Μπορεί η «πλαϊνή πόρτα» των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Αμερικής να έκλεισε μετά το σκάνδαλο που ξέσπασε το 2019 με τις παράνομες εισαγωγές εύπορων φοιτητών σε κολέγια και αμερικανικά πανεπιστήμια της πρώτης γραμμής, αλλά η «πίσω πόρτα» δεν έχει κλείσει ποτέ.
Αυτό μπορείτε να συμπεράνετε όχι μόνο βλέποντας το ντοκιμαντέρ «Operation Varsity Blues: Το Σκάνδαλο των Κολεγίων» στο Netflix, ή αλλιώς το σκάνδαλο του Ρικ Σίνγκερ και της εταιρείας του Future Stars, «που προετοίμαζαν» φοιτητές ή αλλιώς δωροδοκούσαν παράγοντες για να περάσουν στα κολέγια παιδιά ως αθλητές που δεν είχαν ιδέα από σπορ, πλαστογραφώντας έγγραφα εξετάσεων και αλλάζοντας ακόμα και το χρώμα ή την καταγωγή των υποψήφιων προς χάριν της ποσόστωσης ή της πολιτικής ορθότητας της επιλογής, αλλά εξετάζοντας ως θεατές τη νοοτροπία και την επιθυμία των αμερικανόπουλων και των οικογενειών τους να κάνουν σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια και κολέγια, κάτι που θα τους εξασφαλίσει όχι υποχρεωτικά το μορφωτικό τους επίπεδο, αλλά και το μέλλον τους.
Τι συνέβη το 2019 στην Αμερική με την αποκάλυψη αυτού του σκανδάλου, που παρουσιάζεται μέσα σε δυο σχεδόν ώρες, σε ένα ντοκιμαντέρ που αναδεικνύει μια μεγάλη παθογένεια του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος; Απλώς πιάστηκε μια σπείρα εμπλεκομένων. Δηλαδή ο εγκέφαλος, τέως προπονητής και κόουτς των φοιτητών πριν από τις εισαγωγικές τους εξετάσεις, ένας διορθωτής που άλλαζε τα γραπτά, αθλητικοί παράγοντες των κολεγίων που δέχτηκαν να γράψουν επιστολές για ανύπαρκτες αθλητικές επιδόσεις και φυσικά οι άμεσα εμπλεκόμενοι, αυτοί που πλήρωναν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να εξασφαλίσουν μια θέση στο Χάρβαρντ, το Στάνφορντ και το Γέιλ στα παιδιά τους, οι γονείς.
Αυτοί οι γονείς, πνιγμένοι μέσα σε ενοχές εξαιτίας της ελάχιστης ενασχόλησης με τα παιδιά τους λόγω των κοινωνικών και επαγγελματικών υποχρεώσεών τους, βρήκαν στο πρόσωπο ενός χειριστικού προγυμναστή τον άνθρωπο που θα έλυνε τα προβλήματά τους σχετικά με το μέλλον των παιδιών τους.
Αν κάνετε το προφίλ των γονέων είναι σχεδόν όλοι λευκοί, εύποροι, πολλοί από αυτούς αυτοδημιούργητοι –ενώ τα παλιά τζάκια έχουν κέντρα «υποτροφιών» μέσα στα πανεπιστήμια, κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για τα βλαστάρια τους–, διάσημοι, που κάνουν και μια προβολή των δικών τους φιλοδοξιών στα παιδιά τους, προκειμένου να έχουν τις σπουδές που πιθανώς δεν είχαν οι ίδιοι. Ενοχές, κόμπλεξ καταγωγής, νεοπλουτισμός και πάνω από όλα παιδιά καλομαθημένα, ωμά, νωθρά που ζουν σε μια γυάλα, καταρτίζουν το προφίλ των περισσότερων οικογενειών.
Το τεράστιο σκάνδαλο εκατομμυρίων δολαρίων, για την εισαγωγή πλούσιων φοιτητών που δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις σε κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια, αποκαλύφθηκε στις ΗΠΑ τον Μάρτιο του 2019. Εισαγγελείς στη Βοστώνη απήγγειλαν κατηγορίες σε βάρος του 58χρονου Ουίλιαμ «Ρικ» Σίνγκερ, που θεώρησαν ότι ήταν ο επικεφαλής της απάτης με παράνομα έσοδα τουλάχιστον 25 εκατομμυρίων δολαρίων. Πρόκειται για το εκτενέστερο και πιο βαρύ κατηγορητήριο παρόμοιας υπόθεσης, με 50 κατηγορούμενους σε έξι διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ και την εμπλοκή συνολικά 200 ατόμων σε όλη τη χώρα.
