ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ, θέλω να πάρω ταξί. Δεν ανοίγω την εφαρμογή ‒ κακώς. Σταματάω ένα από τον δρόμο. Το όχημα είναι διαλυμένο και το συνειδητοποιώ μόλις μπαίνω. Ο τύπος φοράει μάσκα, κοιτάει σε ένα απροσδιόριστο σημείο μπροστά του και βάζει κουκούλα. Δεν διακρίνεται κανένα χαρακτηριστικό του, μόνο μάτια και χέρια.
Κοιτάζω τη θέση του συνοδηγού που έχει σακούλες σούπερ-μάρκετ. Μου μπαίνουν σκέψεις παρανοϊκές. Πετάγομαι έξω, καθώς ο τύπος με την κουκούλα με βρίζει και με απειλεί.
Πολλοί νομίζουν ότι τα προβλήματά μας με την πατριαρχία είναι θέματα θεωρητικά. Όμως το να είσαι γυναίκα/θηλυκό/θηλυπρεπής/θηλυκότητα είναι θέμα καθημερινό, όχι κάτι που μας απασχολεί επειδή είναι της μόδας ή για να φανούμε καλοί/-ές.
Κάθομαι στον Εθνικό Κήπο και παρατηρώ μια παρέα κοριτσιών που τρέχουν. Έχει ζέστη και όλοι φαίνονται να έχουν αθληθεί κάπου αλλού πριν έρθουν να τρέξουν εδώ. Είναι γυμνασμένοι και καλοσχηματισμένοι.
Τα κορίτσια που παρατηρώ αποτελούν εξαίρεση. Είναι πιο «παχουλούλες» (μισώ τη λέξη) και έχουν κοιλίτσα. Τις συμπαθώ από καθαρό ναρκισσισμό, μου μοιάζουν. Αναρωτιέμαι εάν τρέχουν μαζί με αυτή την αγέλη κανονικών σωμάτων και κανονικού ντυσίματος για να αισθάνονται αυτοπεποίθηση και ίσως λιγότερο φόβο καθώς σουρουπώνει. Εγώ κάθομαι σε ένα παγκάκι με το κανονικό μου ντύσιμο, δηλαδή χωρίς να φοράω κανένα κολάν απ’ αυτά που βάζουν όσοι ξημεροβραδιάζονται στα γυμναστήρια.
Κατά καιρούς μού μιλάνε άγνωστοι και κανένας δεν φεύγει με τη μία όταν τον διώχνω. Σκέφτομαι ότι ως σπουδαία φεμινίστρια που είμαι δεν πρέπει να επηρεαστώ. Πρέπει να μείνω στο παγάκι σαν να μην τρέχει τίποτα. Αλλά κάπου μέσα μου, χωρίς να το θέλω, ταράζομαι λίγο. Αποφασίζω να πληρώσω τον φόρο των τρομοκρατημένων, έναν φόρο επιβαλλόμενης κοινωνικότητας: από δω και πέρα θα ’ρχομαι μέρες και ώρες που έχει πιο πολύ κόσμο, Σαββατοκύριακα.
Πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει μια ευγνωμοσύνη που κάποια πάρκα της πόλης έχουν κάπως σουλουπωθεί. Περισσότερα φώτα, περισσότερη καθαριότητα, περισσότερος κόσμος. Λιγότερες απειλές; Λιγότερες πιθανότητες για επίθεση; Δεν ξέρω. Με ενοχλεί που γίνεται πολιτική πράξη το ότι κάθομαι στο παγκάκι, αλλά έτσι είναι.
Λίγες μέρες μετά, σε ένα κατάστημα για casual ντύσιμο: Κάποια αθλητικά ρούχα (τα κολάν όσων ξημεροβραδιάζονται αθλούμενοι) τονίζουν πολύ τις γραμμές του σώματος και μου φαίνονται ξαφνικά «προκλητικά». Όχι με τη θρησκευτική έννοια, ούτε σεξουαλικώς, αλλά με έναν εντελώς αρρωστημένο τρόπο.
Σκέφτομαι ότι είναι καλά για κάποιο αξιοπρεπές γυμναστήριο ή γι’ αυτές που κάνουν τηλεργασία στο κλειστό τους δωμάτιο, όχι όμως για τον ανοιχτό δημόσιο χώρο, όπου οι άντρες καλπάζουν συχνά χωρίς μπλούζα και χωρίς να φοβούνται (ελπίζω).
Σκέφτομαι, άθελά μου, ότι μια γυναίκα με αυτά τα κολλητά θα μπορούσε να πάθει κάτι κακό έξω ή στο σπίτι, απλώς επειδή «γυρνάει έτσι (έξω)». Και νιώθω ενοχές που σκέφτομαι έτσι, δεν θα ’πρεπε. Η καθεμία φοράει ό,τι θέλει, λέω στον εαυτό μου. Ναι! Και κάνει ό,τι θέλει. Ναι! Αλλά, με τι συνέπειες; Ανάμεσα σε τι πιέσεις;
Μια φίλη μού αφηγείται ένα άθλιο σεξ της μιας βραδιάς που έκανε με κάποιον τύπο. Πιάνω τον εαυτό μου να τη ρωτάει «πού;» και «πώς;» γνωρίστηκαν, αν τον βρήκε σε εφαρμογή. Τον βρήκε μέσω κάποιων γνωστών, αλλά δεν θα τον ξαναδεί.
Είναι λίγο τρομακτικό να γνωρίζεις έναν άνθρωπο εκτός ίντερνετ πια. Χωρίς κάποια εφαρμογή να έχει συλλέξει και επεξεργαστεί πληροφορίες γι’ αυτόν, ώστε να σ’ τον προτείνει (συχνά απλώς επειδή μένει κοντά σου, αλλά κι αυτό είναι κάτι, γιατί ξέρεις πού μένει, άρα μπορείς να το πεις και σε άλλους, ώστε να έχουν τον νου τους όταν βρεθείτε).
Συνειδητοποιώ ότι στέλνουμε μεταξύ μας «είσαι καλά;» διαρκώς τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρεις εάν μια φίλη σου που γνωρίζει τον άγνωστο για λίγες ώρες με μόνο σκοπό το σεξ θα περάσει καλά/άσχημα, ή θα έχει μια εντελώς τραυματική εμπειρία, ή, ακόμα χειρότερα, κάποια βίαιη συμπεριφορά να αντιμετωπίσει.
Πολλοί νομίζουν ότι τα προβλήματά μας με την πατριαρχία είναι θέματα θεωρητικά. Όμως το να είσαι γυναίκα/θηλυκό/θηλυπρεπής/θηλυκότητα είναι θέμα καθημερινό, όχι κάτι που μας απασχολεί επειδή είναι της μόδας ή για να φανούμε καλοί/-ές. Στη θέση κάθε γυναίκας που γίνεται είδηση θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς. Κάθε κορίτσι έχει όχι τέσσερις αλλά άπειρες σχετικές ιστοριούλες, όπου, φαινομενικά, δεν γίνεται τίποτα, ενώ μέσα κι έξω σου μαίνεται η μάχη.
Οι αλλαγές που απαιτούμε στις πατριαρχικές κοινωνίες αφορούν το εάν θα ζήσουμε ευτυχισμένες. Δεν είναι κάτι που μας απασχολεί ακαδημαϊκά, ως παραχώρηση προς τους απανταχού καταπιεσμένους.
