«Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση

«Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση Facebook Twitter
Άνθρωπος και ταύρος: το χέρι του ενός γίνεται η γλώσσα του άλλου, τα κεφάλια και οι καμπύλες τους συγχωνεύονται. Φωτο.: Julian Mommert
0

Αιωνίως προσπαθούμε να φτάσουμε το φως.

Το φως που πάλλεται γύρω μας αλλά και το φως που κρύβεται μέσα μας δεν έπαψε ποτέ να μας μαγνητίζει – ακόμη κι όταν μας τύφλωνε, όπως τον Οιδίποδα, ή μας γκρέμιζε στο κενό, με τα φτερά λιωμένα, όπως τον Ίκαρο. Τα μαύρα ανθρωπάκια του Δημήτρη Παπαϊωάννου, με τα ψιλόλιγνα σώματα και τα κεφαλάκια-πινέζες, δεν αποτελούν εξαίρεση∙ κι ας μην αγωνιούν για ένα ουράνιο σώμα, αλλά για μια κοινή λάμπα νέον, που τσιτσιρίζει ανένδοτη στο ψηλότερο σημείο ενός λευκού τοίχου.

Συγχέοντας το τεχνητό με το φυσικό φως, όπως τα χιλιάδες νυκτόβια έντομα του πλανήτη που πεθαίνουν παραπλανημένα κάθε βράδυ, τα λεπτά μαύρα ανθρωπάκια εισβάλλουν στη σκηνή πασχίζοντας ν’ αγγίξουν το δικό τους «φεγγάρι»: φέρνουν σκάλες, ανεβοκατεβαίνουν, συνωστίζονται, πέφτουν, ξαναπέφτουν, κάνουν το παν για να χωρέσουν εκεί όπου δεν χωράνε, μοιραία γοητευμένα από μια ψεύτικη λάμψη, από έναν φτηνιάρικο λαμπτήρα, που ούτε τη δουλειά του δεν κάνει καλά καλά...

Οι κοφτές, σπασμωδικές κινήσεις τους στην υπηρεσία μιας παράλογης συνθήκης (μα να ανέβουν όλα μαζί σε μία σκάλα, δε βλέπουν ότι δεν χωράνε;) προκαλούν το γέλιο μας. Το γέλιο, που χαλαρώνει τις αρθρώσεις και τις κλειδώσεις, αίρει την ακαμψία, «ανοίγει» το σώμα, κλυδωνίζει τον νου, μάς καθιστά έτοιμους για όλα, πρόθυμους να διασχίσουμε τον χωροχρόνο, να βρεθούμε σε μέρη που δεν θα τολμούσαμε αλλιώς να πάμε. Τα ζαβά ανθρωπάκια με τη βουερή πολυπραγμοσύνη τους φέρουν εις πέρας την ανορθόδοξη τελετή που προηγείται της Καθόδου μας στον λαβύρινθο. Γιατί, κάτω από τα τεχνητά φώτα και τον συνωστισμό των εντόμων, υπάρχει πάντα ο κόσμος του Μύθου και του ονείρου...

Ο Παπαϊωάννου γίνεται Αριάδνη και μας χαρίζει τον μίτο του. Έναν μίτο, τον οποίο καθένας μας καλείται να ξετυλίξει στον δικό του χρόνο και με το δικό του βλέμμα. Δεν υπάρχει μία, «σωστή», πορεία περιήγησης, δεν υπάρχει μία ιστορία αλλά πολλές.

Ο Παπαϊωάννου γίνεται Αριάδνη και μας χαρίζει τον μίτο του. Έναν μίτο, τον οποίο καθένας μας καλείται να ξετυλίξει στον δικό του χρόνο και με το δικό του βλέμμα. Δεν υπάρχει μία, «σωστή», πορεία περιήγησης, δεν υπάρχει μία ιστορία αλλά πολλές.

Ο άσπρος τοίχος λούζεται τώρα σε γαλάζιο φως, το ίδιο γαλάζιο που συναντάμε στο φόντο της περίφημης μινωϊκής Τοιχογραφίας των Ταυροκαθαψίων. Στη σκηνή εμφανίζεται ξάφνου μια ομάδα νεαρών ανδρών, οι οποίοι προσπαθούν να καθυποτάξουν έναν ταύρο. Το ζώο αντιστέκεται, περιστρέφεται και κλωτσάει, μέχρις ότου αποφασίσει να παραδοθεί στη γοητεία ενός εκ των εφήβων και να γίνει αρνάκι στα χέρια του.

