Να υποστηριχτεί το νέο αίμα

Να υποστηριχτεί το νέο αίμα Facebook Twitter
0
Είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτό το πάντρεμα μουσικής και θεατροποιημένων διαλέξεων. Από που προέρχονται τα typewriter tunes ;

Είναι από έναν κύκλο δεκαεπτά έργων, καθένα από τα οποία ασχολείται με διαφορετικό υλικό από την ελληνική παράδοση. Τα ονόμασα «typewriter tunes» γιατί είναι σαν γράμματα χτυπημένα στη γραφομηχανή με διάφορους παραλήπτες. Έτσι γράφτηκε ένα γράμμα για τον Ξενάκη, ένα άλλο για την Παπαγκίκα, κάποια άλλα προέρχονται από προσωπικές στιγμές που μεταπλάθονται σε μουσικές ιστορίες, όπως μια Πρωτοχρονιά με φίλους στο Μπουένος Άιρες. Στην παράσταση ενέταξα τα πέντε τελευταία. Αν για κάτι ένιωσα τυχερός, ήταν που συνεργάστηκα με τους dissonArt ensemble, αυτή την εκπληκτική ομάδα νέων μουσικών από τη Θεσσαλονίκη, με μια ποιότητα και στάση ζωής μοναδική. Η διαδικασία ήταν απολύτως δημοκρατική και όλοι όσοι συμμετείχαν στο Unknown Dialects -σκηνοθεσία, κείμενα, σκηνικά, κοστούμια- είχαν μια εξαιρετική ελευθερία να εργαστούν και να ερμηνεύσουν τη μουσική μου όπως ήθελαν. Κανείς δεν επιβλήθηκε στον άλλον, γιατί η νοοτροπία και η ιδεολογία αυτών των παιδιών δεν το επέτρεπε. Όλα ταίριαξαν μεταξύ τους και όλοι είχαν λόγο ύπαρξης. Είναι η πρώτη φορά που το ζω αυτό στον χώρο του θεάτρου και είμαι πενήντα χρόνων...

Ο ίδιος ζείτε τα τελευταία χρόνια αποτραβηγμένος και απομονωμένος σ' ένα νησί. Αυτή είναι η ιδανική συνθήκη για έναν μουσικό;

Αν θέλεις να παράγεις πραγματική μουσική, είναι ο μόνος τρόπος. Για να γράψεις ένα κομμάτι χρειάζονται μήνες ή και χρόνια, απίστευτα πολύς χρόνος. Αυτό απαιτεί μια διαδικασία απομόνωσης και έναν ασκητισμό που δεν μπορεί να γίνει μέσα σε ένα περιβάλλον θορύβου. Αλλά αποτραβηγμένος δεν είμαι, τα έργα μου παίζονται συνεχώς σ' ολόκληρο τον κόσμο και είμαι αρκετά ενημερωμένος. Έρχομαι σε επαφή διαδικτυακά με πολλούς συνθέτες και ανταλλάσσουμε συνεχώς μουσικές. Αφιερώνω αρκετό χρόνο στο να ακούω μουσική.

Πώς βρίσκετε, λοιπόν, το μουσικό τοπίο στην Ελλάδα σήμερα;

Το τι γίνεται με τη μηχανή παραγωγής στην Ελλάδα, αν και το παρακολουθώ από απόσταση, είναι κάτι που με προβληματίζει πάρα πολύ. Τα πράγματα έχουν αλλάξει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Κάποια πρόσωπα έχουν φύγει και κάποια καινούργια έχουν έρθει, ένα θολό τοπίο που δεν βαδίζει πάντα στον σωστό δρόμο. Ή, τουλάχιστον, αυτό που εγώ φαντασιώνομαι ότι θα 'πρεπε να είναι το επόμενο βήμα για την ελληνική μουσική, κι όχι μόνο της κλασικής.

