ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τον έχω ξεακολουθησει για να μην βλεπω υποτιθεται,έχω φτιάξει δεύτερο προφίλ και κοιτάζω τις ιστορίες του...Δεν μπορώ να σταματήσω να τον σκέφτομαι.. δείχνει την ζωή του κ ότι είναι με τον φιλο του στο σπίτι του και αυτό το σπίτι μου ξυπνάει αναμνήσεις...Δεν ξέρω τι να κανω...ξέρω πως δεν θέλει αυτός απ την στιγμή π δεν στέλνει ένα γαμωμηνυμα...

Δεν θέλω να σηκώνομαι από το κρεβάτι μου (με δυσκολία το κάνω) δεν θέλω να μένω στην πόλη που μένω γιατί είναι από τις χειρότερες, δεν θέλω να μένω στο σπίτι που μένω γιατί μισώ τους γείτονές μου, δεν θέλω να πηγαίνω σχολείο γιατί πετάω στα σκουπίδια την μισή μου μέρα μαθαίνοντας απολύτως τίποτα, δεν θέλω να μιλάω με κανέναν "φίλο" μου γιατί δεν είναι πραγματικοί φίλοι απλά υπάρχουν γιατί φοβάμαι να είμαι μόνος, δεν θέλω να σκέφτομαι πως όλα αυτά θα τα κάνω για 1 χρόνο ακόμα αναγκαστικά γιατί με πιάνει ίλιγγος. Θέλω να περάσει ο καιρός για να σηκωθώ να φύγω, να πάω να σπουδάσω εκεί που μου αρέσει να διαβάζω με μανία αυτό το μάθημα που σκέφτομαι να σπουδάσω γιατί το αγαπώ πολύ, να ακούω Ντεμπισί χωρίς να μου λέει κανένας ηλίθιος να το χαμηλώσω την στιγμή που τα παιδιά του δεν σκάνε ούτε για λίγο, να διαβάζω Αστρονομία και να βγάζω τον σκύλο μου βόλτα και να ανασαίνω και εγώ ο ίδιος .

Αυτό που θέλω να "φωνάξω" σε όλους και δε μπορώ ανοιχτά είναι ότι αυτό που ζούμε όλοι μας τις τελευταίες μέρες είναι η πραγματική ζωή ενός αγοραφοβικού ατόμου.Ο φόβος που ζούμε μη και τυχόν νοσήσουμε και πεθάνουμε,είναι η καθημερινότητα ενός καρκινοπαθή που βρίσκεται στα αρχικά στάδια της νόσου του.Κατανοώ πλήρως τον τρόμο των ανθρώπων χωρίς προβλήματα υγείας.Σκεφτείται όμως ότι εγώ σαν αγοραφοβική μπορεί να μην μπορώ να ξαναβγώ απο το σπίτι μου αφού τώρα δεν έχω την ευκαιρία να το καταπολεμήσω με συχνές βόλτες ,επαφή με κόσμο και προσέλευση σε πολυσύχναστους χώρους.Για μένα είναι πρόβλημα χρόνων που πότε μεγαλώνει και με καθηλώνει (όπως τώρα) και κάποιες φορές είμαι πιο λειτουργική στη ζωή μου.Και ένας καρκινοπαθής (έχω φίλη που νόσησε πριν κάνα χρόνο) βιώνει έντονα την αγωνία μη και τυχόν νοσήσει με δυσάρεστες επιπτώσεις για τη ζωή του έχοντας ενα κουρασμένο σώμα από χημειοθεραπείες και καταβεβλημένο από την ψυχική κούραση.Δε τα γράφω για να μαλώσω όσους δεν τηρούν τις προφυλάξεις.Δε τα γράφω για να σας πω πόσο τυχεροί είστε όλοι σας. Ειπα ότι κατανοώ το φόβο όλων σας.Δεν επιθυμώ κανείς να καταλάβει εμένα και τη φίλη μου γιατί αυτό σημαίνει ότι πρέπει να το βιώσετε και αυτό είναι κάτι που δεν επιθυμώ για κανέναν.Απλά, ένιωσα την ανάγκη να εκφραστώ ανώνυμα από δω.Κουράγιο σε όλους μας !!!!!Ακόμα και το χειρότερο κακό δεν κρατάει για πάντα :)

Έχω χωρίσει εδώ και ένα χρόνο, ειμαι 29 χρονών και είμαι ακόμα πληγωμένη από την προηγούμενη μακροχρονια σχέση που είχα.Η φίλη μου βλέποντας με έτσι θέλει να μου γνωρίσει έναν ξάδερφο της πολύ καλό παιδί όπως λέει (μετα το πέρας της πανδημιας εννοειται), αλλα εγω ντρεπομαι να γνωρισω καποιον με αυτο τον τρόπο.

παιδιά μόλις μετακόμισα αθήνα δεν ξέρω πολύ κόσμο και έχω φρικάρει με την απομόνωση, δώστε λίγη δύναμη...

