
Για τον Heidegger, μόνο σε μια κατοίκηση συμφιλιωμένη με τη φύση ο άνθρωπος είναι «μέσα στον κόσμο» και σε ασφαλή σχέση μαζί του. «Οφείλουμε να χτίζουμε με τον τρόπο που καλλιεργούμε τη γη», υποστηρίζει, «…κατοίκηση έχουμε μόνο στην ύπαιθρο, ριζωμένοι στο έδαφος, στην οικεία μνήμη». Το Slow Living Resort είναι απαλό, προσαρμόζεται στο εδαφικό ανάγλυφο, κάπου υποχωρεί υπέρ του φυσικού τοπίου και ταυτόχρονα δηλώνει την παρουσία του. «Απ’ άκρη σ’ άκρη του χώρου, σε ένα συνεχές, βιωματικό παρόν υπάρχει ο Άνθρωπος».
