Aν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιες παραστάσεις του χρόνου που πέρασε θα ήταν:
1. «Ο Γάμος του Φίγκαρο»
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Για τη σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθηνού που ανανέωσε υποδειγματικά ένα παλιό έργο, ακολουθώντας ως τη σημερινή εποχή τα μονοπάτια που το ίδιο το εργο του Μπομαρσαί υποδεικνύει. Μεταμοντερνιστικό cross-over διαφορετικών υλικών στα καλύτερα του.
2. «Άμλετ»
Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Του Γιάννη Χουβαρδά για την ερμηνεία του Χρήστου Λούλη.
3. «Φαέθων»
Θέατρο της οδού Κυκλάδων
για το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη (ναι, γράφονται και σπουδαία ελληνικά έργα!)και τη σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζά, κυρίως ως προς τις ερμηνείες των ηθοποιών: της Αννέζας Παπαδοπούλου, της Εύης Σαουλίδου, της Σταυρούλας Σιάμου, του Άρη Μπαλή και –κυρίως- του Περικλή Μουστάκη.
4. «Ιμμάνουελ Καντ»
Θέατρο Τέχνης
Για το ενδιαφέρον και υποσχόμενο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Γιάννου Περλέγκα, μ’ ένα ξεχωριστό έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ, και την ερμηνεία του Μάκη Παπαδημητρίου
Οι τέσσερις που ακολουθούν στην λίστα μου αφορούν παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών κι αποτελούν για μένα απάντηση στην ανέντιμη επίθεση που δέχεται τον τελευταίο καιρό ο διευθυντής του Γιώργος Λούκος.
5. «Διασκεδαστικές ιστορίες περί θνητότητας»
(πρωτοπαρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 2014 αλλά δικαίως επαναλήφθηκε το περασμένο καλοκαίρι) γιατί αποτελεί ένα θαυμάσιο δείγμα σκηνικής μεταγραφής λογοτεχνικών κειμένων, εν προκειμένω διηγημάτων του Τσέχωφ. Η μια ιστορία τελείωνε με τρόπο που να ‘γεννά’ την επόμενη και το σύνολο των ηθοποιών ήταν απολαυστικό (Λυδία Φωτοπούλου, Αλέξανδρος Μυλώνας, Γιώργος Οικονόμου, Εύη Σαουλίδου).
6. «Ατλαζένιο γοβάκι»
Γιατί το άγνωστο στο νεότερο κοινό έργο του Κλοντέλ ευτύχησε από τη σκηνοθεσία της Έφης Θεοδώρου, που οδήγησε τους ηθοποιούς της (Κ. Αβαρικιώτης, Κ. Ασπιώτης, Τζ. Δαλιάνη, Μ. Δημητρίου, Μ. Μουμούρης, Δ. Παπανικολάου, Μ. Σκουλά, Γ. Τζαβάρας, Π. Τσιλίκα, Χ. Φραγκούλης, Γ. Φριντζήλας, Ν. Χανακούλας) σ’ έναν τετράωρο άθλο -πόσο ευγενής φιλοδοξία απ’ όλους τους εμπλεκόμενους που γνώριζαν ότι ο κόπος τους αφορούσε ελάχιστες στον αριθμό παραστάσεις! Παράσταση για κρατική σκηνή.
7. «Νέκυια»
Για την αρτιότητα που η ραψωδία λ της «Οδύσσειας» μετα-γράφηκε στον κώδικα του θεάτρου Νο. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη: το πρώτο λογοτεχνικό αριστούργημα της ανθρωπότητας να ερμηνεύεται μέσα από το παλαιότερο εν ζωή παραδοσιακό σκηνικό κώδικα. Μια απάντηση στους φετιχιστές της διάλυσης και της καταστροφής.
8. «Go down, Moses»
Του Ρομέο Καστελούτσι (νομίζω του πιο σημαντικού σύγχρονου Ευρωπαίου δημιουργού αυτή τη στιγμή) για την πιο δυνατή σκηνή της (θεατρικής) χρονιάς: Στην αρχή του ανθρώπινου χρόνου, μέσα σε μια σπηλιά (στο κέντρο της, ένα άνοιγμα σε σχήμα μήτρας αποκαλύπτει τον έναστρο ουρανό!), πρωτόγονοι αντιμετωπίζουν τον κύκλο της ζωής, από τη γέννηση ως τον θάνατο, σαν μια σειρά στιγμών. Ο χρόνος συμπυκνώνεται τόσο ώστε η απόσταση που χωρίζει τον προϊστορικό άνθρωπο από μας να χωρά όχι σε μια ζωγραφιά σαν κι αυτές του σπηλαίου Λασκό αλλά σε μια βουβή κραυγή, σ' εκείνο το SOS (Save Our Souls, Save Our Ship) που γράφει με μαύρη μπογιά και απευθύνει στο κοινό η γυναίκα Νεάντερνταλ πάνω στη μεμβράνη.
