— Γιατί πλέον δεν βγαίνει άκρη με την υπόθεση Πισπιρίγκου;
Γιατί όλα τα επεισόδια, σ’ αυτό που κάποιοι ονόμασαν «υπόθεση του αιώνα», γράφτηκαν πριν αρθρώσει την παραμικρή λέξη η Δικαιοσύνη.
— Μιλάμε για το περίφημο «τεκμήριο της αθωότητας»;
Κανονικά θα έπρεπε να μιλάμε και γι’ αυτό, όμως τα ελληνικά media, των οποίων η πλειονότητα άγεται και φέρεται από τα trends του Twitter, προτιμά να υπηρετεί τις ακρότητες και σίγουρα όχι την ευθυκρισία, την ψυχραιμία και τον ορθολογισμό. Βέβαια, η πραγματική αποτυχία εδώ είναι ότι πρακτικά ξεχάστηκαν οι θάνατοι τριών παιδιών και εξυπηρετήθηκε η αρχή της τηλεθέασης και της επισκεψιμότητας σε ό,τι αφορά τα Μέσα, σε ό,τι δε αφορά το πλήθος ο κανιβαλισμός και η διάθεση για περισσότερη κλειδαρότρυπα.
Κάθε πολύτιμο στοιχείο της υπόθεσης κατατεμαχίστηκε σε άπειρα κομμάτια –όσα και τα κανάλια, όσες και οι εκπομπές, όσοι και οι δημοσιογράφοι–, καταπατήθηκε κάθε συνθήκη περί αρμόδιας αρχής που είχε το καθήκον να υπηρετήσει την υπόθεση. Ήταν τέτοιος ο εθισμός της κοινής γνώμης στην κλειδαρότρυπα των πρώην συζύγων που ακόμα και τώρα που η υπόθεση βρίσκεται στα δικαστήρια εκείνο που απασχολεί είναι αν «κοιτάχτηκαν» η Πισπιρίγκου με τον Δασκαλάκη, πότε εκδικάζεται το διαζύγιό τους και πάει λέγοντας.
Βέβαια, όλες αυτές οι σκανδαλοθηρικές φλυαρίες δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να μικρύνουν τη μεγάλη εικόνα που είναι ο θάνατος δύο ανήλικων παιδιών και ενός μωρού.
Είναι τέτοιο το λαστιχάρισμα της υπόθεσης, ειδικά στους τηλεοπτικούς σταθμούς, που ειλικρινά δεν ξέρεις ποια επιστήμη κακοποιήθηκε περισσότερο: η ιατροδικαστική; Η νομική; Η ψυχολογία; Ειδικά, το κύρος της τελευταίας –με τις σκιαγραφήσεις προφίλ και τις γνωματεύσεις μέσω Skype– έχει σακατευτεί.
— Έχουν ευθύνη μόνο τα media γι’ αυτή την κατάσταση;
Όχι. Έχουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης, αλλά τις πρακτικές τους ευλόγησαν και επιστήμονες –ιατροδικαστές, δικηγόροι, αξιωματικοί, ψυχολόγοι (!)– που άκριτα και χωρίς την παρέμβαση καμίας σοβαρής Αρχής συμμετείχαν σ’ αυτό το παιχνίδι που σερνόταν από εκπομπή σε εκπομπή και εν τέλει κατάντησε τσίρκο αντεγκλήσεων μεταξύ εμπλεκομένων στην υπόθεση. Είναι τέτοιο το λαστιχάρισμα της υπόθεσης, ειδικά στους τηλεοπτικούς σταθμούς, που ειλικρινά δεν ξέρεις ποια επιστήμη κακοποιήθηκε περισσότερο: η ιατροδικαστική; Η νομική; Η ψυχολογία; Ειδικά, το κύρος της τελευταίας –με τις σκιαγραφήσεις προφίλ και τις γνωματεύσεις μέσω Skype– έχει σακατευτεί.