Ποιο θα 'πρεπε να είναι το «επόμενο βήμα»;

Να υποστηριχτεί το καινούργιο αίμα. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτήν τη στιγμή είναι κανείς διατεθειμένος να υποστηρίξει πραγματικά τις νέες γενιές. Θα μου πεις, μπορεί να μην το έχουν καν ανάγκη, γιατί αλλάζει και ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα από δω και στο εξής. Κάποτε γινόταν με αρκετά χρήματα, μετά με λιγότερα και τώρα φτάσαμε να γίνεται no budget. Και οι νέοι προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα απ' ό,τι εγώ. Άλλες αντοχές, άλλη ιδεολογία, άλλο σύστημα, τελείως διαφορετικό. Παρ' ολα αυτά, το θεσμικό πλαίσιο διάφορων οργανισμών, που κάτι έδιναν στο παρελθόν στους νέους, αυτήν τη στιγμή έχω την εντύπωση ότι τους αγνοούν. Αλλά για να υπάρξει μουσική, πρέπει να υπάρξουν συνθέτες, δεν αρκούν μόνο οι ορχήστρες. Οι οποίες πρέπει κάτι να παίξουν, κι αν παίζουν μόνο παλιότερους συνθέτες, αυτό δεν είναι ζωντανή μουσική παραγωγή αλλά μέρος μιας μουσειακής απόδοσης.

Γίνονται στην Ελλάδα αναθέσεις από ιδιώτες για την παραγωγή μουσικών έργων;

Αυτού του είδους η μουσική, από τον 14ο αιώνα και μετά, γίνεται με ανάθεση. Κάποιος έχει την ανάγκη να ακούσει από έναν συνθέτη ένα έργο και το πληρώνει. Αν αυτή η διαδικασία, το να γίνονται αναθέσεις σε συνθέτες, σταματήσει, θα λήξει εντελώς και η μουσική παραγωγή. Γιατί, το να απομονωθείς και να γράψεις είναι ένας τρόπος ζωής, αλλά πρέπει και κάπως να ζήσεις. Δεν ξέρεις τι αντοχές έχεις και για πόσο διάστημα ώστε να μη χρειάζεται ν' ασχοληθείς με άλλες εργασίες. Αυτό που βλέπω τα τελευταία χρόνια είναι ότι ο θεσμός των αναθέσεων και ιδιαίτερα με τους νέους, έχει ουσιαστικά τελειώσει. Στην Κεντρική Ευρώπη αυτό το είδος ακόμα στηρίζεται από την ιδιωτική πρωτοβουλία, κάτι που δεν ισχύει στην Ελλάδα.

Ποια είναι η παράδοση της κλασικής μουσικής στην Ελλάδα ;

Ήταν το πρώτο πράγμα που αναπτύχθηκε από τον 19ο αιώνα. Μια πολύ μεγάλη ιστορία που περιέβαλλε το αστικό τοπίο της εποχής. Η μεγάλη τομή έγινε με τη Μεταπολίτευση, που το κομμάτι της κλασικής και σύγχρονης κλασικής μουσικής απαξιώθηκε ως κάτι «ξενόφερτο». Προσπαθούσαμε πάλι μετά τη χούντα να βρούμε την εθνική μας ταυτότητα, οπότε το τραγούδι ήταν εκείνο που έδινε περισσότερο μια ασφαλή πληρότητα της καταγωγής μας. Τα πράγματα άλλαξαν με το Μέγαρο, γιατί η αλήθεια είναι ότι μέχρι τότε δεν είχαμε καν αίθουσες για να παρουσιαστεί σωστά η κλασική μουσική. Ήταν για πρώτη φορά, ουσιαστικά, που είχαμε σωστές προδιαγραφές. Τώρα πάλι, δεν ξέρω γιατί, επιστρέψαμε σε μια αμφισβήτηση. Πολλοί αναφέρουν ότι δεν υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον, όταν όλες οι συναυλίες του καλοκαιριού ήταν γεμάτες. Έχει γίνει μια πολύτιμη ρωγμή στο συναίσθημα των Ελλήνων όλα αυτά τα χρόνια και έχει εμφανιστεί ένα πλήθος που ανταποκρίνεται πλήρως

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΠΕΞ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Νίκος Χατζόπουλος

Νίκος Χατζόπουλος / «Αν σκέφτεσαι μόνο το ταμείο, κάποια στιγμή το ταμείο θα πάψει να σκέφτεται εσένα»

