Don’t cry for me Argentina

Don’t cry for me Argentina Facebook Twitter
0

Caryl Ferey - Mαπούτσε. Μτφρ.: Αργυρώ Μακάρωφ. Εκδόσεις Άγρα. Σελ.: 471.1. Της γης ο απόπατος. Η χαβούζα των συναισθημάτων. Όλα τα τοπία ναρκοθετημένα από τη βία. Ο παντοκράτωρ κυνισμός. Ο αναγκαστικά ένοπλος ρομαντισμός. Το γαμημένο τ' όνειρο που αρνείται να ψοφήσει, που δεν θέλει με τίποτα να πάει άκλαυτο. Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, Κουφάλα Νεκροθάφτη. Ή: Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα. Το τραβέλι που είναι τίγκα στην ανθρωπιά, στη λογική και στην ευαισθησία. Η πόρνη που είναι δυναμική γλύπτρια, μια δημιουργός που ανυψώνεται πάνω από τον βόρβορο ολόγυρα. Ο γιος του ποιητή που γίνεται ελεήμων εκδικητής. Ο Ρουμπέν. Που θα τον σώσει η Ζάνα. Ένα υπερφερμινιστικό σούπερ εγκώμιο της Γυναίκας. Να τι είναι, μεταξύ πολλών άλλων, το Μαπούτσε, η πρώτη μας γνωριμία στα ελληνικά με το έργο του Caryl Ferey (Καέν, 1967).

2. Η σπαρασσόμενη Αργεντινή. Με τις αλλεπάλληλες χούντες και διαφθορές, με τα φονικά στην εκκλησιά, με τις βαναυσότητες στους δρόμους. Η Αργεντινή, ένα «βαλς δικτατοριών». Η Αργεντινή της πρόσφατης κρίσης. Η Αργεντινή του Μπόρχες που συναντάει την Αμερική του Eλρόι. Η Αργεντινή του Μένγκελε, του Μπόρμαν, του Άιχμαν. Ματωμένες σβάστικες παντού. Παρελθόν ξεσκισμένο ξανά και ξανά από ξιφολόγχες που ζέχνουν διαφθορά και αίμα. Αργεντινή: «Το εθνικό εικόνισμα, ο Χουάν Περόν, είχε πάρει ένα σημαντικό ποσό πουλώντας οχτώ χιλιάδες διαβατήρια σε πράκτορες του Άξονα που είχαν βρει εκεί καταφύγιο». Αργεντινή: «Αν συμμετείχες σε συγκεντρώσεις αριστεριστών φοιτητών, σε συνδικαλιστικές δραστηριότητες, αν είχες ασκήσει κριτική στους στρατιωτικούς, αν ήσουν συνονόματος με κάποιον ύποπτο, αν είχες παρευρεθεί τυχαία σε κάποια απαγωγή, αν ήσουν Εβραίος, αν δίδασκες ή σπούδαζες Κοινωνιολογία, αν έδινες νομικές συμβουλές σε φτωχούς ή ύποπτους, αν έγραφες ποιήματα, μυθιστορήματα, ομιλίες, αν ήσουν αλλοδαπός και "ιδιαίτερα φασαριόζος", αν είχες φύγει από χώρα με στρατιωτικό καθεστώς, αν σε καταζητούσαν για πολιτικούς λόγους, αν ασκούσες το επάγγελμα του ψυχολόγου ή του ψυχαναλυτή –και είχες επηρεαστεί από τις εβραϊκές θεωρίες–, αν έδινες ρεσιτάλ πιάνου ενώπιον εργατών ή αγροτών, αν ήσουν "υπερβολικά" παθιασμένος με την Ιστορία, "υπερβολικά" μαγεμένος από τον δυτικό κόσμο ή σκηνοθετούσες ταινίες "υπερβολικά" βασισμένες σε κοινωνικά θέματα ή αντίθετες στην "ηθική", αν συμμετείχες ενεργά σε κάποια ένωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αν είχες αδελφό, αδελφή ή φίλο που ήταν πολύ κοντά σε εξαφανισμένο άτομο: για όλους αυτούς τους λόγους, και για τον οποιονδήποτε άλλο, οι στρατιωτικοί και η Αστυνομία απήγαν τον κόσμο. Θεωρούσαν υπονομευτή όποιον ήταν αντίθετος με τον "τρόπο ζωής της Αργεντινής"».

