ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν μου λείπει απλώς, κοιμάμαι και ξυπνάω χωρίς να έχει νόημα η ζωή μου, λες και ζω ξανά και ξανά στην ίδια μέρα. Το ξέρω πολύ μεγάλα λόγια. Όχι δεν είμαστε μαζί, πέρα από επίμονα βλέμματα, δήθεν τυχαία άγγιγματα και αποχαιρετιστήριες αγκαλιές, τίποτα άλλο δεν μας συνδέει. Γιατί είμαστε και οι δύο δειλοί και έτσι μόνο μπορούν να "ζουν" οι δειλοί άνθρωποι.

Δεν αντέχεται :(

Σήμερα έβγαλα το σκυλί βόλτα με το ψιλοβρόχι, η σκύλα τραβάει γιατί είναι ενθουσιασμένη ε και αρχίζω και τρέχω με το λουρί μαζί της και γελάω γιατί είναι πολύ χαζή και χαρούμενη..ωραία στιγμή, και το απόγευμα μου λέει η μαμά μου ότι με είδε όταν περνούσε με το αυτοκίνητο και δεν με κατάλαβε αρχικά γιατί της φάνηκα σαν 17χρονο κορίτσι που παίζει με το σκυλί..τι ωραίο κοπλιμάν για μια 30αρα :)

Όταν κάποιος έχει εξαφανιστεί, Ενώ έχει ξεκινήσει κάτι μεταξύ σας, τι κάνεις;Το αποδέχεσαι μετά από 2-3 προσπάθειες επικοινωνίας με μηνύματα;Τον παίρνεις τηλέφωνο; τι; Δε καταλαβαίνω τι μπορεί να έχει γίνει...

Κάθε μου συναίσθημα πλέον το βλέπω στο σώμα μου.. στεναχώρια; Πόνος στον αυχέναΆγχος; Πόνος στο στομάχι..

Για σας ειμαι 22 ετων ολα ξεκινησαν απο μικρη ηλικια οι γονεις τσακωνοντουσαν συνεχεια ο πατερας μου μα βαραγε απο μικρο εμενα και τον αδερφο μου υπυρχε απο οσο μας θυμαμαι καθεμερα ενταση στο σπιτι εχω μισεισει αυτον τον ανθρωπο οσο οποιονδηποτε αλλο στη ζωη μου ... μας εκανε πολλα γενικα ξεσπουσε πανω μας μας εβριζε μας κατηγορουσε προβληματα με τη δουλεια βλεπετε .....ολα αυτα ειναν συνηθεια μεσα στο σπιτι τσακωμει ξυλο και τα σχετικα μεχρι και το λυκειο στο σχολειο με λεγαν gay επειδη δεν ειχα μια δυνατη αντρικη φιγουρα εγω το αρνιεμαι μεχρι και τωρα μεχρι και οι γονεις ου με εχουν αποκαλεσει σε τσακωμο και ο αδερφος μου ολοι με χτυπαγαν εκει που ποναω φλους δεν εχω ειχα μονο κοριτσια αλλα ηθελα πραγματικα και φιλους αγορια φιλικα παντατωρα δεν εχω φιλους επειδη απομακρυνθηκαμε με το καιρο και ειμαι μονος δουλευω καπου και εχω τσακωθει στη δουλεια δεν μουαρεσει αλλα οι γονεις μου με πιεζουν να μην την αφησω γιατι δεν θα βρω αλλη με αποτελεσμα να ψαχνω ανδρες να περναω καλα μαζι τοους ξεσπουσα εκει δεν το αποδεχομαι οτι ειμαι γκει δε θελω να μαι δεν μπορω να το αποφυγω ομως η καθημερινοτητα μου ειναι δουλεια σπιτι κλεισμενος στο δωματιο χαλαω λεφτα ασκοπα ψαχνω γκει ατομα δεν εχω φιλους καθολου και γινονται που και που λιγοι τσακωμοι σπιτι μου πολυ περιληπτικα αυτα εχω πεσει σε καθλιψη νομιζωω στιρηγμα δεν υπαρχει απο κανεναν ανυπομωνω να φυγω να παω στρατο αλλα αν με καταλαβουν εκει τι θα κανω το σκεφτομαι συνεχεια αυτο για κοπελα συζητηση? προσπαθησα αλλα τιποτα δεν εχω ζωη δεν εχω ορεξη να κανω τιποτα σκεφτομαι πιο ειναι το νοημα για να ζω δεν εχω τασεις αυτοκτωνιας απλα νιωθω και ειμαι πολυ μονος δεν ξερω τι να κανω στη ζωη μου ...οι γονεις μου λενε πως αποφασιζουμε εμεις για σενα ζεις μαζι μας εμεις σε ταιζουμε ειμαι σε απογνωση πια ..... βοηθεια.

Ναι εκεί στις αφιερώσεις..έκλεισες τα σχόλια αλλά εγω θέλω να μάθω τα αρχικά σου. Τι λες;

αλλά δεν είμαι 18, 19, 20 αλλά 33. Παρόλο που πάλεψα για αυτήν την σχολή, τώρα δεν ξέρω αν είμαι ικανοποιημένη και ευτυχισμένη. Είναι ένα μεγάλο βήμα αυτό που απο τον Οκτώβρη αλλάζει σταδιακά την ζωή μου και τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι κάποια πράγματα, αλλά αυτό που μου λείπει πραγματικά είναι ένας έρωτας... Θα ακουστεί χαζό αλλά ακόμα και για τον έρωτα που θέλω, θα μπορούσα να παρατήσω τα πάντα αν μου το ζήταγε...

Εσεις οι κοπελες μην κανετε πολυ επεξεργασία της φωτογραφιες σας, αν ειναι να σας ερωτευτει ο αλλος γιαυτο που εισαστε,και να μην πεσει απο τα συννεφα οταν σας δει απο κοντα!

Έχω μείνει μόνη. Δεν εχω φίλους. Δεν έχω κανένα να μιλήσω. Είμαι όλη μέρα μεσα σε ενα σπιτι. Έχω ανάγκη απο κάποιον. Εχω αναγκη να μιλήσω με καποιον. Δεν εχω ομως κανέναν. Κανεναν.