Όσα ακολουθούν αντιστέκονται με τη σειρά τους σε κάθε εξημερωτική ερμηνεία: Ένα χέρι γίνεται μια γλώσσα. Ένα γυναικείο κεφάλι φυτρώνει πάνω σε ένα ανδρικό σώμα. Ξανά και ξανά, άνθρωποι, ζώα και αντικείμενα ενώνονται για να συνθέσουν υβριδικά πλάσματα, και δεν υπάρχει όριο στον βαθμό και στην ποικιλία των μετασχηματισμών που μπορεί να υποστεί ένα σώμα, ένα τοπίο ή μία διάθεση.

Ένας αχινός γίνεται αιδοίο, μια γυναίκα γίνεται συντριβάνι, το στέρεο πάτωμα γίνεται υγρό, το κωμικό στοιχείο εισρέει στο λυρικό. Όλα είναι μεικτά, ρευστά, υπό κατασκευή ή υπό αποδόμηση, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει αν θα ξυπνήσει με την ίδια μορφή που είχε χθες, αν θα έχει δύο ή τέσσερα πόδια, αν θα τον καταπιεί το κρεβάτι του ή αν θα συναντήσει έναν γοργόνο να χοροπηδάει σαν ελατήριο πάνω στην αστραφτερή ουρά του. Και αυτή η μεταμορφωτική παρόρμηση των πραγμάτων εκτονώνεται μαγικά μπροστά στα μάτια μας, χωρίς ποτέ να βλέπουμε τις «ραφές», τα υπολείμματα, τις περιττές ουρές...

Ο Παπαϊωάννου δεν αναπαριστά τον μύθο του Μινώταυρου, ούτε καν σε μια «μοντέρνα» εκδοχή ∙ καθόλου δεν τον αφορά κάτι τέτοιο. Ερεθίζεται από τον συμβολικό του πυρήνα και χτίζει γύρω του συμπλέγματα που αλληλονοηματοδοτούνται σ’ ένα ανοιχτό κύκλωμα. Αρνείται τη γραμμική εξέλιξη, την κορύφωση, την τακτοποιημένη αφήγηση, τις ιεραρχικές σχέσεις. Προτιμά παιγνιώδεις σημειωτικές και πολλαπλές εισόδους που ξανακερδίζουν την ελευθερία του θεατή. Δεν αναζητά ρίζες αλλά φτιάχνει συνεχώς ριζώματα: με τις πέτρες, με το ξύλο, με τις αντανακλάσεις, με τα υγρά, με τα στερεά, ενώσεις απρόσμενες και αταξινόμητες που εκπορεύονται από το υπέδαφος των σωμάτων, από τον λαβύρινθο του ασύνειδου, εκεί όπου δεν υπάρχουν τεχνητοί φραγμοί και το σώμα συναντά άλλα σώματα, άλλες ύλες, έμψυχες και άψυχες, δημιουργώντας πρωτοφανέρωτα μορφώματα που αντιστέκονται σε κάθε εξουσία κανονικοποίησης.

«Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση Facebook Twitter
Φωτο.: Julian Mommert

Άνθρωπος και ταύρος: το χέρι του ενός γίνεται η γλώσσα του άλλου, τα κεφάλια και οι καμπύλες τους συγχωνεύονται. Είναι αδύνατο ν’ αποφανθούμε πότε και που, σε ποιο σημείο ακριβώς, ξεπερνιέται το σύνορο μεταξύ ζώου και ανθρώπου. Τα χέρια, οι οπλές, τα κέρατα, οι γλώσσες, συνθέτουν σταδιακά ένα νέο σώμα, το οποίο δεν μπορεί να υπαχθεί σε ένα προϋπάρχον, βολικό σημαίνον.  

