» Λευκό αμάνικο πουκάμισο, βερμούδα, σαγιονάρα, προγναθικό χαμόγελο και τουμπερλέκι κάτω απο τον ώμο. Τουρίστας πολυτελείας, με indy εμφάνιση. Παρουσιάστηκε στην κοσμική ζωή μας ξαφνικά, κοσμοπολίτικα, χαμογελαστά, ανέμελα. Δεν έπαιξε μπάλα, δεν ασχολείται ιδιαίτερα με το άθλημα, προτίμησε λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και τα μπουζούκια του. Ο Ροναλντίνιο ήρθε στην Ελλάδα για τους λάθους λόγους, την ιδανική στιγμή.

»Το νησί μάλλον το διάλεξε επίτηδες. Η επιλογή δεν θα μπορούσε να έχει περισσότερους συμβολισμούς. Στη Μύκονο, εκεί που οι διασημότητες πάνε για να πεθάνουν (από πλήξη). Εκεί όπου οι ποδοσφαιριστές και τα αυτόνομα γυαλιά ηλίου τους καταλήγουν για να φωτογραφηθούν σε στυλ βλαχομπαροκ. Στο μέρος που ακόμα και ο Ζάχος έχει αποκηρύξει, γιατί απλά δεν είναι όπως παλιά, τότε που δεν φορούσε κοκκάλινα γυαλιά.

»Ροναλντίνιο. Ετών 29, περιουσία μεγαλύτερη και από του Βουλγαράκη, μηδενική όρεξη για ποδοσφαιρική δημιουργία, τάση για πάρτι δίχως τέλος. Εδώ και χρόνια, η αλέγκρα διάθεσή του συνοδεύεται με σοβαροφανείς ψιθύρους για τη «σπατάλη του ταλέντου», λες και δεν του ανήκει, σχόλια για την περήφανη κοιλίτσα του, λες και πρέπει να έχουμε όλοι βγει από ιδρωμένο γυμναστήριο, απαξίωση για μια καριέρα που δεν τον πολυαπασχολεί.

»Μισό λεπτό. Ο παλιάτσος πρέπει να χορεύει όποτε το ζητάμε; Οταν είσαι 29, έχεις κατακτήσει τα πάντα και το γενετικό λάθος του στόματος σου έχει υμνηθεί λες και είναι το χαμόγελο της Μόνα Λίζα, ποιο κίνητρο έχεις να παίξεις για το χορτασμένο από μπίρες κοινό σου; Μήπως είναι απάνθρωπη η ανάγκη για περισσότερο ιδρώτα, μεγαλύτερη επιτυχία, τέλεια χαμόγελα και επιστημονική ονείρωξη της ερασιτεχνικής μπάλας; Μήπως το δικαίωμα στην τεμπελιά είναι παναθρώπινο;

»Ο Ροναλντίνιο βαριέται. Παίρνει τα λεφτά του Μπερλουσκόνι, ακούει Βέρτη και Ρέμο (κανείς δεν είναι τέλειος), πετάει λουλούδια, ζει την ντόλτσε βίτα του. Το να του ζητάς λίγη ακόμα προσπάθεια είναι πιο μάταιο και από το να ζητωκραυγάζεις σε εκλογικό κέντρο με σημαία κόμματος στην πλάτη. Πιο παράλογο και από το να γεμίζεις πλατείες σε προεκλογικές κωμικές συγκεντρώσεις. Το κάνεις, νιώθεις χρήσιμος, αλλά κανείς δεν τολμά να σου πει πως απλά ολισθαίνεις ως άνθρωπος, σπαταλώντας τον καιρό και την αξιοπρέπειά σου για την καλοπέραση των άλλων...