ΚAT' ΑΡΧΑΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ σ’ αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε εκ των υστέρων το κανάλι Macedonia TV όπου είδαμε (όσοι είδαμε τότε) για πρώτη φορά το Seinfeld, μετά τη θριαμβευτική ολοκλήρωσή του, καθώς και κάποιες άλλες αμερικανικές κωμικές σειρές που θυμόμαστε πού και πού με νοσταλγία.
Φυσικά, όμως, το Seinfeld δεν είναι οποιαδήποτε κωμική σειρά. Είναι για τις κωμικές σειρές ό,τι είναι το Sopranos για τις δραματικές, τουτέστιν η κορυφή των κορυφών, η σειρά που άλλαξε το τοπίο στο είδος της αλλά και στην τηλεόραση γενικότερα με τις πρωτοποριακές εμπνεύσεις της, ενώ συγχρόνως αποδείχθηκε και εξαιρετικά δημοφιλής (και εξαιρετικά αστεία φυσικά, κάτι που έχουμε σχεδόν ξεχάσει πώς είναι σε μια εποχή όπως η σημερινή όπου το γέλιο έχει στερέψει και οι κωμωδίες κατά κανόνα είτε είναι «μαύρες» είτε παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά σοβαρά).
Παρότι ιδιοσυγκρασιακή και πρωτοποριακή και μεταμοντέρνα για την εποχή της – ειδικά όσο περνούσαν οι κύκλοι και αποκτούσαν πλήρη αυτοπεποίθηση οι δημιουργοί της, η σειρά κατέληξε να είναι η πιο δημοφιλής στην αμερικανική τηλεόραση.
Παρότι ιδιοσυγκρασιακή και πρωτοποριακή και μεταμοντέρνα (ή «meta», όπως επικράτησε να λέμε αργότερα) για την εποχή της, ειδικά όσο περνούσαν οι κύκλοι και αποκτούσαν πλήρη αυτοπεποίθηση οι δημιουργοί της, ο πρωταγωνιστής Τζέρι Σάινφελντ και ο αφανής τότε συνεργάτης του Λάρι Ντέιβιντ που αργότερα θα έβγαινε κι ο ίδιος στο κλαρί με τη σειρά Curb Your Enthusiasm, η σειρά κατέληξε να είναι η πιο δημοφιλής στην αμερικανική τηλεόραση.
Ακόμα πιο δημοφιλής κι από το Friends, παρότι ο Ρος, η Ρέιτσελ, ο Τσάντλερ και τα λοιπά «Φιλαράκια» δεν έκαναν ποτέ κάτι τόσο προχωρημένο όπως το στοίχημα που έβαλαν κάποτε οι τέσσερις άσπονδοι φίλοι-πρωταγωνιστές του Seinfeld – ο Τζέρι, ο Τζορτζ, η Ιλέιν και ο Κρέιμερ σχετικά με το ποιος θα κρατηθεί περισσότερες μέρες πριν υποκύψει στον πειρασμό του αυνανισμού (κύκλος 4, επεισόδιο 10: «The Contest»).
Aπόσπασμα από το επεισόδιο Seinfeld: The Contest
Κι αυτό είναι ένα μόνο δείγμα από τη διάθεση της σειράς να προχωρήσει την αφήγηση και τα αστεία σε πρωτόγνωρα για την τηλεοπτική «κωμωδία καταστάσεων» (κοινώς, sitcom) επίπεδα.
Σε ένα άλλο επεισόδιο (κύκλος 9, επεισόδιο 8: «The Betrayal») η ιστορία ξεκινάει από το τέλος και προχωρά προς την αρχή, για να μην κάνουμε λόγο για το φινάλε που προβλήθηκε το καλοκαίρι του 1998 και αποτελεί, μαζί με το τελευταίο επεισόδιο των Sopranos, το πιο «αμφιλεγόμενο» κλείσιμο σειράς περιωπής όλων των εποχών.
Ελάχιστα από τα 180 επεισόδια της σειράς δεν είναι πρώτης γραμμής, και όλα σχεδόν ανήκουν στους δύο πρώτους κύκλους, όταν ακόμα οι συντελεστές έψαχναν τα πατήματά τους, γι’ αυτό και συνίσταται μια κάποια υπομονή στον καινούριο θεατή που θα πιάσει το νήμα από την αρχή (είναι περίπου βέβαιο ότι θα ανταμειφθεί πλουσιοπάροχα στη συνέχεια)
Η σειρά έζησε πολλές ζωές από την ημέρα που προβλήθηκε εκείνο το τελευταίο επεισόδιο το καλοκαίρι του 1998, μέσα από επαναλήψεις που έκαναν τους συντελεστές της ζάπλουτους. Και τώρα επιτέλους, ύστερα από τόση αναμονή που μεσολάβησε μετά το πέρας μιας συμφωνίας που κόστισε στην πλατφόρμα πάνω από 500 εκατ. δολάρια, βρίσκεται από την 1η του μήνα διαθέσιμη στο Netflix, επιτρέποντας στο κοινό που δεν την έχει δει να κρίνει αν η σειρά που σύμφωνα με τους δημιουργούς της ήταν ένα «σόου σχετικά με το τίποτα» (σχετικά δηλαδή με χαρακτήρες που μανουριάζουν διαρκώς με τις σημαντικές μικρότητες και τις σπαρταριστές μικροπρέπειες της καθημερινότητας, στη δουλειά, στις σχέσεις, στη φιλία, στον έρωτα) δικαιολογεί, τρεις δεκαετίες μετά, τη βασιλεία της στα ανέμελα ‘90s, τον τίτλο της πιο σημαντικής κωμικής σειράς όλων των εποχών.
Κι αν κάποιες ατάκες και συμπεριφορές που εμφανίζονται στη σειρά ίσως φανούν ελαφρώς παρωχημένες ή «προβληματικές» το 2021, η νεοϋορκέζικη ηθογραφία του Seinfeld παραμένει μια διαχρονική απόλαυση εκτός συναγωνισμού.