Γυναίκα και βρύση: η ελαφρώς σκυμμένη στάση του κορμιού της, το απαλό ροζ φόρεμά της, το νερό που χτυπά στα μεταλλικά τοιχώματα, οι σταγόνες που την πιτσιλάνε... Η ατέρμονη βραδύτητα της δράσης μοιάζει με ακινητοποιημένη αιωνιότητα: Πόσο διαρκεί αυτή η στιγμή όπου οι κόκκοι του δέρματος, το νερό, το μέταλλο και οι ήχοι συνθέτουν ένα συναρπαστικό συμβάν αξεχώριστο από τον χώρο, τον χρόνο, την ατμόσφαιρα;

Κανένα σχήμα, κανένα σώμα δεν είναι τελικό ή δεδομένο. Τα μέλη μπλέκονται δημιουργώντας δισυπόστατες και τρισυπόστατες μορφές ∙ πότε ροβολάνε στη σκηνή σαν τα αριστοφανικά πλάσματα του «Συμποσίου», πότε γίνονται Σφίγγες, πότε χοροπηδούν πάνω στην ουρά τους, πότε τσουλάνε πάνω σ’ ένα σκέιτ ή ισορροπούν παιχνιδιάρικα στην κόψη μιας τεράστιας «κοτρώνας».

Πόσα πόδια έχουμε; Πώς μάθαμε να περπατάμε; Πόσα χρόνια μας πήρε; Πόσους αιώνες; Περπατάμε καλύτερα μόνοι μας ή κολλημένοι με άλλα όντα; Ολόκληρη η γκάμα των πιθανοτήτων ξεδιπλώνεται συγκινητικά μπροστά μας... Άνθρωποι ποτέ κλεισμένοι στον εαυτό τους και ποτέ πεπερασμένοι, άνθρωποι που δοκιμάζουν, που αφήνονται ανεμπόδιστοι να ακολουθήσουν τις ροές, κατασκευάζοντας ένα σύμπαν όπου καταργείται η προαποφασισμένη ταξιθεσία των εννοιών και των ένσαρκων πραγματώσεών τους.

«Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση Facebook Twitter
Φωτο.: Julian Mommert

«Δεν ξέρουμε τίποτε για ένα σώμα, από τη στιγμή που δεν ξέρουμε για τι είναι ικανό», λέει ο Ντελέζ διαβάζοντας τον Σπινόζα. Και αυτό το διαισθανόμαστε με πρωτοφανή ένταση στον «Εγκάρσιο Προσανατολισμό» –είναι ένα από τα σπουδαία επιτεύγματα της παράστασης.

Από τη μία, η μάχη του ανθρώπου να υποτάξει την ύλη, να σπάσει την πέτρα, να αρδεύσει το χώμα, να ποτίσει το σώμα, να σμιλέψει Αφροδίτες, να ορθώσει ναούς. Από την άλλη, η επιθυμία του για ένωση – με τους ζωντανούς, με τους νεκρούς, με τα ζώα, με τα πράγματα, με τα στοιχεία της Φύσης, με το Φως. Το γίγνεσθαι-βρύση και το γίγνεσθαι-ταύρος... Μια αλυσίδα συγκινήσεων, με ταχύτητες και βραδύτητες, με προόδους κι οπισθοχωρήσεις, με τεθλασμένες κατευθύνσεις και μετασχηματισμούς που οδηγούν στην έξοδο από κάθε ήδη ταξινομημένο, ήδη αποτυπωμένο –και συνεπώς ήδη εξαντλημένο–  σύστημα.

Ένα έντομο κοντύτερο από τα υπόλποιπα, ένα έντομο-παιδί, σταματάει μπροστά στον λευκό τοίχο και χτυπάει το κεφαλάκι του επανειλημμένα επάνω στη σκληρή επιφάνεια. Ο ήχος αναδύεται σπαρακτικός. Ένα έντομο-ενήλικας πλησιάζει, του δίνει το χέρι και το καλεί να τον ακολουθήσει. Εκείνο επιμένει, γκντουπ, γκντουπ, ώσπου κάποια στιγμή σταματά. Πιάνει το χέρι που του προσφέρεται ∙ ο ψηλός και ο κοντός, ο ενήλικας και το παιδί, αποχωρούν.

Πώς θα διασχίσουμε τον τοίχο;

Με κάθε είδους «γίγνεσθαι».

(Το πάτωμα τα καταπίνει όλα και χωρίζεται στα δύο...)

«Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση Facebook Twitter
Φωτο.: Julian Mommert
«Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση Facebook Twitter
Φωτο.: Julian Mommert
«Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση Facebook Twitter
Φωτο.: Julian Mommert
«Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση Facebook Twitter
Φωτο.: Julian Mommert
«Εγκάρσιος προσανατολισμός» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση Facebook Twitter
Φωτο.: Julian Mommert

Εγκάρσιος Προσανατολισμός

Σύλληψη - σκηνοθεσία: Δημήτρης Παπαϊωάννου

Με τους: Damiano Ottavio Bigi,Šuka Horn, Jan Möllmer, Breanna O'Mara, Τίνα Παπανικολάου, Łukasz Przytarski, Χρήστο Στρινόπουλο, Μιχάλη Θεοφάνους

Μουσική: Antonio Vivaldi

Σχεδιασμός Σκηνικού: Τίνα Τζόκα & Λουκάς Μπάκας

Σχεδιασμός Ηχητικού Περιβάλλοντος και Σύνθεση Ήχων: Coti K.

Σχεδιασμός Κοστουμιών: Άγγελος Μέντης

Συνεργάτης Σχεδιαστής Φωτισμού: Στέφανος Δρουσιώτης

Μουσική Επιμέλεια: Στέφανος Δρουσιώτης

Γλυπτική & Ειδικές Κατασκευές Σκηνικών Αντικειμένων: Νεκτάριος Διονυσάτος

Μηχανικές Εφευρέσεις: Δημήτρης Κορρές

Διεύθυνση-Εκτέλεση παραγωγής & Βοηθός Σκηνοθέτη: Τίνα Παπανικολάου

Βοηθοί Σκηνοθέτη & Διεύθυνση Προβών: Παυλίνα Ανδριοπούλου & Δρόσος Σκώτης

Βοηθός Σκηνογράφου: Τζέλα Χριστοπούλου

Βοηθός Σχεδιαστή Ηχητικού Περιβάλλοντος: Μάρθα Καπάζογλου

Βοηθός Ενδυματολόγου: Άελλα Τσιλικοπούλου

Βοηθός Ειδικών Κατασκευών Σκηνικών Αντικειμένων: Εύα Τσαμπάση

Φωτογράφιση – Κινηματογράφιση: Julian Mommert

Τεχνικός Διευθυντής: Μανώλης Βιτσαξάκης

Βοηθός Τεχνικού Διευθυντή: Μάριος Καραολής

Διευθυντής Σκηνής, Ηχολήπτης & Κατασκευή Σκηνικών Αντικειμένων: David Blouin

Διεύθυνση Φροντιστηρίου: Τζέλα Χριστοπούλου

Προγραμματισμός Φωτισμών: Στέφανος Δρουσιώτης

Κατασκευή Κοστουμιών: Λίτσα Μουμούρη, Έφη Καραντάσιου, Islam Kazi

Τεχνικοί Σκηνής: Κώστας Κακουλίδης, Ευγένιος Αναστόπουλος, Πάνος Κουτσουμάνης

Φωτιστικές Κατασκευές: Μίλτος Αθανασίου

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση - Κεντρική Σκηνή

22/12/2021-16/1/2022

Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Χορός / Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Μακάρι να ήμουν απόλυτα λαϊκός καλλιτέχνης»

Η Λουίζα Αρκουμανέα είδε τον «Εγκάρσιο Προσανατολισμό» στο Λονδίνο και έκανε μια διεξοδική συζήτηση με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, με αφορμή την ελληνική πρεμιέρα του νέου του έργου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση τον Δεκέμβριο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Εννοείται ότι θα ξαναζήσουμε μαζί»

Θέατρο / Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Εννοείται ότι θα ξαναζήσουμε μαζί»

Πώς συνδιαλέγεται με τον εγκλεισμό και την απόσταση ένας καλλιτέχνης που κύριο χαρακτηριστικό του είναι το πλησίασμα των σωμάτων; Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μιλά για το μεγάλο ξεκαθάρισμα της νέας εποχής.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΠΕΞ ΧΛΟΗ ΟΜΠΟΛΕΝΣΚΙ: Σκηνογράφος-ενδυματολόγος του θεάτρου και της όπερας

Οι Αθηναίοι / Χλόη Ομπολένσκι: «Τι είναι ένα θεατρικό έργο; Οι δυνατότητες που δίνει στους ηθοποιούς»