— Μάλιστα. Αν μπορούσαμε να ξεμπερδέψουμε λίγο το κουβάρι των ανεξάντλητων επεισοδίων αυτού του φρικτού δικαστικού saga, τι θα λέγαμε;
Κατ’ αρχάς, θα μιλούσαμε για το κίνητρο. Αυτό που λέγεται εδώ και μήνες είναι ότι η κατηγορούμενη σκότωσε τα τρία παιδιά της, προκειμένου να διατηρήσει τη σχέση της με τον σύζυγό της. Το άλλο σκέλος της ίδιας υπόθεσης, ως εικασία και αυτό, λέει ότι τα παιδιά δολοφονήθηκαν ως πράξη εκδίκησης. Καλώς ή κακώς, για να αποδειχθεί κάτι από τα δύο, θα πρέπει να εξεταστούν τα στοιχεία της υπόθεσης που, όμως, όλο το προηγούμενο διάστημα περιφέρονται από κανάλι σε κανάλι και από εκπομπή σε εκπομπή, «επενδύονται» με προσωπικά μηνύματα μεταξύ των δύο πρώην συζύγων, τα οποία ελάχιστα αποδεικνύουν.
Μετά, η υπόθεση χωρίζεται σε δύο ξεχωριστές υποθέσεις. Πρώτον, στην υπόθεση της Τζωρτζίνας και στην ιστορία της κεταμίνης. Ένας προσεκτικός παρατηρητής θα διαπίστωνε –μέσα στα αλλεπάλληλα επεισόδια «αποκαλύψεων»– ότι αρχικά λεγόταν ότι η επίμαχη ουσία δεν εντοπίζεται και δεν χρησιμοποιείται από παιδιατρικά νοσοκομεία. Στη συνέχεια, προέκυψε διόρθωση, ότι δηλαδή η ουσία υπάρχει μεν στα φαρμακεία των νοσοκομείων, αλλά όχι στο κουτί φαρμάκων ανάνηψης.
Μετά μάθαμε ότι τελικά υπήρχε αυτή η ουσία, αλλά όχι σε μεγάλες ποσότητες, και πάει λέγοντας. Ομοίως, λίγο μετά και για μήνες, η κοινή γνώμη «μάθαινε» για την «ποσότητα» που μπορούσε να σκοτώσει άλογο και διαδοχικά η ποσότητα με την οποία μπορούσε να δολοφονήσει ένα παιδάκι μίκραινε ή μεγάλωνε, αναλόγως με τον επιστήμονα που αποφάσιζε να τοποθετηθεί. Με την πάροδο των μηνών, κανείς δεν μπορεί με ασφάλεια να πει (ούτε η ΕΛ.ΑΣ.) πώς βρέθηκε αυτή η ουσία στα χέρια της κατηγορούμενης.
Φτάνοντας, κατά δεύτερον, στις υποθέσεις της Μαλένας και της Ίριδας, ακόμη κανείς δεν (μας) έχει εξηγήσει ΠΩΣ είναι δυνατόν να έχει προκύψει τέτοιο χάος με τα ιατροδικαστικά πορίσματα, τα οποία ανακλήθηκαν το ένα μετά το άλλο, για να προκύψει στο τέλος ένα νέο ανεξάρτητο πόρισμα από δύο μεγαθήρια της ελληνικής ιατροδικαστικής (Καρακούκης - Καλογρηάς), βάσει του οποίου προέκυψε και το κατηγορητήριο τελικά. Το τι πραγματικά προέκυψε με τα τρία προηγούμενα ιατροδικαστικά πορίσματα –παρά τα άπειρα πρωτοσέλιδα και τις φωτογραφίες των παιδιών από «παράθυρο» σε «παράθυρο»– δεν (μάς) το εξήγησε ποτέ κανείς.
— Εκφράζουμε αμφιβολίες υπέρ της κατηγορούμενης εδώ;
Ούτε καν και για κανένα λόγο. Εκείνο που πραγματικά θα έπρεπε να απασχολεί τους πάντες είναι τα άπειρα κενά για ισάριθμα σοβαρά ζητήματα στη συγκεκριμένη υπόθεση, η αντικατάσταση των αρμόδιων αρχών από τα media και το γεγονός ότι στοιχεία της δικογραφίας έγιναν τεύχη / μαραθώνιοι εκπομπών και κιτς αφιερώματα σε sites. Όλα αυτά υπήρξαν, απαντήσεις δεν υπήρξαν. Και φυσικά όσο κανείς δεν θέλει την καταδίκη ενός αθώου, άλλο τόσο δεν θέλει την αθώωση ενός ενόχου. Πόσο πιο σαφές να γίνει αυτό.
