Radiohead-Ok Computer
Ήταν άνοιξη του 1997 θυμάμαι... Με τους Radiohead, τα πηγαίναμε πολύ καλά ήδη από τα προηγούμενα τους
άλμπουμ, άλλωστε ήταν η μπάντα του “Creep” που σημάδεψε αρκετά την εφηβεία όλων των παιδιών που είχε κολλήσει ο τηλεοπτικός τους δέκτης στο MTV και το MCM. Ο μεγάλος όμως έρωτας και η σκέψη ότι τούτη η μπάντα διέφερε από τις άλλες ήρθε όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το “OK COMPUTER”. Oι Radiohead είχαν δηλώσει τότε ότι άκουγαν μέχρι και πειραματική Jazz, oπότε ένας λόγος παραπάνω να περιμένεις να ακούσεις με ανυπομονησία το άλμπουμ τους. Tα στάδια της ζωής μου τότε ήταν αρκετά μεταβατικά και θα χαρακτηρίσω αυτό το δίσκο ως ένα soundtrack ενηλικίωσης.
Όπως ο York και η παρέα του κοίταξαν κατάματα και αντιμετώπισαν τους διαβόλους τους κατά πρόσωπο, τραγουδώντας “This is what you get when you mess with us”, έτσι κι εγώ . Αυτό άλλωστε προέτρεπαν τον ακροατή να κάνει, βυθίζοντάς τον στα μαύρα σκοτάδια του άλμπουμ αφήνοντας μικρές χαραμάδες φωτός για να αναπνέει, τόσο όσο. Ένα πολυεπίπεδο και σαφέστατα πιο ηλεκτρονικό άλμπουμ από τις πιο κιθαριστικές νόρμες που μας είχαν συνηθίσει στα προηγούμενα. Οι αρκετές πολιτικές αναφορές του, δοσμένες με έναν άρτια δεξιοτεχνικό τρόπο, χωρίς να κουράζουν ή να πολιτικοποιούν το άλμπουμ, σε ιντρίγκαραν να πατήσεις play αρκετές φορές και να αγαπήσεις ακόμη περισσότερο αυτή την παρέα.
Αποτελεί ίσως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, μιας γενιάς που γυρισμό δεν θα έχει και για να μην πλανιόμαστε, τέτοια άλμπουμ δύσκολα θα ξαναβγούν. Κλείνοντας, θα παραθέσω ένα στίχο από το “Lucky” ( οκ το παραδέχομαι έπαιξε πιο πολλές φορές από τα υπόλοιπα κομμάτια στον player μου) που ακούγεται τόσο διαχρονικός όσο ποτέ υπενθυμίζοντας παράλληλα τη θνητή μας φύση, γιατί για να αισθανθείς ότι έζησες πρέπει να τολμήσεις, με όποιο τίμημα. “We are standing on the edge”. -Vana Rose (φωνή)
Pink Floyd – Dark side of the Moon
Στην ερώτηση ποιος είναι ο αγαπημένος σου δίσκος η απάντηση όσο μεγαλώνεις γίνεται όλο και πιο δύσκολο να δοθεί. Το πρώτο σου αγαπημένο album όμως είναι ακόμα εκεί, στη σκονισμένη συλλογή σου, και που και που 
παίζει δυνατά στο στέρεο, από την πρώτη νότα έως την τελευταία, όπως την πρώτη σου φορά.
Μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι όπου υπήρχε αγάπη για την καλή μουσική, με μία ικανοποιητικά μεγάλη συλλογή από 12’’ και 7’’ βινύλια από τον καιρό που ο πατέρας μου έπαιζε μουσική στα πάρτυ της εποχής του, με φορητό πικάπ υπήρχε τουλάχιστον ένα πρώτο υλικό προς εξερεύνηση.