Ομοσπονδιακοί εισαγγελείς απήγγειλαν κατηγορίες σε δεκάδες άτομα, σε σελέμπριτι του Χόλιγουντ, επιφανή στελέχη πολυεθνικών και πλούσιους γονείς που ήταν πρόθυμοι να δωροδοκήσουν, για να εξασφαλίσουν –έστω και παράνομα– στα παιδιά τους, μια θέση στα καλύτερα πανεπιστήμια της Αμερικής. Όπως έγραφαν οι New York Times, συνολικά 33 βαθύπλουτοι γονείς αντιμετώπισαν εξίσου βαριές κατηγορίες, ενώ εμπλεκόμενοι ήταν και επόπτες - ελεγκτές, που κατηγορήθηκαν ότι δέχτηκαν εκατομμύρια δολάρια για να φροντίσουν την εισαγωγή φοιτητών που δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις, σε πανεπιστήμια όπως το Στάνφορντ, το Γέιλ, το Γουέικ Φόρεστ και το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας.
Οι περισσότεροι από αυτούς παραδέχτηκαν την ενοχή τους και εξέτισαν ποινές μηνών, αλλά δέχτηκαν το σοβαρότερο πλήγμα στην αξιοπιστία και τον κύκλο τους. Ο κόσμος είδε άναυδος την ηθοποιό Φελίσιτι Χόφμαν και τη Λόρι Λάγκλιν με τον διάσημο σχεδιαστή σύζυγό της Μάσιμο Τζανούλι να φοράνε χειροπέδες και να οδηγούνται στο δικαστήριο.
Ο εισαγγελέας της Μασαχουσέτης ήταν καταπέλτης. «Οι γονείς είναι οι βασικοί υποκινητές αυτής της απάτης» είπε ο Άντριου Λέλινγκ και είχε δίκιο. Αυτοί οι γονείς δεν είχαν καμία εμπιστοσύνη στις δυνατότητες των παιδιών τους, αυτοί οι γονείς τα συνήθισαν να μεγαλώνουν σε μια φούσκα, μακριά από καθετί ενοχλητικό, και φυσικά δεν τα προετοίμασαν για το προφίλ που πρέπει να έχουν οι φοιτητές όταν ετοιμάζονται για τα κορυφαία πανεπιστήμια. Πνιγμένοι μέσα σε ενοχές εξαιτίας της ελάχιστης ενασχόλησης με τα παιδιά τους λόγω των κοινωνικών και επαγγελματικών υποχρεώσεών τους, βρήκαν στο πρόσωπο ενός χειριστικού προγυμναστή τον άνθρωπο που θα έλυνε τα προβλήματά τους σχετικά με το μέλλον των παιδιών τους.
Γιατί αυτά τα πανεπιστήμια δίνουν στους φοιτητές λάμψη και αίγλη και περηφάνια και ανοίγουν τον δρόμο για το κυνήγι της εξουσίας. Και αυτά τα παιδιά που έχουν πρότυπο τον τέως μέτριο μαθητή αλλά απόφοιτο του Χάρβαρντ –μετά από μια δωρεά εκατομμυρίων που έκανε ο πατέρας του πριν από την εισαγωγή του στο εκπαιδευτικό ίδρυμα– Τζάρεντ Κούσνερ, τον περιβόητο γαμπρού του Τραμπ, προετοιμάζονται να γίνουν μια ακόμα γενιά γιάπηδων, πλουσιόπαιδων, που έχουνε μεγαλώσει χωρίς κανέναν ηθικό κώδικα, παρά μόνο με την αίσθηση του δικαιώματος στην εξουσία.
Είναι ακόμα πιο τρομακτικό είναι ότι πολλά από αυτά τα παιδιά αγνοούσαν την παρασκηνιακή δραστηριότητα των γονιών τους. Η κόρη της Λόρι Λάγκλιν, μια νεαρή influencer, η Ολίβια Τζέιντ, με 1,2 εκατομμύρια ακόλουθους σήμερα στο Ιnstragram, που δεν είχε καμία ανησυχία να μορφωθεί παρά μόνο να κάνει καριέρα στα σόσιαλ υπογράφοντας συμβόλαια με πολυεθνικές και λαμβάνοντας αμοιβές πολλών εκατομμυρίων, βρέθηκε σε ένα διάσημο πανεπιστήμιο ως αθλήτρια με τον προπαρασκευαστή της να έχει πλαστογραφήσει και επεξεργαστεί στο φωτοσοπ μια φωτογραφία της στο κωπηλατικό του σπιτιού της. Τι συνέβη; Η νεαρή έγινε αποδέκτης χιλιάδων μηνυμάτων μίσους, έχασε τα συμβόλαιά της, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Δεν βρέθηκε στον δρόμο και πριν από λίγους μήνες εμφανίστηκε στην πρώτη της συνέντευξη στην εκπομπή της Τζέιντα Πίνκετ Σμιθ λέγοντας ότι «λυπάται για την αναστάτωση».
