ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ που έχει βγει φέτος, δεν είναι καν από αυτούς που σε εντυπωσιάζουν με την πρώτη ακρόαση, είναι μάλλον αδιάφορος, αν τον ακούσεις αποσπασματικά, δε, θυμίζει Gorillaz και Damon Albarn σε βαθμό υπερβολικό. Το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ, όμως, των Sad Night Dynamite είναι «ύπουλο». Οι ίδιοι το ονομάζουν mixtape, ωστόσο το έβγαλαν σε βινύλιο μαζί με ένα φανζίν και T-shirt, δίνοντας ένα allure παλιομοδίτικου στο «πακέτο», το οποίο είναι πολύ ταιριαστό με τον ήχο τους.
Για κάποιον λόγο που στην αρχή μού φαινόταν ανεξήγητος, αλλά όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο κατανοητός, οι Sad Night Dynamite έχτισαν από το πουθενά μια φήμη που πέρασε μέσα από posts πολύ γνωστών ή πολύ hot ονομάτων με σχόλια διθυραμβικά, έγιναν θέμα στο Billboard, ασχολήθηκαν μαζί τους άνθρωποι επιδραστικοί σε κάθε τομέα (τα βίντεό τους είναι έργα τέχνης, φτιαγμένα από μερικούς από τους περιζήτητους νέους σκηνοθέτες αυτήν τη στιγμή), τα live τους αναμένονται με λαχτάρα που φτάνει τα όρια της υπερβολής, όλες σχεδόν οι εμφανίσεις τους, που έχουν ανακοινωθεί, είναι sold out. Και δεν μιλάμε μόνο για τη Βρετανία, έχουν κλείσει περιοδεία στην Αμερική και μια εμφάνιση στο Primavera του 2022.
Οι Sad Night Dynamite είναι ένα ντουέτο που ξεκινάει την πορεία του τόσο εντυπωσιακά, που αναρωτιέσαι αν έχει επενδύσει κάποιος πάνω τους, θεωρώντας τους the next big thing. Όταν βλέπεις ότι τους υπέγραψε η Parlophone (και στην Αμερική η Electra), όλα μπαίνουν σε μια σειρά και καταλαβαίνεις ότι αυτή είναι μόνο η αρχή. Και ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Οι SND ξεχωρίζουν και ένα σωρό ονόματα της σημερινής ποπ θέλουν να τους έχουν για συνεργάτες. Η FKA Twigs ηχογράφησε μαζί τους κομμάτια για το νέο άλμπουμ της, η Shygirl τους λατρεύει, η Ashnikko, ο Jeshi, οι Gorillaz κάνουν ενθουσιώδη σχόλια.
Το άλμπουμ τους το ακούω από την αρχή της άνοιξης –εδώ και πέντε μήνες, και επανέρχομαι σε αυτό ξανά και ξανά– και συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει άλλο που να έχω ακούσει φέτος τόσο πολλές φορές. Κι αυτό γιατί είναι ένα άλμπουμ με ήχο οικείο, που μπορείς να το πεις και τριπ-χοπ, αλλά αν προσπαθήσεις να το αποκρυπτογραφήσεις, έχει τόσο πολλά στοιχεία που δύσκολα ταξινομείται, είναι απλώς ο ήχος δυο 20άρηδων που έχουν μεγαλώσει με τα πάντα, από Gorillaz (που φαίνεται να είναι μεγάλη τους αγάπη), το ραπ, που ήταν και είναι παντού γύρω τους, μέχρι κλασικά αγγλικά γκρουπ (όπως οι Specials), που αν ζεις στην αγγλική επαρχία είναι αδύνατο να μην έχεις ακούσει σε παμπ – γιατί είναι σαν να έχεις μεγαλώσει στην ελληνική επαρχία και να μην έχεις ακούσει Καζαντζίδη, Στράτο Διονυσίου ή Νίκο Παπάζογλου.