Νιώθω ότι ηρέμησα.Μου κάνει καλό που κάθομαι όλη μέρα σπίτι και βγαίνω μια φορά για τρέξιμο το πρωί και το απόγευμα βγάζω το σκυλί.Μου αρέσει που δεν πηγαίνω σχολείο γιατί έχω σιχαθεί το Λύκειο.Ειμαι Τρίτη λυκειου και έχω τόσο πολύ διάβασμα Έχω όρεξη να κάνω τα πάντα εκτός από το να διαβάσω.Εχω τόσο καλή ευκαιρία και την σπαταλά έτσι.Αισθανομαι πολύ άσχημα γι'αυτό.Αλλα νιωθω καλά που δεν βλέπω τόσο κόσμο και δεν χρειάζεται να στεναχωριέμαι που βγαίνουν οι φίλες μου το Σάββατο βράδυ και εγώ κάθομαι σπίτι να διαβάσω.

πολυ απογοητευμενος απο τη ζωη μου.Ειμαι γκει και εχω σιχαθει να ειμαι μονος μου.Εστειλα μηνυμα στο facebook σε ενα παιδι που μου αρεσε και απ' ο,τι ειδα ειναι επισης γκει. Δεν μου απαντησε ποτε.Νομιζω τον εχω ερωτευτει, δεν ξερω τι να κανω!

Καλησπέρα σας....,αναζητώ αληθινές φίλες ξέρω οτι ειναι δύσκολο..ουτοσιάλος τά πάντα ειναι δύσκολα και κυρίως στην εποχή που ζούμε..ο καθένας μας έχει μάθει να ζεί..και να νοιάζεται για τον δίκο του εαυτό....και μεταξύ μας έπικράτει μια κακία και μίσος..εαν λοιπόν γνωρίζαμε οτι σε αυτην την ζωή....ολοι κάποια στιγμή δεν θα ζήσουμε για πάντα ..τοτε δεν θα υπήρχε κακία μεταξύ των συνανθρωπων μας....αλλά και στα συγκενικά μας προσωπα....Ειναι δύσκολες οι σχέσεις των ανθρώπων .,ειτε αυτες ειναι ερωτικές..είτε φιλικές..είτε επαγγελματικές..τι να κάνουμε...δεν μπορούμε να αλλάξουμε τις σκέψεις..κάποιων ανθρώπων μπορουύμε όμως..να μην συμπεριφερόμαστε οπως συμπεριφέρονται αυτοί...ουτοσιάλος σπάνια ξερουμε οτι υπάροχυν και εξερέσεις..στην ζωή..δεν ειναι ολοι οι άνθρωποι το ίδιο..ο κάθε άνθρωπος ειβαι ξεχωριστός...σκέυτεται..με διαφορέτικο τροπο...οποτε δεν πρεπει να κρίνουμε κανέναν σε αυτη τη ζώη...μερικες φόρες εμεις οι ιδιοι επιλέγουμς την μοναξια μας..γιατι η πραγματική αλήθεια ειναι οτι..μονο αυτην δεν θα μας προδώσει....εκει που νωμίζουμε οτι εοχυμε αληθινούς φίλους...τελικά δεν εοχυμε είμαστε μονοι..γιατι οταν κάποιος ειναι αληθινός φίλος δεν ειναι μαζί σου μονο στα εύκολα αλλά και στα δλύσκόλά...έτσί έμαθα εγω...οποτε οχι παντα τις περισοτερες φορες καλο ειναι να μένουμε και λιγο μονοι...αυτα ειχα να σας πώ...ελπιζω να δω σχόλια σας...!!!

Πέστε μου παρακαλώ αν έχει κάποιος ανάλογη κατάσταση με μένα. Είμαι 30 ετών με πολλά ψυχολογικα, με κρίσεις πανικού αλλά παίρνω αγωγή. Τώρα λόγω του ιου σταμάτησα την δουλειά που με έκανε χαρούμενη και μένω μόνη χωρίς γονείς χωρίς άντρα σε ένα σπίτι και αρχίζω και τρελαίνομαι. Και στο πατρικό δεν μπορώ να πάω γιατί η οικογένεια μου με κατάντησε έτσι. Πώς θα ηρεμήσω θεέ μου. Φοβάμαι

Περασα πολλα με την "οικογενεια" μου.Δεν μ ελειψαν υλικα αγαθα.Αλλα..τοσοι τσακωμοι,ξυλο,ψυχολογικοι πολεμοι,απομονωση,ελεγχος,χειρισμος κλπ..και οχι μονο σε μενα αλλα κ μεταξυ τους.Τους μισησα.Δεν με νοιαζει τπτ για εκεινους.Απλα συμβιωνουμε στο ιδιο σπιτι μεχρι ν φυγω.Δεν μπορω να τους ανοιχτω για τιποτα ποτε.Νιωθω κενη σε αυτο το σπιτι,ουτε να φαω θελω,ουτε να ασχοληθω με τον εαυτο μου.Απλα,μεσα μου ζηταω πολυ να γινω μανα.Θελω να φερω στο κοσμο ενα πλασμα που θα ειμαι η ασπιδα π θα το προστατευει.Θα ειμαι η βροχη που θα το ποτησει στην ξηρασια.Να το φροντιζω,να το κανω να γελα,να ανακαλυψουμε μαζι το κοσμο κ να δωσουμε αγαπη ο ενας στον αλλον.Θα του δωσω οτι δεν πηρα κ θα ειμαι διπλα τ σε οτι χρειαστει.Νιωθω εντονα την αναγκη να γεμισει η αγκαλια μ με ενα παιδι..