ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ που είχαν καλλιεργηθεί από το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα για τη σύνθεση του επιστημονικού συμβουλίου του ινστιτούτου του, με πρόσωπα που, όπως λεγόταν, θα συμβόλιζαν το άνοιγμα μιας καινούργιας σελίδας και μια νέα εποχή, η ανακοίνωση των ονομάτων τους κατέδειξε ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι παλιοί συνεργάτες του και πρώην στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, χωρίς να υπάρχουν εκπλήξεις.
Κάποιοι ήταν υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ, γραμματείς στην κυβέρνησή του, συνεργάτες των ινστιτούτων του ΣΥΡΙΖΑ, σύμβουλοι κ.ο.κ. Πρώην συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα σχολίαζε ότι «τους περισσότερους από αυτούς τους είχαμε ανακοινώσει στο παρελθόν καμιά δεκαριά φορές σε διάφορους ρόλους. Αρχικά στα κλιμάκια που φτιάχναμε το 2015 για να διαπραγματευτούν με την τρόικα, άλλους, στη συνέχεια, ως think tank, στην ομάδα που είχε φτιάξει ο Γαβρόγλου, και άλλους ως υποψήφιους».
Ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε να πείσει αρκετά πρόσωπα, τα οποία δεν είχαν προηγούμενη σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είτε του αρνήθηκαν, είτε παρέμειναν επιφυλακτικά μέχρι τέλους, κι έτσι περιορίστηκε στον ήδη γνωστό κύκλο, με μερικές προσθήκες από την ομάδα Γαβρόγλου και συνεργάτες των συμβούλων του.
Ο Γιώργος Χουλιαράκης είναι πρώην υπουργός της κυβέρνησής του και από τους πιο στενούς συνεργάτες του. Ο Κώστας Γαβρόγλου, ομότιμος καθηγητής και πρώην μέλος του Δ.Σ. του ιδρύματος Λάτση, ήταν κι αυτός υπουργός της κυβέρνησής του. Στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ήταν και ο Δημήτρης Λιάκος, ο Ακρίτας Καϊδατζής, ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης. Η Ζαχαρούλα Τσιριγώτη, αντιστράτηγος εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας, ήταν υποψήφια στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ο ομότιμος καθηγητής Τριαντάφυλλος Αλμπάνης.
Η Ζωρζέτα Λάλη ήταν κι εκείνη υποψήφια με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, ενώ παλαιότερα υπήρξε συνεργάτιδα του Χορστ Ράιχενμπαχ της Task Force για την Ελλάδα, που είχε συσταθεί την εποχή των μνημονίων.
Κάποια πρόσωπα είναι παλιοί συνεργάτες του Ινστιτούτου Πουλαντζάς, άλλοι ήταν συνεργάτες υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ, μερικοί συμμετείχαν στο think tank που είχε ανακοινώσει ο Αλέξης Τσίπρας όταν ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ και υπάρχουν και μερικά πρόσωπα σχετικά καινούργια και λιγότερα γνωστά που συνεργάζονταν μαζί του από πριν.
Η Μαριζέτα Αντωνοπούλου είναι «μεταγραφή» από το ΠΑΣΟΚ, στο οποίο θεωρούσε ότι δεν την αξιοποιούσαν και από το οποίο έφυγε με σχετικά επεισοδιακό τρόπο, περνώντας αρχικά στον ΣΥΡΙΖΑ και μετά ακολουθώντας τον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο μόλις πέρσι κατηγορούσε «για εκπτώσεις με μόνο στόχο την εξουσία».
Ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Γιάννης Δρόσος, είχε τοποθετηθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΡΤ και αργότερα ο Αλέξης Τσίπρας του είχε αναθέσει τα κομματικά ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ (πρόεδρος Δ.Σ. της Left Media), «με τα γνωστά αποτελέσματα», όπως σχολιάζουν σκωπτικά κάποιοι στην Κουμουνδούρου. Στο παρελθόν ήταν στενός συνεργάτης του Άκη Τσοχατζόπουλου και γενικός διευθυντής της Διεύθυνσης Αμυντικής Βιομηχανίας του υπουργείου Εθνικής Άμυνας την περίοδο 1998-2001.
Ο καθηγητής του ΠΑΜΑΚ Νίκος Μαραντζίδης συνεργάστηκε με τον Αλέξη Τσίπρα μετά τις πρώτες εκλογές του 2023, αναλαμβάνοντας τον επικοινωνιακό σχεδιασμό της καμπάνιας του για τις δεύτερες εκλογές που ακολούθησαν. Στη συνέχεια υπήρξε μια περίοδος ψυχρότητας και μετά υπήρξε επανασύνδεση. Ο Νίκος Μαραντζίδης για κάποιο διάστημα στο παρελθόν ήταν κόκκινο πανί για την αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως εξαιτίας ενός βιβλίου που είχε γράψει μαζί με τον Στάθη Καλύβα για τον ελληνικό Εμφύλιο. Έκτοτε όμως μεσολάβησαν πολλά και κυρίως ένας επιχειρηματίας που τον έφερε κοντά στον Αλέξη Τσίπρα.
Εκπλήξεις γενικά δεν υπήρχαν, ίσως ο Αντώνης Παπαγιαννίδης να ήταν για κάποιους η μόνη μη αναμενόμενη συμμετοχή, αλλά οι γνωρίζοντες λένε ότι το τελευταίο διάστημα ήταν μεταξύ των συνομιλητών του.
Ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε να πείσει αρκετά πρόσωπα, τα οποία δεν είχαν προηγούμενη σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είτε του αρνήθηκαν, είτε παρέμειναν επιφυλακτικά μέχρι τέλους, κι έτσι περιορίστηκε στον ήδη γνωστό κύκλο, με μερικές προσθήκες από την ομάδα Γαβρόγλου και συνεργάτες των συμβούλων του. Έκανε μεγάλη προσπάθεια, ειδικά για έναν γνωστό καθηγητή, ο οποίος στο παρελθόν συμμετείχε στην κυβέρνηση άλλου κόμματος, χωρίς όμως να καταφέρει να τον πείσει. Οι θετικές απαντήσεις που περίμενε αλλά τελικά δεν πήρε ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο καθυστέρησε η ανακοίνωση των ονομάτων του συμβουλίου του ινστιτούτου του, η οποία ήταν να γίνει πολλούς μήνες πριν.
Η δυσκολία που συνάντησε στο να προσελκύσει νέα πρόσωπα στο ινστιτούτο δίνει ένα στίγμα και για το πώς θα στελεχώσει τελικά και το κόμμα που σκέφτεται να δημιουργήσει, αν τελικά προχωρήσει. Όσο κι αν θέλει δηλαδή να μην πλαισιωθεί από πολιτικά πρόσωπα με «παλιό διαβατήριο», αυτό μάλλον δεν θα είναι καθόλου εύκολο και πιθανόν να καταλήξει πάλι με τα γνώριμα πρόσωπα που άφησε πίσω.
