Είναι μεσημέρι Σαββάτου, ο καιρός είναι μουντός και οι δρόμοι ακόμη υγροί από τη βροχή της νύχτας. Στο μικρό και απρόσμενα ωραίο θέατρο Skrow οι ηθοποιοί Ορφέας Αυγουστίδης, Αντρέας Κοντόπουλος, Κώστας Κορωναίος, Ειρήνη Μπούνταλη, Ειρήνη Φαναριώτη είναι έτοιμοι για την πρόβα του «Ο Μαδαφάκας με το καπέλο», μία μαύρη κωμωδία σε σκηνοθεσία Θάνου Τοκάκη. Τους πετύχαμε την ώρα που έκαναν το μακιγιάζ. Μπλε χείλη, πράσινη σκιά και πολύ ρουζ στα μάγουλα, έντονα μαύρο στα μάτια. Ήταν όλοι ντυμένοι με τα κοστούμια της παράστασης, χαλαροί και ευδιάθετοι, έκαναν μασάζ ο ένας στον άλλο. Ο Θάνος Τοκάκης καθόταν σε μια καρέκλα και τους παρατηρούσε προσεκτικά και με ήρεμο αλλά ευθύ τρόπο τους έλυνε τις απορίες που είχαν για την άρθρωση ή την κίνηση. Ο Μαδαφάκας είναι η δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά.
«Ο Μαδαφακας με το καπέλο» είναι ένα σύγχρονο αμερικάνικο έργο του 2011, που μιλάει για έναν τύπο, αλκοολικό, που βγαίνει από την φυλακή και πάει στο σπίτι του να δει την κοπέλα του και βρίσκει ένα αντρικό καπέλο που του γίνεται εμμονή. Εκεί που περιμένει να ξεκινήσει μια νέα ζωή του έρχονται τα πάνω κάτω, όταν παθαίνει μανία να ανακαλύψει σε ποιον ανήκει αυτό το καπέλο. «Ουσιαστικά η αναζήτηση του καπέλου είναι μία αναζήτηση του εαυτού του», λέει ο Θάνος Τοκάκης, ενώ οι ηθοποιοί ετοιμάζονται για το πέρασμα της σκηνής 9. «Όλοι οι χαρακτήρες του έργου αυτό κάνουν. Το καπέλο είναι μία ευκαιρία να ξεκινήσουν την αναζήτηση. Ο χαρακτήρας επιλέγει να ψάξει τι είναι αυτό το καπέλο. Θα μπορούσε να το βάλει στην άκρη και να μην ασχοληθεί καθόλου. Η αναζήτηση αυτή συνδέεται με ερωτήματα όπως το τι είμαστε, τι θέλουμε τι είναι η ευτυχία τι είναι έρωτας, τι είναι μια σχέση, τι σημαίνει να υπάρχουμε σε μία σχέση, τι είναι η φιλία». «Προσπάθησα και λίγο να το «απαμερικανοποιήσω». Αν και είμαστε – εγώ είμαι τριάντα πέντε - μια γενιά που έχει μεγαλώσει πολύ με τα αμερικάνικα, την δεκαετία του '90 φάγαμε όλο το Μπέβερλι Χιλς. Μεγαλώσαμε με όλες αυτές τις σειρές και τις ταινίες όποτε όλα αυτά τα αμερικάνικα κλισέ μας είναι αναγνωρίσιμα και μου αρέσει να τα χρησιμοποιώ στην σκηνοθεσία. Τα έφερα λίγο στα δικά μας δεδομένα για να είναι και πιο ευρέως αναγνωρίσιμα. Είναι φτιαγμένη στο πλαίσιο, ότι είναι ο δικός μου κόσμος και των παιδιών που παίζουν στην παράσταση, έτσι το βλέπουμε το θέμα. Ίσως στατιστικά και μόνο επειδή είναι πολλά τα παιδιά που παίζουν ο κόσμος να ταυτιστεί».
