«Δεν θέλω πια να προσπαθώ/όλα τελειώνουν και δεν ξέρω πού αρχίζω/κι αν μ' αγαπάς μη με μαδάς/μέσα στη στάχτη έχω μάθει να ανθίζω», τραγουδάει γλυκόπικρα στο ρεφρέν. Ο ανάλαφρος '80s synth wave ρυθμός και το πολύχρωμο βίντεο που μόλις κυκλοφόρησε κάνει τη «Σκοτοδίνη» το απόλυτο κομμάτι του καλοκαιριού. Αυτό το διάστημα η Μελεντίνη ετοιμάζει δύο άλμπουμ, ένα ελληνόφωνο και ένα αγγλόφωνο. Συνεχίζει να μένει στο Βερολίνο.
Το βίντεο του κομματιού ξεκινάει με το πρόσωπο ενός θυμωμένου άνδρα να φωνάζει και να ετοιμάζει μια βαλίτσα. Η Μελεντίνη υποδύεται μια μητέρα που μεγαλώνει μόνη της την κόρη της και μαζί περνούν στιγμές ξεγνοιασιάς σε μια ζεστή Αθήνα. Παρά τον μελαγχολικό του τόνο, δημιουργεί ένα αίσθημα αισιοδοξίας ότι θα τα βγάλουν πέρα. Γιατί όμως ονόμασε το κομμάτι έτσι;
«Υπήρξε μια περίοδος εσωστρέφειας στους μουσικούς της γενιάς μου. Έβγαιναν πάρα πολύ ωραίοι δίσκοι, αλλά αφορούσαν πολύ λίγο κόσμο στην Ελλάδα, που είχε ανάγκη από εξεζητημένο ήχο και πρωτοπόρα αισθητική».
«Σκοτοδίνη είναι αυτό το vertigo που μαυρίζουν όλα. Είναι κάτι που έχω αισθανθεί όταν είναι πολύ βαρύ το κλίμα γύρω μου, αλλά και όταν τα συναισθήματά μου είναι περισσότερα απ' όσα μου επιτρέπει η πραγματικότητα. Αυτή η αδυναμία που έχω απέναντι στις προκλήσεις της ζωής με κάνει αφελή πολλές φορές και για μια τέτοια αφέλεια μιλάει το τραγούδι. Γιατί να μην μπορείς απλώς να υπάρχεις κάτω απ' τον ήλιο όπως τα λουλούδια;»
— Ποια ήταν η ιδέα πίσω από το βίντεο; Μοιάζει σαν μια μικρού μήκους ταινία, ήταν εσκεμμένο;
Η ιδέα ήταν ακριβώς αυτή, να φτιάξουμε κάτι κινηματογραφικό με ρόλους, ιστορία, όλα σαν από κομμάτι μιας ταινίας. Αρχικά ήθελα να συνεργαστώ με έναν άνθρωπο με τον οποία να αισθάνομαι ότι καταλαβαινόμαστε και κάπως ήρθε στη ζωή μου ο Τso (Αναστάσιος Τσόρδας). Γνωριστήκαμε στο Βερολίνο, μου άρεσε πολύ η μικρού μήκους ταινία του «Μάρα» και όλη η καλλιτεχνική του οντότητα. Όταν του ανέθεσα τη σκηνοθεσία του κλιπ, μου σύστησε και τις συνεργάτιδές του από την ομάδα τους (Νεφέλη Αθανασάκη, Βίκυ Αναστασιάδου, Ιωάννα Λούρα), τη @madebyvanity, και είχαμε πάρα πολύ δυνατή χημεία στη διαδικασία του brainstorming.