Ο Νίκος Χατζόπουλος έχει διανύσει μια μακρά πορεία ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, μεταφραστής και δάσκαλος υποκριτικής. Μιλά στη LIFO για το πόσο έχει αλλάξει το θεατρικό τοπίο σήμερα, για τα πρόσφατα περιστατικά λογοκρισίας στην τέχνη, καθώς και για τις προσεχείς συνεργασίες του με τον Γιάννη Χουβαρδά και τον Ακύλλα Καραζήση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Χορός / Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Maguy Marin, Χρήστος Παπαδόπουλος, Damien Jalet, Omar Rajeh και άλλα εμβληματικά ονόματα του χορού πρωταγωνιστούν στις 20 παραστάσεις του φετινού προγράμματος του 31ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που θα πραγματοποιηθεί από τις 18-27 Ιουλίου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Μια άλλη Θήβα»: Η πιο αθόρυβη επιτυχία της θεατρικής Αθήνας

The Review / «Μια άλλη Θήβα»: Η παράσταση-φαινόμενο που ξεπέρασε τους 100.000 θεατές

O Χρήστος Παρίδης συνομιλεί με τη Βένα Γεωργακοπούλου για την θεατρική παράσταση στο Θεάτρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, που διανύει πλέον την τρίτη της σεζόν σε γεμάτες αίθουσες. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας της; Το ίδιο το έργο ή οι δύο πρωταγωνιστές, ο Θάνος Λέκκας και ο Δημήτρης Καπουράνης, που καθήλωσαν το κοινό;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Θέατρο / «Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Η Μαρία Πρωτόπαππα σκηνοθετεί την «Ανδρομάχη» στην Επίδαυρο, με άντρες ηθοποιούς στους γυναικείους ρόλους, εξερευνώντας τις πολιτικές και ηθικές διαστάσεις του έργου του Ευριπίδη. Η δημοκρατία, η ελευθερία, η ηθική και η ευθύνη ηγετών και πολιτών έρχονται σε πρώτο πλάνο σε μια πολιτική και κοινωνική τραγωδία με πολυδιάστατη δομή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η «Χρυσή Εποχή»

Αποστολή στο Νόβι Σαντ / Κωνσταντίνος Ρήγος: «Ήθελα ένα υπέροχο πάρτι όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι»

Στη νέα παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου «Χρυσή Εποχή», μια συμπαραγωγή της ΕΛΣ με το Φεστιβάλ Χορού Βελιγραδίου, εικόνες από μια καριέρα 35 ετών μεταμορφώνονται ‒μεταδίδοντας τον ηλεκτρισμό και την ενέργειά τους‒ σε ένα ολόχρυσο ξέφρενο πάρτι.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
CHECK Απόπειρες για τη ζωή της: Ψάχνοντας την αλήθεια για τις υπέροχες, βασανισμένες γυναίκες και τις τραγικές εμπειρίες τους

Θέατρο / Η βάρβαρη εποχή που ζούμε σε μια παράσταση

Ο Μάρτιν Κριμπ στο «Απόπειρες για της ζωή της» που ανεβαίνει στο Θέατρο Θησείον σκιαγραφεί έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο πόλεμος, ο θάνατος, η καταπίεση, η τρομοκρατία, η φτώχεια, ο φασισμός, αλλά και ο έρωτας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
To νόημα τού να ανεβάζεις Πλάτωνα στην εποχή του ΤikTok

Άννα Κοκκίνου / To νόημα τού να ανεβάζεις το Συμπόσιο του Πλάτωνα στην εποχή του tinder

