Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ που ήρθα σε επαφή με τη μουσική των Stray Kids ήταν τα Χριστούγεννα του 2024 στη διάρκεια ενός γιορτινού DJ set, όταν μια πιτσιρίκα μού ζήτησε να παίξω ένα κομμάτι τους – και μετά άλλο ένα και μετά άλλο, κ.ο.κ. Το πρώτο τραγούδι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Βασικά, ό,τι μου πρότειναν εκείνα τα κορίτσια έμοιαζε να μου ανοίγει την πόρτα σε ένα καινούργιο μουσικό σύμπαν. Δεν είμαι αδιάφορη απέναντι στην K-pop –είμαι μεγάλη φαν των Blackpink, όχι τόσο των BTS–, οι Stray Kids, όμως, αντιπροσώπευαν κάτι εντελώς άλλο ηχητικά: πιο ωμοί, πιο έντονοι και με λιγότερο «λούστρο» σε σχέση με άλλα γκρουπ. Δεν τους έψαξα αρκετά τότε, κυρίως λόγω χρόνου. Και να που, σχεδόν δύο χρόνια μετά, κάθομαι και γράφω γι’ αυτούς.
Η αφορμή είναι η ταινία «Stray Kids: The dominATE Experience», που προβάλλεται αυτή την περίοδο στους κινηματογράφους. Πρόκειται για ένα behind-the-scenes μουσικό ντοκιμαντέρ που εστιάζει στη συναυλιακή εμπειρία του συγκροτήματος: sold-out εμφανίσεις στο SoFi Stadium του Λος Άντζελες, ρεκόρ εισιτηρίων, αποκλειστικό υλικό από τα παρασκήνια και συνεντεύξεις των μελών.
Οι Stray Kids μετρούν ήδη έξι άλμπουμ στο Νο1 του Billboard 200, ένα ιστορικό επίτευγμα που τους καθιερώνει ως το πρώτο συγκρότημα το οποίο έκανε ντεμπούτο στην κορυφή με τις πρώτες έξι κυκλοφορίες του. Έρχονται σε ένα μεταίχμιο για την K-pop, που τα τελευταία χρόνια περνάει μια κρίση ταυτότητας.
Για να μην τα πολυλογούμε, οι Stray Kids δεν είναι απλώς huge – τουλάχιστον για ένα νεανικό, εφηβικό κοινό που καταναλώνει K-pop με φανατισμό. Οι συναυλίες τους έχουν εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς, κυρίως λόγω της τρίωρης διάρκειάς τους. Ακούγεται εξαντλητικό –και μάλλον είναι–, αλλά όλα δείχνουν πως πρόκειται για ένα μοναδικό, σχεδόν αψεγάδιαστο υπερθέαμα που έχει εδραιώσει τη φήμη τους στη διεθνή σκηνή. Φυσικά, έχουν και το υλικό για να γεμίσουν αυτές τις τρεις ώρες, χάρη στην εκτενή δισκογραφία τους. Προσωπικά, στην αρχή πίστευα ότι εμφανίστηκαν την κατάλληλη στιγμή για να καλύψουν το κενό που άφησαν οι BTS λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων.
Stray Kids "락 (樂) (LALALALA)" M/V
Η αλήθεια, όμως, είναι ότι δεν πρόκειται για τόσο «νέο» συγκρότημα. Δημιουργήθηκαν το 2017 από το ομώνυμο show της JYP Entertainment και ήδη μετρούν έξι επίσημους δίσκους (τέσσερις κορεατικές και δύο ιαπωνικές κυκλοφορίες), συν αμέτρητα mixtapes, EPs και ειδικά releases – σε σημείο που το Spotify τους μοιάζει με μικρό λαβύρινθο. Είναι πραγματικά σαν να μην κάνουν τίποτε άλλο πέρα από το να κυκλοφορούν συνεχώς μουσική, λες και είναι ένα ζωντανό εργοστάσιο παραγωγής.
Τέλος πάντων, δεν είναι μόνο η άνεσή τους να τραγουδούν και στα γιαπωνέζικα –γεφυρώνοντας ουσιαστικά δύο κουλτούρες– που τους κάνει να διαφοροποιούνται αισθητά από άλλα K-pop σχήματα. Είναι εξάλλου κοινή τακτική των κορεατικών γκρουπ, ώστε να εισβάλουν σε μια άλλη τεράστια μουσική αγορά. Αυτό που τους κάνει τόσο ιδιάζουσα περίπτωση και εκπλήσσει είναι ότι γράφουν οι ίδιοι τα κομμάτια τους. Και αυτό, σε μια βιομηχανία που βασίζεται τόσο πολύ σε εξωτερικούς συνθέτες, παραγωγούς και ghostwriters, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.
Το συγκρότημα αποτελείται από οκτώ μέλη, τους Bang Chan (βασικός παραγωγός, ράπερ, ο εγκέφαλος του συγκροτήματος), Lee Know (βασικός χορογράφος με background επαγγελματία χορευτή), Changbin (βασικός ράπερ, παραγωγός), Hyunjin (από τους πιο δυναμικούς στιχουργούς τους, χορευτής και ράπερ, γνωστός για την εκφραστικότητα στη σκηνή και το στυλ του), HAN (ράπερ, παραγωγός, το πολυεργαλείο του γκρουπ, μια και γράφει, ραπάρει και τραγουδάει), Felix (ερμηνευτής, ράπερ, ξεχωρίζει για τη βαθιά φωνή του), Seungmin (βασικός τραγουδιστής και ο βασικός άξονας στα πιο μελωδικά κομμάτια), I.N. (τραγουδιστής και ο μικρότερος ηλικιακά).
