Αρρενωτίποτα και «boys will be boys»

Αρρενωτίποτα και «boys will be boys» Facebook Twitter
Η βάση της πυραμίδας που καταλήγει σε μια γυναικοκτονία έχει σίγουρα ως δομή τον λόγο και τα όσα μια κοινωνία αφηγείται στα μέλη της και ειδικά στα παιδιά της. Εικονογράφηση: bianka/LIFO
0


ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ Υγείας και υπεύθυνου για την Ψυχική Υγεία, ψυχιάτρου Δημήτρη Βαρτζόπουλου, ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων, όταν κατά τη συνέντευξή του στο Livemedia με την Ειρήνη Συράκη προσέδωσε βιολογικά χαρακτηριστικά στις γυναικοκτονίες, αναφέροντας πως «είναι η φύση των πραγμάτων το αρσενικό να είναι επιθετικό» καθώς «κυνηγάει την τροφή και αναλαμβάνει την επιθετική διεκδίκηση».

Αντίστοιχα, δήλωσε, «το θηλυκό είναι για άλλες δουλειές. Για να τίκτει. Είτε γίνεται στην αγέλη, είτε γίνεται στη δυαδική μορφή που έχουμε στον homo sapiens. Είναι η φύση των πραγμάτων το αρσενικό να είναι επιθετικό, κατά συνέπεια η έννοια της γυναικοκτονίας έχει μια βιολογική βάση». Επειδή τα παραπάνω δεν έφταναν, αναφέρθηκε και στη βία μεταξύ εφήβων, προσφέροντας μια «έξυπνη λύση»: «Όταν διαπιστώνουμε σε πρώιμη φάση μια τέτοια επιθετικότητα, αυτή την επιθετικότητα να τη βάλουμε μέσα σε κοινωνικά κανάλια […] δηλαδή να μη σκοτώνεις ή να μην επιτίθεσαι για να κλέψεις, να επιτίθεσαι στον εχθρό της πατρίδας ή να επιτίθεσαι στον εχθρό της κοινωνίας. Αλλά όταν κάποιος εκδηλώνει πλέον μια οργανωμένη τέτοια αντικοινωνική, επιθετική, εγκληματική συμπεριφορά, ο σωστός τρόπος είναι η έγκαιρος ανίχνευση και η καταστολή, ο περιορισμός του».

Ο αντίλογος λέει πως τα φύλα δεν οφείλουν τίποτα πέρα από το να έχουν τα χαρακτηριστικά που θέλουν και η ποικιλομορφία της φύσης και της ζωής γελούν μπροστά στο αγύμναστο επιχείρημα των δύο φύλων με προκαθορισμένες συμπεριφορές.

Οι αναφορές στα βιολογικά χαρακτηριστικά και στη φύση των πραγμάτων είναι ένα πολύ σύνηθες, παρωχημένο καταφύγιο του σεξισμού, της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας (δηλαδή τίποτα πρωτότυπο που δεν έχουμε ακούσει ήδη χιλιάδες φορές) και με τις παραπάνω δηλώσεις έχει ανοίξει πάλι μια συζήτηση που κανονικοποιεί τη βία κατά των γυναικών μέσα από το απαρχαιωμένο κανάλι ενός βιολογικού ντετερμινισμού.

Σαθρότητες δηλαδή, αλλά η βάση της πυραμίδας που καταλήγει σε μια γυναικοκτονία έχει σίγουρα ως δομή τον λόγο και τα όσα μια κοινωνία αφηγείται στα μέλη της και ειδικά στα παιδιά της. Τι συμπέρασμα θα βγάλουν τα παιδιά από τις αναφορές στις δηλώσεις του Βαρτζόπουλου για τα πρότυπα της στερεοτυπικής αρρενωπότητας και τη βία, στην περίπτωση που οι γονείς τους δεν τις καταδικάσουν, δεν τις εξηγήσουν και δεν τις αντιμετωπίσουν χλευαστικά;

Το νεαρό αγόρι θα δει τον εαυτό του ως σακί παραγεμισμένο με ένα μόνο συναίσθημα: την οργή. Μια οργή η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί από πολλούς κοινωνικούς κύκλους ως απόδειξη μιας ανεξήγητης βιολογικής φιλοφρόνησης, ως μια λογική και χρήσιμη διέξοδος για τα συναισθήματά του. Οργή, βία και θυμός που δεν αντιμετωπίζονται με λέξεις, αλλά που έχουν μέχρι και κρατικό, εκτός από κοινωνικό, όφελος, αφού ένας νεαρός μπορεί να τα διοχετεύσει «μέσα σε κοινωνικά κανάλια», αποσπώντας έτσι μια σημαντική θέση αποδοχής, να κριθεί άφοβος μέσα στην αδύναμη, άτολμη κοινωνία. Από τα παραπάνω προκύπτει πως η γυναικοκτονία έχει ως βάση την ανδρική επιθετικότητα και όχι το περιβάλλον, που έχει διδάξει από πολύ νωρίς στα αγόρια να υποτιμούν τα κορίτσια.