Η τέχνη θεωρείται σαν ματαιοδοξία όμως και αυτό είναι το πιο άσχημο στον πολιτιστικό τομέα. Και στο σινεμά και σε όλα. Κάνεις δεν θέλει να δώσει λεφτά για αυτά. Είναι άσχημη αυτή η νοοτροπία. Σημαίνει κατάρρευση. Μια σήψη κοινωνική. Δεν ξέρω που θα μας βγάλει αλλά το παλεύουμε πάρα πολύ.
Παρατηρώ τους ηθοποιούς που είναι ντυμένοι περίεργα: αδιάβροχο σκουφάκι, μανίκια με tattoo, ένας ηθοποιός φοράει μία μπλούζα που έχει το λογότυπο της Chiquita αλλά λέει Chipipa, παντόφλες με κάλτσες, καπέλο του σεφ. «Δεν ήθελα να το προσεγγίσω νατουραλιστικά και ρεαλιστικά, κούνησα αρκετά το έργο. Το αντιμετώπισα με μία μεγαλύτερη ένταση γιατί είναι ο τρόπος που προσεγγίζω τα πράγματα στην ζωή μου αυτόν τελευταίο καιρό. Όχι κουφή ένταση, θέλω να εμπνέομαι από πράγματα που όντως συμβαίνουν και είναι γεμάτα. Δεν πιστεύω πολύ στον αφηγηματικό τρόπο».
Ένα από τα θέματα που αγγίζει η παράσταση είναι η αντρική φιλία τι είναι αυτό που την κάνει ξεχωριστή; «Είμαι 35 χρονών και οι κολλητοί μου φίλοι είναι από το σχολείο», λέει ο Θάνος Τοκάκης. Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Η ανδρική φιλία είναι κάτι το ανομολόγητο και είναι κάπως κρυφό και πολύ ισχυρό. Είναι διαφορετική από αυτή των γυναικών έχω δει πολλές φορές να σπάνε γυναικείες φιλίες μακροχρόνιες. Στους άντρες γίνεται πιο σπάνια. Δεν το λέω για καλό ή για κακό αλλά νομίζω ότι οι άντρες μπορούνε πιο εύκολα να μιλήσουν και να λύσουν τα ζητήματα που προκύπτουν μεταξύ τους. Υπάρχει αυτή η χαλαρότητα «Μαλάκα γιατί τι έκανες αυτό;» «Για αυτό και για αυτό» «Ε, εντάξει τότε» και αποσυμπιέζεται κάπως το πράγμα» Ο έρωτας; «Είναι μια τρέλα και μια δίνη που αν μπεις μέσα δεν θες να φύγεις από την άλλη ίσως θες. Το βλέπω σαν ένα κολλάζ έρχονται φάπες με φιλιά ταυτόχρονα. Ένας χαμός ένα λούνα παρκ, υπάρχει μόνο η ένταση στον έρωτα. Η προδοσία, ο έρωτας, η απόρριψη όλα είναι ένταση. Ο έρωτας φεύγει και είναι λογικό να φεύγει και αλλά μένουν άλλα πράγματα. Υποκαθίστανται από σεβασμό, στοιχεία αγάπης που για τον καθένα είναι υποκειμενικά, υπάρχει μεγαλύτερη επαφή, συνεννόηση. Ο έρωτας εξελίσσεται σε μια άλλη μορφή.
