Το Plywood Protection Project είναι ένα πρότζεκτ στο οποίο παίρνουν μέρος καλλιτέχνες με μοναδικό περιορισμό να χρησιμοποιήσουν τα κομμάτια από κόντρα πλακέ που χρησιμοποιήθηκαν για να καλύψουν βιτρίνες και παράθυρα κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Έτσι, δημιουργήθηκε μια σειρά έργων τέχνης σε όλη τη Νέα Υόρκη από τα Worthless Studios.
Στην περίοδο της πανδημίας και της καραντίνας η κρατική εντολή που απαγόρευε σε επαγγελματίες να βγουν από το σπίτι τους και να πάνε στα καταστήματά τους ώθησε πολλές επιχειρήσεις να βάλουν φύλλα από κόντρα πλακέ στις βιτρίνες των καταστημάτων τους για να τα προστατεύσουν από βανδαλισμούς ή λεηλασίες.
Πολλοί έμποροι λιανικής, εστιατόρια και μάρκες πολυτελείας έλαβαν επίσης τα ίδια μέτρα για να προστατεύσουν την περιουσία τους κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων Black Lives Matter, στις οποίες σημειώθηκαν μεγάλοι βανδαλισμοί και οι οποίες συνέπεσαν με την άρση του lockdown.
Είναι ένα παράδειγμα ενός υπέροχου τρόπου για την ανακύκλωση του υλικού και προσπαθεί να ανοίξει έναν νέο δρόμο για να παραδειγματίσει σχετικά με το τι πρέπει να αντιπροσωπεύει η δημόσια τέχνη.
Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της κορύφωσης των διαδηλώσεων σε όλη τη Νέα Υόρκη, η τιμή του κόντρα πλακέ εκτοξεύτηκε, καθώς εξαντλήθηκαν οι προμήθειες. Σύμφωνα με τα Worthless Studios, κάποια στιγμή μια σανίδα από κόντρα πλακέ διαστάσεων ένα επί δύο μέτρα κόστιζε πάνω από 90 δολάρια.
Η ιδέα για το Plywood Protection Project ήρθε στον ιδρυτή του Worthless Studios, Neil Hamamoto, ενώ οδηγούσε στους ερημικούς δρόμους του Lower Manhattan το καλοκαίρι του 2020.
Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Worthless Studios είδε την ευκαιρία να προσκαλέσει τοπικούς κατασκευαστές και καλλιτέχνες να μετατρέψουν τις πεταμένες σανίδες από κόντρα πλακέ σε δημόσια έργα τέχνης και στους πέντε δήμους της Νέας Υόρκης. «Μέρος της αποστολής των Worthless Studios είναι να προάγουν τη δημόσια τέχνη», εξήγησε ο Hamamoto για το έργο, «και έτσι δημιουργούμε ένα πρόγραμμα για να κάνουμε ένα δημόσιο έργο τέχνης που θα μπορούσε να ανταποκρίνεται στην εποχή που ζήσαμε όλοι».
Με φέιγ βολάν στερεωμένα πάνω στα κόντρα πλακέ όταν ακόμα οι βιτρίνες ήταν κλειστές, οι καταστηματάρχες ενημερώθηκαν ότι θα μπορούσαν να δωρίσουν το ανεπιθύμητο υλικό στο έργο.
Στη συνέχεια, ο οργανισμός διοργάνωσε μια ανοιχτή πρόσκληση για έργα γλυπτικής και έλαβε περισσότερες από 200 αιτήσεις. Μια κριτική επιτροπή επέλεξε πέντε καλλιτέχνες για την παραγωγή γλυπτών που εγκαταστάθηκαν σε πάρκα και δημόσιους χώρους. Κάθε καλλιτέχνης έλαβε χώρο στούντιο, εργαλεία και βοήθεια με την κατασκευή και την εγκατάσταση, καθώς και μια ενίσχυση 2.000 δολαρίων και άλλα 500 δολάρια για τα υλικά και την ολοκλήρωση των έργων.
«Δεν νομίζω ότι η εμπειρία κανενός ήταν διαφορετική αν ήταν στο Μανχάταν ή στο Μπρονξ ή στο Κουίνς, όλοι είδαν τις επιχειρήσεις να καταρρέουν, όλοι είδαν διαμαρτυρίες», λέει για τα έργα που τοποθετήθηκαν και στους πέντε δήμους της Ν. Υόρκης ο εμπνευστής της ιδέας. Κάθε εγκατάσταση έχει σκοπό να υπενθυμίσει στους ανθρώπους τις πρωτόγνωρες στιγμές κατά τη διάρκεια της πανδημίας και του κινήματος Black Lives Matter. Τα γλυπτά τοποθετήθηκαν το McCarren Park στο Μπρούκλιν, στο Queensbridge Park στο Κουίνς και στο Thomas Paine Park στο Μανχάταν.
Είναι ένα παράδειγμα ενός υπέροχου τρόπου για την ανακύκλωση του υλικού και προσπαθεί να ανοίξει έναν νέο δρόμο για να παραδειγματίσει σχετικά με το τι πρέπει να αντιπροσωπεύει η δημόσια τέχνη.
