» Τελικά ο Ανγκ Λι έκανε την έκπληξη και απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία από τα χέρια του Αμπντελατίφ Κεσίς και της ταινίας που άρεσε στους κριτικούς και τον κόσμο, το La Graine et le Mulet (κατά λέξη, το σιτάρι και ο κέφαλος). Έπρεπε να το περιμένουμε όμως. Το Προσοχή Πόθος διαθέτει χαρακτήρες και αισθητική, και τους αναπτύσσει με χρονική εμπιστοσύνη και διεξοδικό χειρισμό. Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Ζανγκ Γιμού βρίσκεται πολύ κοντά σε γούστο και νοοτροπία. Άρα, αναμενόμενο. Με τίποτε όμως δεν περίμενα, ούτε εγώ ούτε και κανείς άλλος, τον Μπραντ Πιτ, αντί του Τόμι Λι Τζόουνς ή ακόμη του συμπρωταγωνιστή του Κέισι Άφλεκ, στη βράβευση του ανδρικού ρόλου. Αρτίστικη επιλογή, αλλά από μάτια εντυπωσιασμένα με την κόντρα εμφάνιση. Τότε στους Δώδεκα Πιθήκους τι θα έπρεπε να κάνουν, τούμπες;

» Αντίθετα, η Κέιτ Μπλάνσετ, ως Ντίλαν της μεταβατικής και ντρογκαρισμένης περιόδου, ήταν απόλαυση. Υποδύθηκε έναν συμβολικά ανδρόγυνο Ντίλαν, ανέπτυξε ουσιαστικά σημεία χαρακτήρα και ενδείξεις διαλόγου και κατάφερε να ενώσει το αποσπασματικό παζλ μιας φιγούρας με σκοτεινά κίνητρα και μορφή υδράργυρου σε μια προσωπικότητα καίρια στην ταινία, και σημαντική για την εξέλιξη της πλοκής. Όλο το I Am Not There του Τοντ Χέινς, υπέροχο, δύσκολο στην εκτέλεση και περισσότερο έργο του σκηνοθέτη παρά αγιογραφία στον τραγουδιστή, περνάει μέσα από την Μπλάνσετ και απογειώνεται μετά από την εμφάνισή της.

» Στο φινάλε προβλήθηκε και η διασκευή των 12 Ενόρκων, της κλασικής ταινίας του Λιούμετ, όπως την εμπνεύστηκε και την προσάρμοσε ο Νικίτα Μιχάλκοφ, με τον τίτλο «12». Πήρε μια στέρεα ιδέα και διαπέρασε την ιστορία της παρακμής της ρωσικής αυτοκρατορίας μέσα από τους 12 τύπους που καλούνται να κρίνουν ένα νεαρό Τσετσένο για το φόνο του Ρώσου πατριού του. Η άμεσή τους απόφαση είναι να τον καταδικάσουν και να πάνε σπιτάκι τους, γιατί έχουν και δουλειές. Ένας έχει αντίρρηση και τους πείθει σταδιακά, μέσα από προσωπικές ιστορίες, να ανακαλέσουν και να ξανασκεφτούν ποιοι είναι, από πού προέρχονται και πώς κατάντησαν. Με καθαρά αμερικανική τεχνική αλλά βαθιά πίστη στην περίφημη ρωσική ψυχή, ο Μιχάλκοφ είναι μια μοναδική περίπτωση: συνειδητοποιημένος εθνικιστής, νοσταλγός της παλιάς καλής Ρωσίας του πνεύματος και της λογοτεχνίας και του φρονήματος και της ευγένειας, ψώνιο της πολιτικής και της εξουσίας (έχει κυνηγήσει και αποσπάσει υψηλά δημόσια αξιώματα), δημιουργός που άγεται και φέρεται από το μεγαλοϊδεατισμό και την ανάγκη του να αλλάξει τις εξισώσεις με το διδακτισμό, αλλά τρομερός σκηνοθέτης, που ο χρόνος δεν έχει κουράσει ή δαμάσει. Τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του και η επιτροπή, που απαρτιζόταν αποκλειστικά από σκηνοθέτες, καθάρισε και μ' αυτόν.

» Αυτό που έχει σημασία στην ταινία είναι η αρχική παλιά κεντρική ιδέα. Η προκατάληψη σχετίζεται άμεσα με την έλλειψη χρόνου ή μάλλον με την άρνηση των προκατειλημμένων να διαθέσουν χρόνο για να αναγνωρίσουν και να καταρρίψουν το πρόβλημα που δεν καταλαβαίνουν, είτε μιλάμε για έναν άγνωστο (άρα και επικίνδυνο για μας και την κοινότητα) είτε για ένα προσωπικό κόλλημα, μια υποκριτική συμπεριφορά που κουκουλώνουμε. Και αυτό το είχε καταφέρει το 12 Angry Men από το 1957.

» Τελικά, δυο έξυπνες και απροσδόκητες κινήσεις διανομής έφεραν δυο επιτυχίες το καλοκαίρι που μας πέρασε στις αίθουσες. Ένας έγχρωμος Χίτσκοκ, και πάλι από τα τέλη της δεκαετίας του 50 (Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων), και μια ξεχασμένη παλιά γαλλική ταινία, καθόλου καλλιτεχνίζουσα, H Πισίνα, που δεν υπήρχε πουθενά σε DVD και είχε καιρό να παιχτεί στην τηλεόραση, έκαναν πολύ καλά εισιτήρια και ξεπέρασαν πολλές από τις καινούργιες παραγωγές και πολλά από τα ηχηρά ονόματα. Μου έφερε στο νου το καλοκαίρι των ταινιών, όταν η υπολογισμένα σωστή κίνηση να βγουν οι ταινίες του Ντασέν με τη Μελίνα πάτωσε, ενώ οι προπολεμικές κωμωδίες με τους αδελφούς Μαρξ προκάλεσαν ουρές.