ΗΤΑΝ ENAΣ ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ όσο να ’ναι αυτό με τη Ρωσο-ουκρανή δημοσιογράφο (ή ό,τι είναι, δεν κατέστη σαφές ακριβώς) που σήκωσε το πανό και βιαστήκαμε όλοι (πολλοί, τέλος πάντων, από εμάς, κι εγώ μαζί) να την ανακηρύξουμε οσιομάρτυρα της αντίστασης και προς στιγμή έμοιαζε να έχει κινητοποιηθεί το σύμπαν για τη σωτηρία της, αλλά τελικά τη γλίτωσε με πρόστιμο μικρότερο από τον μικρότερο δυνατό λογαριασμό της ΔΕΗ.
Εν τέλει, μικρή σημασία έχει αν ήταν γενναία, γνήσια ή εκ του ασφαλούς η πράξη της. Δεν έχει σημασία αν ήταν ένας αριστοτεχνικά στημένος αντιπερισπασμός, όπως υποστηρίζουν στην Ουκρανία, ή αν αποφάσισαν τελικά οι ρωσικές αρχές να δείξουν επιείκεια (μητέρα με δύο παιδιά…) για τα μάτια του κόσμου.
Η τρομερή κλιμάκωση που υπολογίζαμε για το στόρι αυτό δεν ήρθε. Όσο να ’ναι, νιώσαμε λίγο προδομένοι από την εξέλιξη της πλοκής. Όχι ότι θέλαμε κάποιου είδους θυσιαστήριο σώνει και καλά, αλλά… 250 ευρώ;
Μα, εμείς χθες κοινοποιούσαμε παιάνες και εμβατήρια με το ρίγος της Σοφίας Βέμπο, πώς την πατήσαμε έτσι; Τέλος πάντων. Αν μας παρέσυρε δολίως στα λεπτά γρανάζια της η περίφημη μηχανή της ρωσικής προπαγάνδας, για την οποία τόσα ακούμε και διαβάζουμε, χαλάλι.
Μπορούμε απλώς να συνεχίσουμε να ακροβατούμε μεταξύ ευπιστίας και καχυποψίας, προσπαθώντας να μη διολισθήσουμε στην παραπληροφόρηση και στην παράνοια.
Τα social media είναι γεμάτα πλέον από προφίλ ανθρώπων που άρχισαν να το χάνουν με τις μακρόχρονες αναταράξεις της κρίσης (από τα μνημόνια μέχρι σήμερα), η συνθήκη της πανδημίας τούς έβλαψε ποικιλοτρόπως ακόμα περισσότερο και τώρα με τον πόλεμο στην Ουκρανία κοντεύουν να λαλήσουν εντελώς.
Εκτός όμως από την πολύ ανήσυχη αίσθηση ότι η «μετάδοση» αυτού του πολέμου θα αποτελέσει άλλη μια κρίσιμη δοκιμασία για το νευρικό μας σύστημα (αν δεν κάψει και τα τελευταία εγκεφαλικά κύτταρα που μας είχαν απομείνει από τις προηγούμενες πίστες), είναι κι αυτή η ντροπή που νιώθουμε με την ευκολία που πάμε στο εύκολο, στο έτοιμο, στο fake.
Είναι απολύτως βέβαιο ότι ήδη έχει φάει πολύ κόσμο το σκοτάδι στη Ρωσία (ενώ επίσης πολύς κόσμος των τεχνών και του πνεύματος έχει εγκαταλείψει ήδη τη χώρα, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω του) και ότι τα κρατητήρια είναι γεμάτα αφανείς ήρωες και ηρωίδες, εμείς όμως δεν μπορούμε να έχουμε εικόνα. Μπορούμε απλώς να συνεχίσουμε να ακροβατούμε μεταξύ ευπιστίας και καχυποψίας, προσπαθώντας να μη διολισθήσουμε στην παραπληροφόρηση και στην παράνοια.
Προσπάθεια ηρωική κι αυτή με τον τρόπο της, αν αναλογιστεί κανείς την καθημερινή αναμέτρησή μας με την επιθετική ακρίβεια, με το ενεργειακό και με τους τετραψήφιους πλέον σε πολλές περιπτώσεις λογαριασμούς του «ρεύματος» (η ιδέα και μόνο ενός φάκελου με αποστολέα τη ΔΕΗ προκαλεί αντανακλαστικά ρίγη και σπασμούς, σαν να σε διαπερνά πραγματικά ηλεκτρικό ρεύμα).
Δεν πρέπει όμως να παραπονιόμαστε, μας λένε, υπάρχει πόλεμος. Μην είστε φλώροι. Εδώ ο «Μανού» Μακρόν εμφανίστηκε φορώντας μαύρο hoodie με το έμβλημα των αλεξιπτωτιστών κομάντο. Θα κλάψουν μανούλες.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