Αντίστοιχα, τα κορίτσια τι συμπεράσματα μπορούν να βγάλουν; Μας ενδιαφέρει ως κοινωνικό σύνολο να αναρωτηθούμε τι εικόνα μπορεί να σχηματίσει ένα κορίτσι για τον εαυτό του όταν η βία την οποία υφίσταται ορίζεται ως μια δυσάρεστη αλλά πολύ αναμενόμενη συνθήκη της ζωής; Ακόμα και εάν ο σύντροφός της δώσει δείγματα σωματικής βίας, δεν θα έχει και τόση σημασία να απομακρυνθεί από εκείνον, μιας και κάθε άνδρας έχει μέσα στο αίμα του το στοιχείο της βίας, απλά η εκτόνωσή του ήταν λάθος. Πού θα ήταν καλύτερα να εκτονωθεί; Σε έναν τοίχο ακριβώς δίπλα της, ίσως; Μήπως η βία από έναν άνδρα είναι κολακευτικό στοιχείο τελικά; Μήπως οι γυναικοκτονίες δεν είναι κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα, αλλά κάτι που ορίζει η φύση, άρα δεν έχει νόημα να κάνουμε κάτι σχετικά με αυτό;

Εάν δεν έχει και τόση σημασία να απομακρυνθεί από τον κακοποιητικό σύντροφο, τι έχει σημασία; Το να τίκτει, καταλήγει ο υφυπουργός Υγείας και μαζί του συμφωνεί το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Ενώ οι δηλώσεις που θέλουν κάθε γυναίκα να είναι φροντίστρια, πειθήνια και να είναι γεννημένη με τη βιολογική ανάγκη να γίνει μητέρα έχουν απαντηθεί, είναι σημαντικό να βρίσκουν πάντα τοίχο, μιας και οι αμέτρητες γυναίκες που αναλαμβάνουν το καθήκον να βρουν σύντροφο όχι κατάλληλο για τις ίδιες αλλά κάποιον για να εκπληρώσουν την κοινωνική προφητεία της υποσχόμενης ευτυχίας χρειάζεται να ακούσουν τον αντίλογο, ακόμα και εάν έχει ειπωθεί ξανά, πως η γυναίκα δεν γεννήθηκε προγραμματισμένη να αξιοποιήσει το σώμα της για το όραμα κανενός.

Ο Βαρτζόπουλος επιμένει πως «η έκφρασή μου είναι σωστή επιστημονικά», επικαλούμενος μια ανθρωποφάγα, κουτή αριστερά που διαστρεβλώνει τα λόγια του, ενώ ο ίδιος ποτέ δεν είπε πως είναι υπέρ των γυναικοκτονιών. Βέβαια κανείς δεν τον κατηγόρησε γι’ αυτό ακριβώς, κανείς δεν είπε πως τα φύλα οφείλουν να έχουν απαραιτήτως ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Ο αντίλογος λέει πως τα φύλα δεν οφείλουν τίποτα πέρα από το να έχουν τα χαρακτηριστικά που θέλουν και η ποικιλομορφία της φύσης και της ζωής γελούν μπροστά στο αγύμναστο επιχείρημα των δύο φύλων με προκαθορισμένες συμπεριφορές.

Δηλαδή θα χρειαζόταν τα φύλα να έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά για να παύσει η βία κατά των γυναικών; Είναι σαφές πως ο υφυπουργός και η κυβέρνηση που του επιτρέπει να είναι στη θέση του μετά από αυτές τις δηλώσεις κατηγορούνται μονάχα για το πόσο άνετα φαίνεται να νιώθουν με τις γυναικοκτονίες.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σου με ένα κλικ.

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Αθήνα / Βέτο τριών υπουργείων για τη Βασιλίσσης Όλγας – Αμετακίνητος ο Χάρης Δούκας

Σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ κεντρικής διοίκησης και Δήμου Αθηναίων βρίσκεται πλέον το θέμα της λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας, μετά την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου να προχωρήσει, κατά πλειοψηφία, στην επαναφορά της κυκλοφορίας οχημάτων και στη μετατροπή της σε δρόμο ήπιας κυκλοφορίας.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Σουδάν: Ο ξεχασμένος πόλεμος και τα «παιδιά-πρόσφυγες» που κατηγορούνται ως διακινητές

Οπτική Γωνία / Σουδάν: Η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο

Οι νεκροί από τις συγκρούσεις, την πείνα και τις επιδημίες υπολογίζεται συνολικά περί το 1 εκατ., και περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι παιδιά. Μια εφιαλτική κατάσταση, που έχει όμως την «ατυχία» να περνά σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, καθώς ούτε τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα ούτε εντάσσεται εύκολα σε κάποιο πολιτικό αφήγημα ώστε να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