Η δεκαετία του 2010, κατά την οποία τραβήχτηκαν οι περισσότερες φωτογραφίες της έκθεσης, ήταν για την Ελλάδα μια εποχή μετάβασης. Η οικονομική και κοινωνική κρίση μάς επηρέασε όλους, με πολλούς και διάφορους τρόπους. Φαινομενικά τουλάχιστον, τίποτα δεν παρέμενε αμετάβλητο για πολύ και μια νέα καθημερινότητα αναδυόταν. Όλα αυτά έμοιαζαν να σηματοδοτούν το τέλος μιας εποχής.
Από τον ιππικό όμιλο Τατοΐου μέχρι τα καφενεία της Αθήνας το 2012, τους σιίτες μουσουλμάνους στον Πειραιά, το «κίνημα των αγανακτισμένων» στην πλατεία Συντάγματος, τους πρόσφυγες και τους εθελοντές στον Πειραιά το 2016, μέχρι τις Απόκριες στην Καλαμάτα και τους αγώνες πάλης με λάδι στη γιορτή του Αγίου Αθανασίου, στη Νιγρίτα Σερρών το 2011, η Ελλάδα περιγράφεται ανάγλυφα μέσα από τις αντιφάσεις και την πολυπλοκότητά της.
Ο γεννημένος στην Πάτρα το 1956 φωτογράφος Παναγιώτης Σωτηρόπουλος σπούδασε Αρχιτεκτονική και διδάσκει σχέδιο στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις.
Όπως και στις παλαιότερες φωτογραφικές εργασίες του, Corpora Sine Memoria (1991) και Πάτρα - Μια φωτογραφική σκιαγράφηση της πόλης που χάνεται (2006), αφετηρία είναι και εδώ η «απώλεια».
Οι φωτογραφίες του δεν εικονογραφούν την κρίση, αλλά ακροβατούν ανάμεσα σε ένα «πριν», ένα αβέβαιο «τώρα» κι ένα ακόμα πιο αβέβαιο «μετά». Ο Σωτηρόπουλος φωτογραφίζει αθόρυβα, με το αεικίνητο βλέμμα ενός περιπατητή που επιθυμεί να συλλάβει τη συνολική εικόνα ενός τόπου και μιας εποχής.
Οι φωτογραφίες του δεν εικονογραφούν την κρίση, αλλά ακροβατούν ανάμεσα σε ένα «πριν», ένα αβέβαιο «τώρα» κι ένα ακόμα πιο αβέβαιο «μετά». Ο Σωτηρόπουλος φωτογραφίζει αθόρυβα, με το αεικίνητο βλέμμα ενός περιπατητή που επιθυμεί να συλλάβει τη συνολική εικόνα ενός τόπου και μιας εποχής.
Για το πολυδιάστατο πλέγμα των εικόνων που παρουσιάζονται στην έκθεση, οδηγός του, όπως μας λέει ο ίδιος, ήταν η σκέψη πως η ατομική μοίρα δεν είναι ποτέ αποκλειστικά ατομική και πίσω από κάθε είδους δυσκολία και δυσλειτουργία κρύβονται σχεδόν πάντα το φάσμα της συλλογικής μοίρας και η κοινή ανθρώπινη ανάσα.
Συγκυριακά, σήμερα που πραγματοποιείται αυτή η έκθεση υπάρχει κάτι το ειρωνικό στο γεγονός ότι ενώ η πανδημία μάς αναγκάζει να κάτσουμε στη γωνιά μας, ταυτόχρονα μας δείχνει πόσο άρρηκτα συνδεδεμένοι είμαστε όλοι.
Από αυτή την οπτική γωνία, ίσως είναι μια μοναδική ευκαιρία να ξαναδούμε κάποια ουσιαστικά ζητήματα για τη ζωή μας. Θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι μια κρίση καθιστά αυτονόητο ό,τι μέχρι χθες ήταν αδιανόητο, όμως όταν με το καλό όλα αυτά θα είναι παρελθόν, το πιθανότερο είναι να επιστρέψουμε στην προηγούμενη εύθραυστη και ανέμελη «κανονικότητα».
Ο Παναγιώτης Σωτηρόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1956 και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική. Από το 1987 και για δυόμισι δεκαετίες δίδαξε στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Παρέδωσε μαθήματα φωτογραφίας στη ΝΕΛΕ Αχαΐας (1987-1989).
Ατομικές εκθέσεις: το 1992 στη Δημοτική Πινακοθήκη Πατρών «Corpora Sine Memoria», το 1993 στον Μύλο της Θεσσαλονίκης και το 2007 στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης στην Πάτρα με τίτλο «Πάτρα - Μια φωτογραφική σκιαγράφηση της πόλης που χάνεται». Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις: το 2002 στις Διεθνείς Φωτογραφικές Συναντήσεις στην Πάτρα με την ενότητα «Αποτυπώματα», το 2003 στο Μουσείο Φωτογραφίας στη Θεσσαλονίκη στην έκθεση «Αποθήκες του χρόνου» και το 2004 στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα, στην έκθεση «Αλληγορίες στον χώρο και στον χρόνο».
Έχει εκδώσει με τον δήμο Πατρέων το 1991 το φωτογραφικό λεύκωμα «Corpora Sine Memoria» και το 2006 από τις εκδόσεις Πατάκη το «Πάτρα - Μια φωτογραφική σκιαγράφηση της πόλης που χάνεται». Μεταξύ άλλων, δημοσίευσε φωτογραφικές ενότητες στο λεύκωμα «Le rouge et or», εκδ. Flammarion - Paris 1990 και στο περιοδικό «Art Press», No 10, Paris 1990.
Πληροφορίες:
ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ / ΠΕΙΡΑΙΩΣ 138 I Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, τηλ.: 210 3453111
Διάρκεια: 23 Δεκεμβρίου 2021 - 13 Μαρτίου 2022
Ωράριο λειτουργίας: Πέμπτη & Κυριακή: 10:00-18:00, Παρασκευή & Σάββατο: 10:00-22:00, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη: κλειστά