Η Άννα Κοκκίνου στη νέα της παράσταση αναμετριέται με το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα και τις πολλαπλές όψεις του Έρωτα. Εξηγεί στη LiFO για ποιον λόγο επέλεξε να ανεβάσει το αρχαίο φιλοσοφικό κείμενο, πώς το προσέγγισε δραματουργικά και κατά πόσο παραμένουν διαχρονικά τα νοήματά του.
M. HULOT
«Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Θέατρο / «Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Η παράσταση TERAΣ διερευνά τις queer ταυτότητες και τα οικογενειακά τραύματα, μέσω της εμπειρίας της αναγκαστικής μετανάστευσης. Μπορεί τελικά ένα μέλος της ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητας να ζήσει ελεύθερα σε ένα μικρό νησί;
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Αντώνης Αντωνόπουλος από μικρός είχε μια έλξη για τα νεκροταφεία ή Όλα είναι θέατρο αρκεί να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω τους ή Η παράσταση «Τελευταία επιθυμία» είναι ένα τηλεφώνημα από τον άλλο κόσμο

Θέατρο / «Ας απολαύσουμε τη ζωή, γιατί μας περιμένει το σκοτάδι»

Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, στη νέα του παράσταση «Τελευταία Επιθυμία», δημιουργεί έναν χώρο όπου ο χρόνος για λίγο παγώνει, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να συναντήσουμε τους νεκρούς αγαπημένους μας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

Θέατρο / Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

«Δεν πηγαίνουμε ποτέ στη Μόσχα, όμως η επιθυμία γι’ αυτήν κυλάει διαρκώς μέσα μας» - Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για τη sold-out παράσταση «Τρεις Αδελφές» του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Θέμελης Γλυνάτσης: Ας ξεκινήσουμε με το να είμαστε πολύ πιο τολμηροί με τους ρόλους που δίνουμε στους νέους καλλιτέχνες, κι ας μην είναι τέλειοι

Θέατρο / Μια όπερα με πρωταγωνιστές παιδιά για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Μεταξύ χειροποίητων σκηνικών και σκέψεων γύρω από τη θρησκεία και την εξουσία, «Ο Κατακλυσμός του Νώε» δεν είναι άλλη μια παιδική παράσταση, αλλά ανοίγει χώρο σε κάτι μεγαλύτερο: στη δυνατότητα τα παιδιά να γίνουν οι αυριανοί δημιουργοί, όχι απλώς οι θεατές.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ηow to resuscitate a dinosaur/ Έι, Romeo, πώς δίνεις το φιλί της ζωής σε έναν δεινόσαυρο;

Guest Editors / «Ο Καστελούτσι σκηνοθετεί μια υπόσχεση· και κάνει τέχνη εκκλησιαστική»

«Πέρασαν μέρες από την πρώτη μου επαφή με τη Βερενίκη. Μάντρωσα ένα κοπάδι σκέψεις» – ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει για μια από τις πολυσυζητημένες παραστάσεις της σεζόν, που ανέβηκε στη Στέγη.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Θέατρο / Onassis Dance Days 2025: Ένας ύμνος στα αδάμαστα σώματα

Ένα νέο, αλλιώτικο σύμπαν για τον «χορό» ξεδιπλώνεται από τις 3 έως τις 6 Απριλίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μέσα από τα πρωτοποριακά έργα τεσσάρων κορυφαίων Ελλήνων χορογράφων και του διεθνούς φήμης Damien Jalet.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Κώστας Νικούλι

Θέατρο / «Μπορώ να καταλάβω το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος»

Ο 30χρονος Κώστας Νικούλι μιλά για την πορεία του μετά το «Ξενία» που του χάρισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού όταν ήταν ακόμα έφηβος, για το πόσο Έλληνας νιώθει, για την πρόκληση του να παίζει τρεις γκέι ρόλους και για το πόσο τον έχει αλλάξει το παιδί του.
M. HULOT
Μέσα στον θησαυρό με τις εμβληματικές φορεσιές της Δόρας Στράτου

Θέατρο / «Κάποτε έδιναν τις φορεσιές για έναν πλαστικό κουβά, που ήταν ό,τι πιο μοντέρνο»

Μια γνωριμία με τη μεγάλη κληρονομιά της Δόρας Στράτου μέσα από τον πλούτο αυθεντικών ενδυμάτων που δεν μπορούν να ξαναραφτούν σήμερα και συντηρούνται με μεγάλο κόπο, χάρη στην αφοσίωση και την εθελοντική προσφορά μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν και συνεχίζουν το όραμά της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