» Γύρο και αρνί τρώγαμε σε τούρκικο εστιατόριο στη Γλυφάδα, σε μια μικρή παρέα, με τον Τζέρεμι Ποντέσουα, που αναστέναζε από τη χαρά του, ως Καναδός που δεν νοιάζεται καθόλου για τη σιλουέτα του και τα περιττά carbs που καταδιώκουν τους συναδέλφους του εξ Αμερικής. Ο Τζέρεμι είναι ο σκηνοθέτης μιας υπέροχης ταινίας, των Πέντε Αισθήσεων, και ήλθε στην Αθήνα για να δώσει μερικές συνεντεύξεις για το καινούργιο του φιλμ Fugitive Pieces, με θέμα ένα εβραιόπουλο που μεγαλώνει στην Πολωνία, διαφεύγει στην Ελλάδα και καταλήγει στον Καναδά. Παίζουν η Μπαζάκα, ο Καραμίχος, ο Μπεγνής, η Έλλη Φωτίου, μαζί με τις Ρασέλ Λεφέβρ και Λαρίσα Λάσκιν. Η ταινία πρωτοπαίχτηκε στο Τορόντο και ήταν να ανοίξει τις Νύχτες Πρεμιέρας, αλλά τελικά θα είναι το εναρκτήριο φιλμ στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μιας και η Ρώμη έβαλε βέτο και ζήτησε να μην παιχτεί αλλού πριν τη δική της φιέστα.

» Και με το που αναφέρθηκε η Ρώμη, με ρώτησε αν έχω δει καθόλου την ομώνυμη τηλεοπτική μίνι σειρά, που ήδη βρίσκεται στον τρίτο κύκλο της. Δεν ήμουν προετοιμασμένος ή διαβασμένος, και ούτως ή άλλως δεν είμαι κολλημένος με τα αμερικάνικα σίριαλ. Με έβαλε στο κλίμα για την υπόθεση και μου είπε, φυσικά, πως έχει σκηνοθετήσει επεισόδια από τις πιο αξιοπρόσεχτες σειρές που έχουν γυριστεί τα τελευταία χρόνια: βρίσκεται στα credits του Six Feet Under σχεδόν σε κάθε χρονιά από τις πέντε που διάρκεσε, στο Nip/Tuck, στο Queer as Folk, και στο L Word. Τώρα ετοιμάζεται να γυρίσει επεισόδια από το Tudors και παραμιλούσε από ευτυχία που του δόθηκε η ευκαιρία να σκηνοθετήσει τον Πίτερ Ο' Τουλ, «τι σημασία και έμφαση δίνει στις λέξεις, πόσο σπάνιο είναι αυτό πλέον, αποκτούν καινούργιο νόημα με έναν άλλον τονισμό».

» Δεν σκουριάζει ανάμεσα στις ταινίες με αυτό το σύστημα και βρίσκεται στην τροχιά της νέας τάσης, εκεί όπου η τηλεόραση έχει αντικαταστήσει το σινεμά των ενηλίκων, στα καλωδιακά κανάλια. Μετά πιάσαμε την κουβέντα για το σινεμά, μου είπε πόσο υπερτιμημένο θεωρεί το Μυστικό Ποτάμι και υπερβολικό (συμφωνώ), ενώ θεωρεί τον Ίστγουντ έναν σπουδαίο σκηνοθέτη, ειδικά στους Ασυγχώρητους (εκεί κι αν συμφωνώ!). Παραξενεύτηκε που δεν τα βρήκαμε στο Into the Wild, την καινούργια ταινία του Σον Πεν, με θέμα έναν πιτσιρικά που χάνεται στην άγρια φύση. Μπήκε στον κόπο να μου κάνει μια μακροσκελή και ιδιοφυή ανάλυση της libertarian νοοτροπίας των Αμερικανών και να μου θυμίσει πως έχει εντρυφήσει, σκηνοθετώντας μια μίνι σειρά με τίτλο Into the West, πριν από μερικά χρόνια. Ο προφορικός του λόγος ήταν τόσο εντυπωσιακά συγκροτημένος που δεν με ξάφνιασε όταν μου είπε πως ξεκίνησε ως κριτικός κινηματογράφου. Ανυπομονώ για το Fugitive Pieces, αλλά θα ήθελα να κάνουμε μια κουβέντα μετά γι' αυτό. Στη Θεσσαλονίκη δεν θα είναι ωστόσο παρών. Θα έρθει όμως ο πρωταγωνιστής Ράντε Σερμπέτζια, τον οποίο έχουμε δει και στο Μάτια Ερμητικά Κλειστά.

» Μόλις γύρισα από το Παρίσι. Εντάξει, σύμφωνοι, δεν διαθέτει την ποπ κινητικότητα του Λονδίνου ή το μόνιμο γίγνεσθαι της Νέας Υόρκης ή την πλάκα του Λος Άντζελες, αλλά καλά κάνει και δεν αλλάζει. Όπως το άφησα από τότε που ήμουν φοιτητής. Σινεμαδούπολη μέχρι το κόκαλο. Παίζονται τα πάντα και κυρίως για πολύ καιρό. Τα κινέζικα, τα γιαπωνέζικα, τα γαλλικά φυσικά, τα καινούργια, τα μεγάλα, ακόμη οι Ζωές των Άλλων σε τρεις αίθουσες, τα παλιά αμερικάνικα, σε μικρά και μεγάλα αφιερώματα και ρετροσπεκτίβες, ντουμπλαρισμένα και μη. Μια πόλη χωρίς φεστιβάλ ουσιαστικά, γιατί δεν το χρειάζεται κιόλας. Κι έχεις και τους Έλληνες σε γκρουπ, τη χειρότερη εκδοχή του μαζικού τουρισμού. Πέτυχα γιατρούς που πήγαιναν σε συνέδριο και επισκέπτες που γυρνούσαν από εξαντλητικά ψώνια σε imitation τρύπες και outlets της συμφοράς. Δεν τους αξίζει το Παρίσι, και συγγνώμη δηλαδή. Φαντάζομαι πως δεν θα πάτησαν στο Palais de Tokyo γιατί θα νόμιζαν πως είναι γιαπωνέζικο εστιατόριο, και αντικρίζοντας τη Notre Dame θα σκέφτηκαν «τι παραπάνω έχει από την Υπαπαντή μας;».

» Επίσης είδα δύο πρωτότυπα προγράμματα στο Arte για τους βρικόλακες, με αφορμή το Haloween, και τη σχέση της εικόνας με τους εξωγήινους, και μου έφυγε το μυαλό. Διότι η κουλτούρα θέλει το Γάλλο της, και αν κάποιος επιμένει ότι αυτά τα Arte-σκευάσματα είναι δήθεν, ας ζητήσει να τα δει και να μετρήσει πόσοι δούλεψαν για να γίνουν. Καθώς έχουμε και την εντύπωση πως αυτά τα πράγματα ή γίνονται μόνο σε μορφή έρευνας ξεπέτας ή τσάμπα για την ψυχή της τέχνης ή σε ντοκιμαντέρ για το σινεμά.