«Αυτό που κάνουμε είναι να βοηθούμε τις πιο εύπορες οικογένειες στις ΗΠΑ να βάλουν τα παιδιά τους σε καλά πανεπιστήμια» έλεγε ο Σίνγκερ σε έναν πατέρα- πελάτη του, περιγράφοντας άθελά του ένα σύστημα που στην ουσία υποθάλπει τη σκληρότητα και την ίντριγκα και προωθεί τη διάκριση στη μόρφωση. Τα ποσά είναι απίστευτα, ένας προγυμναστής για τα δυο χρόνια που κάνει κόουτσινγκ στον υποψήφιο παίρνει από 10.000 έως και 80.000 δολάρια, όπως και η βιομηχανία της προετοιμασίας, στην οποία μετέχουν πρώην καθηγητές των διάσημων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που έχουν ιδρύσει κερδοφόρες εταιρείες, ενώ οι εξετάσεις έχουν κόστος 15.000 δολάρια περίπου. Οι εύποροι γονείς δίνουν πολλά περισσότερα, δεκάδες εκατομμύρια σε δωρεές και δεκάδες χιλιάδες για να διορθωθούν κάπως τα γραπτά των παιδιών τους.
Η πραγματικότητα είναι ότι τα πανεπιστήμια της πρώτης γραμμής είναι μια πρώτης τάξεως επιχειρήσεις πρωτίστως. Οι σταρ καθηγητές δεν κάνουν μαθήματα, δουλεύουν κυρίως με τους μεταπτυχιακούς φοιτητές, απλώς μετά από τέσσερα χρόνια αυτά τα παιδιά βγαίνουν σε άλλο κύκλο, άλλη πίστα και με άλλον αέρα στην κοινωνία. Φυσικά κανένας, ούτε τα παιδιά ούτε οι γονείς δεν σκέφτηκαν ούτε λεπτό ότι τα πραγματικά θύματα ήταν οι υποψήφιοι που εργάστηκαν σκληρά και αποκλείστηκαν εξαιτίας της απάτης που εκείνοι διέπραξαν. Αλλά έτσι δεν είναι έτσι φτιαγμένος ο κόσμος;
Τις ιστορίες αυτές των κολεγίων και των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων και της αίγλης που τα περιβάλλει, έχει τροφοδοτήσει εδώ και δεκαετίες η ποπ κουλτούρα της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος αλλά και τα σόσιαλ μίντια. Την περίοδο της προετοιμασίας για το παρθενικό τους ταξίδι προς τα κολέγια και την κολεγιακή ζωή οι λογαριασμοί των σόσιαλ μίντια των μελλοντικών φοιτητών βρίθουν με λογότυπα και προϊόντα του περίβλεπτου εκπαιδευτικού ιδρύματος που οι οικογένειες πληρώνουν με δίδακτρα από 60.000 έως 80.000 δολάρια τη χρονιά, δίνοντας ένα μήνυμα: «Μπαίνουμε στο λόμπι ων εκλεκτών και όσοι δεν είναι εδώ δεν αξίζουν να είναι».
Στις ΗΠΑ, υπάρχουν πάνω από 3.000 κολέγια, αλλά όλοι –όσοι μπορούν οικονομικά– συνωστίζονται διαβάζοντας τις λίστες με τη σειρά κατάταξης των πανεπιστημίων και θα ήθελαν να κάνουν τα πάντα για να μπουν στο Γέιλ, το Στάνφορντ, το Κολούμπια, το Χάρβαρντ και το Πρίνστον. Και όταν μπουν και αν δεν είναι καλοί, αλλά πολύ πλούσιοι, δεν θα αναρωτηθούν με ποιο τρόπο τα κατάφεραν.
Αλλά δεν θα αναρωτηθεί και κανένας άλλος εντός του εκπαιδευτικού συστήματος πώς είναι δυνατόν να είναι διακεκριμένος και με μεγάλες επιδόσεις στο μπάσκετ ένας φοιτητής με ύψος 1,65 και αυτό δείχνει τη μεγάλη παθογένεια ενός συστήματος που παράγει αθρόα του επόμενους λομπίστες, όχι υποχρεωτικά διάνοιες, που παράγει τα βασικά γρανάζια του πιο καλοστημένου συστήματος του κόσμου.