Ξεκίνησε την καριέρα της ως βοηθός της Λίλα ντε Νόμπιλι, υπήρξε φίλη του Γιάννη Τσαρούχη, συνεργάστηκε με τον Κάρολο Κουν και τον Λευτέρη Βογιατζή, δούλεψε με τον Φράνκο Τζεφιρέλι και, για περισσότερο από 20 χρόνια, με τον Πίτερ Μπρουκ. Η διεθνούς φήμης σκηνογράφος και ενδυματολόγος Χλόη Ομπολένσκι υπογράφει τα σκηνικά και τα κοστούμια στην «Τουραντότ» του Πουτσίνι και αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Φάουστ» του Άρη Μπινιάρη, ένα μιούζικαλ από την Κόλαση

Θέατρο / Φάουστ: Ένα μιούζικαλ από την κόλαση

«Ζήσε! Μας λέει ο θάνατος, ζήσε!», είναι το ρεφρέν του τραγουδιού που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, εν μέσω ομαδικών βακχικών περιπτύξεων – Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για την παράσταση «Φάουστ» του Γκαίτε σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Η Αριάν Μνουσκίν τα βάζει με τους δράκους της Ιστορίας

Θέατρο / Η Αριάν Μνουσκίν τα βάζει με τους δράκους της Ιστορίας

Η μεγάλη προσωπικότητα του ευρωπαϊκού θεάτρου Αριάν Μνουσκίν επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών με το Θέατρο του Ήλιου για να μιλήσουν για τα τέρατα της Ιστορίας που παραμονεύουν πάντα και απειλούν τον ελεύθερο κόσμο. Με αφορμή την παράσταση που αποθεώνει τη σημασία του λαϊκού θεάτρου στην εποχή μας μοιραζόμαστε την ιστορία της ζωής και της τέχνης της, έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες, που υπηρετούν με πάθος την πρωτοπορία, την εγγύτητα που δημιουργεί η τέχνη και τη μεγαλειώδη ουτοπία.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΕΠΕΞ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Νίκος Χατζόπουλος

Νίκος Χατζόπουλος / «Αν σκέφτεσαι μόνο το ταμείο, κάποια στιγμή το ταμείο θα πάψει να σκέφτεται εσένα»

Ο Νίκος Χατζόπουλος έχει διανύσει μια μακρά πορεία ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, μεταφραστής και δάσκαλος υποκριτικής. Μιλά στη LIFO για το πόσο έχει αλλάξει το θεατρικό τοπίο σήμερα, για τα πρόσφατα περιστατικά λογοκρισίας στην τέχνη, καθώς και για τις προσεχείς συνεργασίες του με τον Γιάννη Χουβαρδά και τον Ακύλλα Καραζήση.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Χορός / Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας;

Maguy Marin, Χρήστος Παπαδόπουλος, Damien Jalet, Omar Rajeh και άλλα εμβληματικά ονόματα του χορού πρωταγωνιστούν στις 20 παραστάσεις του φετινού προγράμματος του 31ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που θα πραγματοποιηθεί από τις 18-27 Ιουλίου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Μια άλλη Θήβα»: Η πιο αθόρυβη επιτυχία της θεατρικής Αθήνας

The Review / «Μια άλλη Θήβα»: Η παράσταση-φαινόμενο που ξεπέρασε τους 100.000 θεατές

O Χρήστος Παρίδης συνομιλεί με τη Βένα Γεωργακοπούλου για την θεατρική παράσταση στο Θεάτρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, που διανύει πλέον την τρίτη της σεζόν σε γεμάτες αίθουσες. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας της; Το ίδιο το έργο ή οι δύο πρωταγωνιστές, ο Θάνος Λέκκας και ο Δημήτρης Καπουράνης, που καθήλωσαν το κοινό;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Θέατρο / «Διαβάζοντας Ευριπίδη καταλαβαίνεις πού πάτησε η ακροδεξιά»

Η Μαρία Πρωτόπαππα σκηνοθετεί την «Ανδρομάχη» στην Επίδαυρο, με άντρες ηθοποιούς στους γυναικείους ρόλους, εξερευνώντας τις πολιτικές και ηθικές διαστάσεις του έργου του Ευριπίδη. Η δημοκρατία, η ελευθερία, η ηθική και η ευθύνη ηγετών και πολιτών έρχονται σε πρώτο πλάνο σε μια πολιτική και κοινωνική τραγωδία με πολυδιάστατη δομή.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η «Χρυσή Εποχή»