Jean-Claude Izzo - Ο ήλιος των μελλοθανάτων. Μτφρ.: Φωτεινή Μουρκούση. Εκδόσεις Πόλις. Σελ.: 248.3. Μια λέξη: καταιγισμός. Αυτή η λέξη τα λέει όλα για το Μαπούτσε. Ο μπαγάσας ο Ferey έχει καταπιεί όλα τα νουάρ του κόσμου κι έχει μελετήσει έναν σκασμό κοινωνιολογία/πολιτική/φιλοσοφία/ιστορία. Έχει κάνει τα σουλάτσα του στα σκοτεινά σοκάκια της σήψης, εκεί κάτω στη wild side των πραγμάτων και της ζωής, παρέα με ποίηση και μουσική, γιατί δεν βγαίνει αλλιώς. Το πανκ γίνεται ξανά αγέρωχη κραυγή και σμίγει με τους situationnistes ηχότοπους και την εικαστική μυσταγωγία των Godspeed You! Black Emperor, ενώ ο μεταβιομηχανικός σαματάς των θορυβοποιών The Jesus Lizard μπλέκει με τον σφαγμένο ρομαντισμό του Iggy Pop και το διαλυμένο μένος του αδάμαστου παράφρονα Sid Vicious, καθώς ξεκοιλιάζει το «My Way».

 

 

Jean-Claude Izzo4. Καταβύθιση. Ο Ferey είναι μπαγάσας. Το είπα πιο πριν. Αφήνει ανάσα. Έχει ένα ματοβαμμένο happy end. Σε αφήνει να πας παρακάτω. Να αναδυθείς στην επιφάνεια. Να ξαναδείς τον ήλιο. Ο Pedro Mairal (Μπουένος Άιρες, 1970) σε πιάνει απ' το χεράκι και, όπως το είχε κάνει ο  στο συνταρακτικό Ο ήλιος των μελλοθανάτων (μτφρ. Φωτεινή Μουρκούση, εκδ. Πόλις), σε παρασύρει στην κάτω ρούγα του εφιάλτη. Αρχίζει σιγά, κατηφορίζει, κατρακυλάει. Η Κοσμοχαλασιά. Το ένα μετά το άλλο, θραύονται τα αγγεία, σπάζουν οι αρμοί, ξεχαρβαλώνονται οι βεβαιότητες. Μια Αργεντινή που χάνει το τηλέφωνο, το φως, το Ίντερνετ, το νερό, τα πάντα. Τσακισμένες βιτρίνες, οδοφράγματα από βιβλία, συγκρούσεις αναίτιες, παράλογες, απρόσμενες. Ο κακός χαμός. Η Κοσμοχαλασιά. Η ανθρωπινότητα τρώει απανωτά σκαμπίλια. Ο παραλογισμός στέφεται βασιλιάς μαστουρωμένος από αναθυμιάσεις καμένης σάρκας.

Βιβλίο
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Γιάννης Παλαβός

Οι Αθηναίοι / Γιάννης Παλαβός: «Τα βιβλιοπωλεία είναι γεμάτα μέτρια ή κακά βιβλία»

Μεγάλωσε σ’ ένα γυναικείο περιβάλλον και βρήκε καταφύγιο στην παιδική βιβλιοθήκη του χωριού του. Δεν ένιωσε ποτέ πραγματικά Αθηναίος και τον ενοχλεί ο διάχυτος εγωισμός των social media. Aκόμη και σήμερα αρκετοί πιστεύουν πως το «Παλαβός» είναι ψευδώνυμο. Ο βραβευμένος συγγραφέας αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
M. HULOT
Έχουν, αλήθεια, νόημα οι επανεκδόσεις βιβλίων;

Βιβλίο / Έχουν νόημα οι επανεκδόσεις;

Η εκ νέου κυκλοφορία ξένων τίτλων φέρνει στο προσκήνιο κλασικά έργα, αλλά θέτει και το εξής ερώτημα: χρειαζόμαστε επετειακές εκδόσεις βιβλίων όπως η «Λίγη Ζωή» της Γιαναγκιχάρα, που μοιάζει να αφορά την εποχή που γράφτηκε;
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Το πίσω ράφι/ Άρια Σαϊονμάα: «Μια νέα γυναίκα αποκαλύπτεται»

