Ο ονειροπόλος, σύμφωνα με τα λεξικά, είναι αυτός που έχει την τάση να ονειρεύεται, να κάνει ωραία σχέδια για το μέλλον που ίσως δεν είναι πολύ ρεαλιστικά ή γενικότερα να μην έχει μεγάλη επαφή με την πραγματικότητα. Η ονειροπόληση είναι κάτι ντεμοντέ στην εποχή μας, οι ονειρικές καταστάσεις είναι σχεδόν ανέφικτες, αλλά μπορεί τουλάχιστον να κάνουμε ένα διάλειμμα για να μπούμε σε ένα κόσμο με ονειροπόλους.
Αυτό παρουσιάζει η ομάδα «Εν Δυνάμει» στον Χώρο Β της Πειραιώς 260 (7-9 Ιουνίου) σε συνεργασία με τον διεθνώς αναγνωρισμένο Βιεννέζο χορογράφο Μίκαελ Κλίεν.
Μπαίνοντας στο χώρο, σε ένα έντονο ηχητικό περιβάλλον, άλλοτε στρεσογόνο κι άλλοτε καθησυχαστικό, στο ημίφως της αίθουσας που έχει διαμορφωθεί σε σύγχρονο ball room, μια ομάδα από περίπου 40 ανθρώπους με φαινομενικά μεικτές ικανότητες κινούνται στον χώρο σε προσωπικές πορείες που οι ίδιοι δημιουργούν. Κινούνται αργά ή έντονα, απορροφημένοι από την ίδια την κίνηση και τη διαδρομή τους γύρω μας. Εμείς ανιχνεύουμε τον χώρο περπατώντας ολόγυρα και διασταυρωνόμαστε φευγαλέα μαζί τους.
Η κοινωνική χορογραφία στην οποία ειδικεύεται ο Κλίεν και αποτελεί ένα αναδυόμενο διακαλλιτεχνικό πεδίο που διερευνά την εμπειρία της κοινωνικοποίησης αναδεικνύοντας μέσα από την καλλιτεχνική δημιουργία πιθανές πραγματικότητες, ικανές να προτείνουν νέους τρόπους συνύπαρξης μας ζορίζει πολύ.
Είναι «Οι ονειροπόλοι» που υπάρχουν σε ένα κόσμο που ζουν άνθρωποι με και χωρίς αναπηρία, και που δημιουργούν ένα σύμπαν που προσκαλεί τη συνύπαρξη της λογικής και του ονείρου.
Στον χώρο, το κοινό αντιμετωπίζει τη δράση με λίγη αμηχανία, άλλοτε παρατηρώντας, άλλοτε καθισμένο γύρω από το κέντρο της αίθουσας, άλλοτε βυθισμένο στις σκέψεις του. Είναι μια άβολη σε κάποιες στιγμές κατάσταση, αλλά αυτό θέλει να πετύχει ο Κλίεν, να μας κάνει να αψηφήσουμε τα στενά όρια της προσωπικής μας ταυτότητας, κι αν μπορέσουμε να ανακαλύψουμε νέα πεδία σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων για μια συμβίωση επί ίσοις όροις.
Είναι εφικτό ο σύγχρονος θεατής να χαλαρώσει, να αφεθεί, να συμμετάσχει, να χορέψει, να συμπεριληφθεί στο θέαμα; Είναι δύσκολο, μας φέρνει στη θέση των ανθρώπων με άλλες δεξιότητες από τις δικές μας που αγωνίζονται πολλές φορές χωρίς αποτέλεσμα να συμπεριληφθούν στον κόσμο μας και ο Κλίεν κάνει αυτή την αντιστροφή. Πώς τους πλησιάζεις; Πώς χορεύεις μαζί τους; Η εμπειρία της κοινωνικοποίησης θα πετύχει;
Με λίγα λόγια, η κοινωνική χορογραφία στην οποία ειδικεύεται ο Κλίεν και αποτελεί ένα αναδυόμενο διακαλλιτεχνικό πεδίο που διερευνά την εμπειρία της κοινωνικοποίησης, αναδεικνύοντας μέσα από την καλλιτεχνική δημιουργία πιθανές πραγματικότητες, ικανές να προτείνουν νέους τρόπους συνύπαρξης, μας ζορίζει πολύ.
Ενώ ανθρώπινα συμπλέγματα, αυτοσχεδιαστικά ντουέτα και σόλο εκτυλίσσονται σε κάθε μεριά γύρω μας, η ικανότητά μας να πάρουμε μέρος σε αυτό που συμβαίνει μπροστά μας απομειώνεται. Νιώθουμε και λίγο απογοητευμένοι, κουρασμένοι από τον εαυτό μας, τα λόγια μας περί συμπερίληψης δεν εφαρμόζονται εύκολα, όλα είναι δύσκολα ή μας λείπει το θάρρος. Είναι πιο δύσκολο από όσο το φανταστήκαμε.
Το κέντρο της αίθουσας φωτίζεται από ένα στεφάνι με θερμό κίτρινο φως. «Οι Ονειροπόλοι δημιουργούν την προϋπόθεση για μια δημοκρατία ψυχών. Σε όλη τη διάρκεια του έργου, οι μοναδικές αντιληπτικές ικανότητες του καθενός φανερώνονται και υφαίνονται σε μια συλλογική μήτρα κίνησης και συσχετισμού. Για μια φευγαλέα στιγμή, δημιουργούμε μια διευρυμένη αίσθηση της ανθρωπότητας (“ένας μόνος του είναι ανόητος, οι δύο αποτελούν μια νέα ανθρωπότητα”, όπως το θέτει ο Ρόμπερτ Μούζιλ) που μεταμορφώνει τις προκαθορισμένες ιδέες μας για την κοινωνία σε ένα ζωντανό μεγαλοπρεπές ερωτηματικό» λέει ο Κλίεν.
Είμαστε έτοιμοι για μια άφοβη, θαρραλέα συνάντηση με ανθρώπους που έχουν άλλη από εμάς εμφάνιση, που αντιλαμβάνονται και σκέφτονται διαφορετικά;
Είναι μια δοκιμασία, στην οποία αξίζει να βάλει κάποιος τον εαυτό του, όσο αμήχανα και αν νιώσει. Πάντως εγώ δεν τα κατάφερα, έμεινα μόνο σε μια άκρη σαν παρατηρητής. Ίσως την επόμενη φορά.