— Υπήρξε κάποιο σχετικό υψηλόβαθμο ξέσπασμα χθες αναφορικά με τη συγκεκριμένη υπόθεση;
Ναι. Για πρώτη φορά μετά από καιρό τοποθετήθηκε σχετικά ο Στρατηγός της ΕΛ.ΑΣ. Χρήστος Δρακόπουλος μιλώντας στην εφημερίδα «Πελοπόννησο» και αναφέροντας τα λάθη, τις παραλείψεις και τους επιπόλαιους χειρισμούς που μπορεί να δημιουργήσουν σοβαρό πρόβλημα στην υπόθεση.
— Τι ακριβώς είπε;
Ότι αρκετοί παράγοντες λειτούργησαν υπονομευτικά και κατά την άποψη του το υλικό της προανάκρισης παραδόθηκε ατελές στην Εισαγγελία. «Στα δικά μου χρόνια δεν παρατηρείτο το φαινόμενο που βλέπουμε σήμερα. Στο θέμα της προανάκρισης για να διακριβωθούν οι λόγοι που έφυγαν από τη ζωή τα τρία κopιτσάκια η άκρα μυστικότητα του έργου του τμήματος Ανθρωποκτονιών πήγε περίπατο. Έγινε ένα… μεγάλο σουρωτήρι, στον βωμό της θεαματικότητας των καναλιών…», είπε χαρακτηριστικά.
Επίσης, αναφερόμενος στο ζήτημα της κεταμίνης και στο πώς δεν βρέθηκε τελικά η διαδρομή της ουσίας προς τον οργανισμό της Τζωρτζίνας, όπως επισημαίνεται και παραπάνω, έκανε ανοιχτά λόγο για έλλειψη συνεργασίας ανάμεσα στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών Αθηνών με την Ασφάλεια Πατρών. «Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι δεν υπήρξε η παραμικρή συνεργασία ανάμεσα στο τμήμα Ανθρωποκτονιών της Αθήνας με την Ασφάλεια της Πάτρας. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί έγινε αυτό το λάθος. Πρόκειται για κραυγαλέο λάθος, γιατί η υπόθεση αφορούσε την Πάτρα κι εδώ βρίσκονται όλοι οι πρωταγωνιστές της. Οι γονείς, συγγενείς, κουμπάροι, γείτονες κι ένας ευρύτερος περίγυρος που πιθανότατα θ’ αποδεικνυόταν χρήσιμος».
— Δεν είναι κάπως επικίνδυνο αυτό που λέμε περί αποτυχίας των ελληνικών media στην κάλυψη της συγκεκριμένης υπόθεσης; Δεν είναι σαν να λέμε να μην καλύπτονται τέτοιες υποθέσεις;
Αυτό θα καταλάβουν οι εκπρόσωποι της trash δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Όλοι οι υπόλοιποι θα κατανοήσουν την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των ορίων του Τύπου σε υποθέσεις δημόσιου συμφέροντος και ενδιαφέροντος. Το να μην καταστρέφεις και να μην εκπορνεύεις τα στοιχεία μίας σοβαρότατης υπόθεσης δεν είναι μόνο ένδειξη σεβασμού προς τον αναγνώστη / τηλεθεατή / ακροατή. Είναι ένδειξη ευθύνης ότι δεν ανοίγεις την κερκόπορτα στον κάθε παραβατικό, αλλοιώνοντας ή κοινοποιώντας στοιχεία της υπόθεσης για την οποία θα δικαστεί. Αυτορρύθμιση λέγεται όλο αυτό, αφού απ’ ό,τι φαίνεται άλλη κανονιστική αρχή δεν υπάρχει. Και φυσικά, ναι, εδώ και μερικά χρόνια ένα σοβαρό ποσοστό πολιτών στέκεται με αμφιβολία απέναντι στην ελληνική δικαιοσύνη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι μπορεί να την υποκαταστήσει. Και φυσικά ούτε και τα media.