Αποστολή στο Νόβι Σαντ / Κωνσταντίνος Ρήγος: «Ήθελα ένα υπέροχο πάρτι όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι»

Στη νέα παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου «Χρυσή Εποχή», μια συμπαραγωγή της ΕΛΣ με το Φεστιβάλ Χορού Βελιγραδίου, εικόνες από μια καριέρα 35 ετών μεταμορφώνονται ‒μεταδίδοντας τον ηλεκτρισμό και την ενέργειά τους‒ σε ένα ολόχρυσο ξέφρενο πάρτι.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
CHECK Απόπειρες για τη ζωή της: Ψάχνοντας την αλήθεια για τις υπέροχες, βασανισμένες γυναίκες και τις τραγικές εμπειρίες τους

Θέατρο / Η βάρβαρη εποχή που ζούμε σε μια παράσταση

Ο Μάρτιν Κριμπ στο «Απόπειρες για της ζωή της» που ανεβαίνει στο Θέατρο Θησείον σκιαγραφεί έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο πόλεμος, ο θάνατος, η καταπίεση, η τρομοκρατία, η φτώχεια, ο φασισμός, αλλά και ο έρωτας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
To νόημα τού να ανεβάζεις Πλάτωνα στην εποχή του ΤikTok

Άννα Κοκκίνου / To νόημα τού να ανεβάζεις το Συμπόσιο του Πλάτωνα στην εποχή του tinder

Η Άννα Κοκκίνου στη νέα της παράσταση αναμετριέται με το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα και τις πολλαπλές όψεις του Έρωτα. Εξηγεί στη LiFO για ποιον λόγο επέλεξε να ανεβάσει το αρχαίο φιλοσοφικό κείμενο, πώς το προσέγγισε δραματουργικά και κατά πόσο παραμένουν διαχρονικά τα νοήματά του.
M. HULOT
«Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Θέατρο / «Άμα σε λένε “αδελφή”, πώς να δεχτείς την προσβολή ως ταυτότητά σου;»

Η παράσταση TERAΣ διερευνά τις queer ταυτότητες και τα οικογενειακά τραύματα, μέσω της εμπειρίας της αναγκαστικής μετανάστευσης. Μπορεί τελικά ένα μέλος της ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητας να ζήσει ελεύθερα σε ένα μικρό νησί;
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Αντώνης Αντωνόπουλος από μικρός είχε μια έλξη για τα νεκροταφεία ή Όλα είναι θέατρο αρκεί να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω τους ή Η παράσταση «Τελευταία επιθυμία» είναι ένα τηλεφώνημα από τον άλλο κόσμο

Θέατρο / «Ας απολαύσουμε τη ζωή, γιατί μας περιμένει το σκοτάδι»

Ο Αντώνης Αντωνόπουλος, στη νέα του παράσταση «Τελευταία Επιθυμία», δημιουργεί έναν χώρο όπου ο χρόνος για λίγο παγώνει, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να συναντήσουμε τους νεκρούς αγαπημένους μας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

Θέατρο / Όσα (δε) βλέπουν τα μέντιουμ

«Δεν πηγαίνουμε ποτέ στη Μόσχα, όμως η επιθυμία γι’ αυτήν κυλάει διαρκώς μέσα μας» - Κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για τη sold-out παράσταση «Τρεις Αδελφές» του Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη στο Εθνικό Θέατρο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Θέμελης Γλυνάτσης: Ας ξεκινήσουμε με το να είμαστε πολύ πιο τολμηροί με τους ρόλους που δίνουμε στους νέους καλλιτέχνες, κι ας μην είναι τέλειοι

Θέατρο / Μια όπερα με πρωταγωνιστές παιδιά για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Μεταξύ χειροποίητων σκηνικών και σκέψεων γύρω από τη θρησκεία και την εξουσία, «Ο Κατακλυσμός του Νώε» δεν είναι άλλη μια παιδική παράσταση, αλλά ανοίγει χώρο σε κάτι μεγαλύτερο: στη δυνατότητα τα παιδιά να γίνουν οι αυριανοί δημιουργοί, όχι απλώς οι θεατές.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