Αρχικά είχα γράψει ένα διαφορετικό σενάριο που το αποκλείσαμε λόγω budget. Η παραγωγή έγινε με χρήματα που έβαλα στην άκρη για να μπορέσω να το κάνω. Τα παιδιά σκέφτηκαν κάτι που να ενσωματώνει την κοινή αισθητική μας αλλά και την κοινωνική ευαισθησία της αρχικής ιστορίας με κάτι που θα ήταν πιο προσωπικό, ίσως και βιωματικό ως έναν βαθμό. Κυρίως μας ένοιαζε να δημιουργήσουμε μια φωτεινή, ανάλαφρη εικόνα μέσα στην όχι ανάλαφρη καθημερινότητα μιας νεαρής μη προνομιούχας και μόνης μητέρας στην Αθήνα, η οποία είναι και η ίδια σαν παιδί ακόμα, αλλά που έχει να παλέψει με αντιξοότητες τις οποίες συνειδητά παραλείψαμε, πέρα από την υποψία ενός κακοποιητικού παρελθόντος, για να σταθούμε στη δύναμη της στοργής.
— Οι Έλληνες δημιουργοί επιστρέφουν στον ελληνικό στίχο; Τι έχει αλλάξει στη σκηνή από όταν πρωτοξεκίνησες;
Αισθάνομαι ότι υπάρχει περισσότερη τόλμη με τον ελληνικό στίχο σε πιο πολλά είδη μουσικής και αυτό γιατί οι δημιουργοί σήμερα αντιλαμβάνονται την εποχή τους στο εδώ και το τώρα. Υπήρξε μια περίοδος εσωστρέφειας στους μουσικούς της γενιάς μου. Έβγαιναν πάρα πολύ ωραίοι δίσκοι αλλά αφορούσαν πολύ λίγο κόσμο στην Ελλάδα, που είχε ανάγκη από εξεζητημένο ήχο και πρωτοπόρα αισθητική. Αντιθέτως, μιλώντας μέσα από τη δική μου πορεία, όταν έβγαλα στο bandcamp μόνο το ηλεκτροακουστικό ΕP «Λεωφόρος Εφιαλτών» το 2016, ένα ελληνόφωνο songwriter άλμπουμ χωρίς καμία δημοσιότητα και προώθηση, είχα 600 downloads μέσα σε μία μέρα. Εκεί κάπως κατάλαβα ότι αυτό που ήθελα να επικοινωνήσω αυθόρμητα, και μάλιστα με με μια lo-fi παραγωγή, και που νόμιζα ότι δεν θα αφορά κανέναν, είχε μεγαλύτερη οργανική ανταπόκριση από αυτή που πάλευα να αποκτήσω με τις «ακαδημαϊκές» ενορχηστρώσεις και τις υψηλές στουντιακές προδιαγραφές.
— Γιατί αυτός ο '80s ήχος παραμένει τόσο επίκαιρος μέχρι σήμερα; Τι κάνει τον κόσμο να ξαναγυρνάει σε αυτόν;
Αν με ρωτάς με αφορμή τη «Σκοτοδίνη», εγώ είμαι παιδί των '80s-'90s, οπότε ο ήχος εκείνης της εποχής τριγκάρει πολλά συναισθήματα και μια ονειροπόληση πάνω στην αθωότητα της εφηβείας μου. Αλλά αυτό το επίκαιρο που λες, σκέφτομαι, για παράδειγμα, αν γίνεται να ακούσει κάποιο εφηβάκι στο δωμάτιό του το «Love will tear us apart» και να μη συμβεί κάτι μέσα του, γίνεται; Δεν ξέρω, λέμε τώρα.
— Επόμενα σχέδια;
Φέτος μαζί με τους Running Blue Orchestra θα εμφανιστούμε στη σκηνή του Φεστιβάλ Σαμοθράκης Pulsar και στην Κύπρο για το διεθνές μουσικό φεστιβάλ «Φέγγαρος». Γενικά ως άνθρωπος δεν έχω οργάνωση και προγραμματισμό, απλώς μια μέρα μπορεί να ξυπνήσω και να πάθω αμόκ, να κάνω το ένα, να κάνω το άλλο και κάπως έτσι με πιάνει και σκοτοδίνη.
Melentini - Σκοτοδίνη