Εκεί κάπου χωμένο στο ντουλάπι παρέα με Aphrodite’s Child, Janis Joplin, Abba και Beatles ήταν και το “Dark side of the moon” των Pink Floyd. Το λιτό αλλά παράλληλα αριστουργηματικό του εξώφυλλο σε συνδυασμό με τον τίτλο του album μόνο αδιάφορο δε θα μπορούσε να με αφήσει καθώς σα νέοι τότε ψάχναμε νόημα πίσω από εικόνες και λέξεις. Διαδικασία δύσκολη για εκείνη την εποχή αφού δεν υπήρχε internet για να αντλήσεις πληροφορίες αλλά και συναρπαστική για τον ίδιο λόγο γιατί η φαντασία σου κάλπαζε προς πάσα κατεύθυνση. Η ριζοσπαστική τότε παραγωγή του Alan Parsons και η συνθετική δύναμη των Floyd άνοιξαν νέους ορίζοντες στη μουσική μου αντίληψη και κομμάτια όπως τα “Time”, “Breathe”, Money”, Us and them”, Eclipse” και “The great gig in the sky” έπαιζαν για νύχτες πολλές στο repeat.
Με «δανεικό» τον πρώτο δίσκο λοιπόν ξεκίνησε και η αναζήτηση για τον επόμενο αγαπημένο…blues, classic, jazz, metal, grunge, punk δεν είχε σημασία. -Σπύρος Μητροκώτσας (κιθάρα)
The Offspring-Smash
Η εφηβεία είναι μια δύσκολη και επίπονη περίοδος της ζωής κάποιου, αλλά όσο πικρά την πέρασες, τόσο γλυκά τη θυμάσαι. Αρχές γυμνασίου, καινούριο σχολείο, δεν ξέρεις κανέναν, είσαι πιο κοινωνικά ανάπηρος και από 
τσιμεντένια πατάτα, και το ίδιο εμφανίσιμος. Ήδη έχεις αρχίσει να ακούς μέταλ, να διαβάζεις H.P. Lovecraft και Poe και να θεωρείς τον εαυτό σου μοναδική χιονονιφάδα. Μότο σου: "Oι άλλοι είναι ρηχοί και ακαλλιέργητοι, γι’ αυτό δεν τα βρίσκουμε". Καμία ελπίδα μέχρι εδώ.
Μέχρι που έπεσε στα χέρια μου αυτός ο δίσκος. Και έκανε τα δόντια μου να πέσουν επίσης.
Με ένα ίντρο κομμάτι που σε κοροϊδεύει σε μια εποχή που το τρόλινγκ δεν είχε κατέβει ακόμα από την Αγγλία, λέω "τι μου δώσανε ρε να ακούσω"; Και μπαίνει το Nitro. Και μπαίνει ο Dexter Holland και αυτή η χροιά που θα σου στοιχειώνει απο δω και πέρα κάθε εφηβικό φιλί, ξύλο στο προαύλιο, βόλτα στην πλατεία, την πρώτη σου μπύρα, το πρώτο σου τσιγάρο.
Θες ξύλο; Bad Habit - Genocide.
Θες ροματζάδα; Gotta Get Away - Self Esteem
Θες λίγο SKA; What Happened To You.
Όλα μαζί, ένα πακέτο για να παίζει καθ’ όλη την διάρκεια της εφηβείας σου, το OST που σε γαλούχησε. Κιθάρες, τύμπανα, μπασσογραμμές, όλα για σένα και αυτό που περνάς εκείνη την στιγμή. Χωρίς μέταλ περιτύλιγμα, χωρίς δράκους και επίδειξη δύναμης. Χυλόπιτα, σκόνταψες, έκανες κοπάνα, όλα σε ένα δισκάκι μέσα. Χωρίς ντροπές. Χωρίς αχρείαστα πολιτικά σχόλια. Μόνο συναισθήματα. Μόνο πατ πατ στον ώμο ψιθυρίζοντας σου "δεν τραβάς μόνο εσύ ζόρι". Το αγαπώ ακόμα όπως την πρώτη μέρα που το άκουσα. Την πρώτη μέρα που χόρεψα στη ζωή μου από καρδιάς. – Νικόλας Ζουρμπάκης (κιθάρα)
Info
Οι Skinner Box πρόσφατα κυκλοφόρησαν το πρώτο τους full length album “Alpha Waves” με παραγωγό τον Αλέξη Μπόλπαση αποκλειστικά σε βινύλιο. Τη διανομή έχει αναλάβει η Inner Ear ενώ μπορείτε να ακούσετε και να αποκτήσετε τον δίσκο μέσω digital download στο bandcamp της μπάντας.
Επιμέλεια:Βαγγέλης Μακρής
σχόλια