Οι Stray Kids κουβαλούν και μια άλλη ιδιαιτερότητα. Ο Bang Chan επέλεξε ο ίδιος τα μέλη, κάτι ασυνήθιστο για το σύστημα των trainees, όπου τις μεγάλες αποφάσεις τις παίρνουν τα στελέχη των δισκογραφικών.
Στον πυρήνα του ήχου τους βρίσκονται οι 3RACHA –η συνθετική ομάδα του γκρουπ που αποτελείται από τους Bang Chan, Changbin και HAN–, οι οποίοι γράφουν και παράγουν τα περισσότερα κομμάτια τους, προσαρμόζοντάς τα στις δυνατότητες κάθε μέλους∙ όλα τα μέλη συμμετέχουν ενεργά στη διαδικασία.
Μπορεί να ακούγονται ρίσκο όλα αυτά σε μια αυστηρά ελεγχόμενη βιομηχανία, αλλά με κάποιον τρόπο πέτυχε. Το γκρουπ δημιούργησε έναν καταδικό του ήχο, σκοτεινό και πειραματικό, αντλώντας από είδη όπως το hip-hop, το dubstep, το heavy metal, το electroclash και η dance-pop. Στην αρχή δέχθηκαν κριτική γιατί ο ήχος τους ήταν πολύ θορυβώδης και χαοτικός. Κατάφεραν όμως να δημιουργήσουν μια τάση στα ανερχόμενα boy bands. Θεωρούνται πρωτοπόροι της «mala taste music» (κορεατικά: 마라맛 음악), που πήρε το όνομά της από ένα πικάντικο καρύκευμα. Ίσως γι’ αυτό μου φάνηκε τόσο διαφορετικός ο ήχος τους όταν τους πρωτοάκουσα.
Οι Stray Kids μετρούν ήδη επτά άλμπουμ στο Νο 1 του Billboard 200, ένα ιστορικό επίτευγμα που τους καθιερώνει ως το πρώτο συγκρότημα που έκανε ντεμπούτο στην κορυφή με τις πρώτες έξι κυκλοφορίες του. Έρχονται σε ένα μεταίχμιο για την K-Pop, που τα τελευταία χρόνια περνάει μια κρίση ταυτότητας. Η Δύση και άλλες αγορές αρχίζουν να μιμούνται με επιτυχία τα επιχειρηματικά κορεατικά μοντέλα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το «K-Pop Demon Hunters», που μπορεί να φαίνεται made in Korea, αλλά στην ουσία είναι αμερικανική παραγωγή, ή το γυναικείο πολυμελές συγκρότημα των Katseye, εμπνευσμένο από την K-pop αλλά με καταγωγή από το Λος Άντζελες. Η Κορέα περνάει μια περίοδο παγκοσμιοποίησης της αισθητικής της και σύμφωνα με την Areum Jeong, καθηγήτρια Κορεατικών Σπουδών στο Arizona State University, η κορεατική μουσική βιομηχανία πλέον επικεντρώνεται περισσότερο στο fan-service, δηλαδή στο να ικανοποιεί αποκλειστικά τις απαιτήσεις των διαφόρων fandoms, και στις συναυλίες για τα κέρδη της.
Υπό μία έννοια, οι Stray Kids δείχνουν προς τα πού κατευθύνεται η σκηνή. Παράλληλα, όλα φαίνεται πως θα κριθούν από την επιστροφή των BTS μέσα στη χρονιά, που αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον. Μέχρι τότε, όμως, είναι μια καλή ευκαιρία να σταθούμε λίγο στους Stray Kids και να δούμε τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο σημαντικούς. Αν όχι από πρώτο χέρι –γιατί ρεαλιστικά μια συναυλία τους στη χώρα μας θα είναι ακριβή–, τουλάχιστον στη μεγάλη οθόνη, την κατάλληλη στιγμή.
Δισκογραφία
«Go Live» (2020)
«Noeasy» (2021)
«5-Star» (2023)
«Karma» (2025)
«The Sound» (Ιαπωνία, 2023)
«Giant» (Ιαπωνία, 2024)
5 τραγούδια των Stray Kids που οπωσδήποτε πρέπει να γνωρίζει κανείς
«God’s Menu» («Go Live», 2020)
Stray Kids, «神메뉴 (God's Menu)» M/V
Το μεγάλο τους breakthrough. Επιθετικό beat, χαρακτηριστικά «μαγειρικά» samples και το περίφημο mala taste ύφος που τους καθιέρωσε διεθνώς.
«Side Effects» («Clé 2: Yellow Wood», 2019)
Stray Kids, «부작용(Side Effects)» M/V
Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και πιο όμορφα κομμάτια τους, που τους δείχνει να πειραματίζονται άφοβα.
«Thunderous» (Noeasy, 2021)
Stray Kids, «소리꾼(Thunderous)» M/V
Σύγχρονα synths μπλέκονται με παραδοσιακά κορεατικά όργανα σε έναν πραγματικό ηχητικό δυναμίτη που δεν αφήνει τίποτα όρθιο.
«Muddy Water» («ODDINARY», 2022)
Muddy Water, «창빈, 현진, 한, 필릭스 (Muddy Water)» (Changbin, Hyunjin, HAN, Felix)
Με διαφορά ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει. Ένα κομμάτι που ξεφεύγει αισθητά από τα όρια της K-Pop, αγγίζει τον vintage hip-hop ήχο και την τζαζ και επιδεικνύει τη μοναδική ηχητική ευελιξία τους.
«S-Class» («5-STAR», 2023)
Stray Kids, «특(S-Class)» M/V
Κλασικό boom-bap αναμεμειγμένο με κλαμπ ενέργεια και K-pop μαξιμαλισμό. Είναι σαν να ακούς τρία κομμάτια ταυτόχρονα.