Η κουβέντα πάει αλλού. «Πώς βλέπεις τα πράγματα;», ρωτάω. «Πως να τα βλέπω. Χάλι μαύρο», λέει κάπως χλευαστικά. «Κάνω τρεις δουλειές και δεν πληρώνομαι από καμία. Περιμένουμε τα εισιτήρια. Είναι χάλια και το ξέρω ότι είναι παντού έτσι, είμαστε μια χώρα σε πλήρη κατάρρευση, πλήρη και προσπαθούμε να κρατηθούμε με τέτοια πράγματα. Η τέχνη θεωρείται σαν ματαιοδοξία όμως και αυτό είναι το πιο άσχημο στον πολιτιστικό τομέα. Και στο σινεμά και σε όλα. Κάνεις δεν θέλει να δώσει λεφτά για αυτά. Είναι άσχημη αυτή η νοοτροπία. Σημαίνει κατάρρευση. Μια σήψη κοινωνική. Δεν ξέρω που θα μας βγάλει αλλά το παλεύουμε πάρα πολύ».
Το 2011, ο Θάνος Τοκάκης πήρε το βραβείο Χορν για την ερμηνεία του στον ρόλο του Σερ Άντριου, στην «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Μοσχόπουλου. Πώς είναι η ζωή μετά το βραβείο Χορν; «Έχει περάσει τόσος καιρός. Καλά είναι δεν ξέρω τι ήταν το πριν και το μετά. Είναι ωραία. Σε όλους θα άρεσε κάτι τέτοιο πιστεύω. Δεν το σκέφτομαι παραπάνω. Ίσως το ότι το έχουν πάρει και τόσοι άλλοι η ηθοποιοί και ότι είναι η αναγνώριση της δουλειάς. Η δουλειά είναι το πιο σημαντικό αν θέλεις να πετύχεις».
«Τι σου δίνει χαρά;», ρωτάω τον Θάνο, ενώ η ηθοποιοί χορεύουν μπροστά μας. Είναι το κλείσιμο του έργου. «Όσο μεγαλώνω είναι όλο και πιο πολύ οι στιγμές, οι μικρές. Τα ταξίδια είναι τεράστια ευτυχία. Μια ταινία ένα καλό φαΐ μπορούν να με κάνουν χαρούμενο. Πραγματικά ευτυχισμένα πέρασα στις διακοπές μου. Πήγα στα Κύθηρα και στο Κουφονήσι. Παρόλα τα προβλήματα και όλα όσα συνέβαιναν μου έδωσε μία αίσθηση τρομερή. Τα ταξίδια γενικά είναι ένα άνοιγμα και η φύση σε κάνει να ανοίγεις και να καταλαβαίνεις πόσο μικρός είσαι. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Δεν έχει σημασία τίποτα. αν κάτι δεν πετύχει δεν πειράζει. Αν δούμε μια κακή παράσταση ή αν φτιάξουμε μία κακή παράσταση δεν πειράζει. Δεν είμαστε χειρουργοί. Θα κάνουμε άλλα καλύτερα».
Info:
Η παράσταση «Ο Μαδαφάκας με το καπέλο» κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Skraw (Αρχελάου 5, Παγκράτι) την Κυριακή 1 Νοεμβρίου και θα παίζεται κάθε Κυριακή στις 10.30 μ.μ και Δευτέρα, Τρίτη στις 9.00 μ.μ.
Μετάφραση: Κωνσταντίνος Κρίτσης
Σκηνοθεσία: Θάνος Τοκάκης
Σκηνικά/Κοστούμια: Ερμίνα Αποστολάκη
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Ταμπακάκης
Εκτέλεση παραγωγής: Ιωάννα Μυλοπούλου
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Φαίδρα Τσολίνα, Δέσποινα Φούντα
Φωτογραφίες: Νίκος Κατσαρός
Κατασκευή Σκηνικού: Ελένη Παπαδάκη
Χορογραφίες: Χαρά Κότσαλη, Ελένη Κότζιλα
Μουσικές Εκτελέσεις: Λήδα Μανιατάκου
Επιμέλεια Μακιγιάζ: Αλεξάνδρα Μύτα
Ηθοποιοί: Ορφέας Αυγουστίδης, Αντρέας Κοντόπουλος, Κώστας Κορωναίος, Ειρήνη Μπούνταλη, Ειρήνη Φαναριώτη