Το πίσω ράφι / «Μίκη, ήσουν και είσαι ο πιο σημαντικός μέντορας»

Το αυτοβιογραφικό αφήγημα της Άρια Σαγιονμάα «Μια νέα γυναίκα αποκαλύπτεται» σφραγίζει η πληθωρική προσωπικότητα του Θεοδωράκη, καθώς ανασυστήνεται η πολιτικοποιημένη ατμόσφαιρα των ’70s.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Άλαν Χόλινγκχερστ: «Στην queer λογοτεχνία, κάτι από εκείνη την παλιά οργή θα επιστρέψει»

Βιβλίο / Άλαν Χόλινγκχερστ: «Η παλιά οργή θα επιστρέψει στην queer λογοτεχνία»

Με αφορμή την ελληνική έκδοση της «Υπόθεσης Σπάρσολτ» ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Βρετανούς συγγραφείς μιλάει στη LiFO για την εξέλιξη της queer λογοτεχνίας, τη μετατόπιση του δημόσιου λόγου γύρω από την ταυτότητα και τα δικαιώματα, αλλά και για τον τρόπο γραφής του σήμερα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Πουλάει ο κομμουνισμός σήμερα;

The Review / Πουλάει ο κομμουνισμός σήμερα;

Ο Βασίλης Γκουρογιάννης γράφει το μυθιστόρημα «Τα κιάλια του Βασίλι Τσουικόφ» που δίνει τον λόγο σε έναν δογματικό και βαθιά τραυματισμένο κομμουνιστή δικηγόρο, ο οποίος πολιορκεί τα γραφεία του ΚΚΕ απαιτώντας δικαίωση. Η Βένα Γεωργακοπούλου μιλά με τη μεταφράστρια και συγγραφέα Κατερίνα Σχινά για το βιβλίο.
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Βασίλης Χατζηιακώβου: «Ευθύνονται και οι εκδότες για τη σαβούρα»

Βιβλίο / Βασίλης Χατζηιακώβου: «Ευθύνονται και οι εκδότες για τη σαβούρα»

Μια εκ βαθέων κουβέντα με τον συγγραφέα του αφηγήματος «Η δική μου Σόλωνος… και τρία σύννεφα στον ουρανό», ο οποίος υπήρξε και παραμένει σημείο αναφοράς στον χώρο του βιβλίου στην Ελλάδα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Φάτμα Χασόνα: Η τελευταία φωτορεπόρτερ της Γάζας

Βιβλίο / Φάτμα Χασόνα: Η τελευταία φωτορεπόρτερ της Γάζας

Η απίστευτη ιστορία της νεαρής Παλαιστίνιας φωτορεπόρτερ που πρόλαβε να πρωταγωνιστήσει σε ντοκιμαντέρ και να τραβήξει την προσοχή με τις φωτογραφίες της προτού πέσει νεκρή από τους ισραηλινούς πυραύλους.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Χρήστος Λούκος: «Η ιστορική άγνοια στην Ελλάδα φαίνεται από την επιτυχία της ταινίας του Σμαραγδή»

Οι Αθηναίοι / Χρήστος Λούκος: «Η ιστορική μας άγνοια φαίνεται από την επιτυχία του "Καποδίστρια"»

Μεγαλωμένος στη φτώχεια, με αρβανίτικη καταγωγή, στα υπόγεια των τυπογραφείων και στα βραδινά σχολεία, έμαθε από νωρίς ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Από τα δημοτικά αρχεία της Ερμούπολης έως το Πανεπιστήμιο της Κρήτης, ο έγκριτος ιστορικός και βιογράφος του Καποδίστρια αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
«Oι κεραίες της εποχής μου»: Η πολύτιμη παρακαταθήκη του Ανταίου Χρυσοστομίδη

Το πίσω ράφι / «Oι κεραίες της εποχής μου»: Η πολύτιμη παρακαταθήκη του Ανταίου Χρυσοστομίδη

Μια έκδοση που δεν αποτελεί απλή μεταγραφή της ομώνυμης λογοτεχνικής εκπομπής αλλά, χάρη στην ικανότητα του Χρυσοστομίδη, αναδεικνύει το μέγεθος των σημαντικών συγγραφέων που συμμετείχαν σε αυτήν.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