Το οικείο και το «παλιομοδίτικο» (που σε κομμάτια όπως το «Killshot» φλερτάρει φουλ με τα ’80s) δεν σημαίνει ότι είναι και παλιό, αυτό το «τα πάντα» που είναι η στάνταρ απάντηση σχεδόν κάθε πιτσιρικά στην ερώτηση «τι μουσική ακούς;», αποτέλεσμα της αφθονίας που σου παρέχει ο ψηφιακός κόσμος, φαίνεται ξεκάθαρα σε άλμπουμ όπως αυτό των Sad Night Dynamite, που είναι καινούργιο χωρίς τίποτα το πρωτοποριακό, ένα συνονθύλευμα από mainstream ήχους που κάποτε ήταν underground, αλλά έξω από τα «κουτιά» των σημερινών trends.
Να γιατί οι SND ξεχωρίζουν και γιατί ένα σωρό ονόματα της σημερινής ποπ θέλουν να τους έχουν για συνεργάτες. Η FKA Twigs ηχογράφησε μαζί τους κομμάτια για το νέο άλμπουμ της, η Shygirl τους λατρεύει, η Ashnikko, ο Jeshi, οι Gorillaz κάνουν ενθουσιώδη σχόλια.
Ο Archie Blagden και ο Josh Geacen είναι φίλοι εδώ και χρόνια. Μεγάλωσαν κοντά στο Glastonbury και ήρθαν από πολύ νωρίς σε επαφή με «τους πιο διάσημους και δημοφιλείς μουσικούς του κόσμου», παρακολουθώντας κάθε χρόνο το φεστιβάλ. Παίζουν μαζί από τα χρόνια του σχολείου, έκαναν μαζί μαθήματα μουσικής, ενώ το πρώτο τους κομμάτι το κυκλοφόρησαν μόλις τέλειωσαν το λύκειο – με ένα όνομα που σήμερα αρνούνται να αποκαλύψουν «γιατί τους κάνει να ντρέπονται».
Τη «μυθολογία» τους τη χτίζουν από τότε, παρόλο που ο καθένας πήγε σε διαφορετικό πανεπιστήμιο και η επαφή τους ήταν μόνο μέσω μηνυμάτων και chat. Το πρότζεκτ που δημιούργησαν, όμως, ήταν τόσο δυνατό, που «ξεπέρασε τα όρια του χρόνου, των περιορισμών και των ειδών», «η δική τους εξερεύνηση της ζωής και της πραγματικότητας, παραμορφωμένη από αποχρώσεις του υπερφυσικού». Είναι παιδιά που μεγάλωσαν με το «Upside Down» και δημιουργούν μουσική για τη γενιά του «Strange World».
Αφού κυκλοφόρησαν ένα EP με τέσσερα κομμάτια το 2020 και ένα μυστηριώδες βίντεο μόνο με το όνομά τους, άτιτλο, που δανειζόταν πολλά στοιχεία από το σύμπαν του Ντέιβιντ Λιντς, απέκτησαν φανατικό κοινό, που μπορεί να μην ήταν μεγάλο αλλά ήταν αυτό που έπρεπε για να σχολιαστούν και να τραβήξουν την προσοχή των μέσων – και της Parlophone, με την οποία υπέγραψαν συμβόλαιο τον περασμένο Μάιο. Στο συγκεκριμένο βίντεο εμφανίζεται πρώτη φορά και η λιμουζίνα, που στη συνέχεια έγινε το φετίχ τους και εξώφυλλο στο mixtape/άλμπουμ τους.
Η συνέχεια ήταν πολύ πιο εντυπωσιακή, γιατί τα κομμάτια που ακολούθησαν, παρότι «ήσυχα» και χιλιοακουσμένα, ήταν ποπ διαμαντάκια που τα εκτιμούσες περισσότερο όταν έβλεπες τα βίντεο που τα συνοδεύουν. Στο «Killshot» εμπνέονται από τα πρωτοσέλιδα όλου του κόσμου, τη βία και το σεξ που καταγράφουν οι δημόσιες κάμερες παρακολούθησης, στο «Icy Violence» παίρνουν ερεθίσματα από το Blair Witch Project σε ένα κομμάτι που ακούγεται λες και οι Specials σαμπλάρονταν από τους Avalanches, μαζί με χιπ-χοπ και σπαγγέτι γουέστερν θέματα. Στο «Krunk» δημιουργούν την «απόλυτη ναρκισσιστική ιστορία εκδίκησης» με ένα απίθανο βίντεο του Greg Hackett, όπου εμφανίζεται ξανά η λιμουζίνα και καταλήγει στη λίμνη (η εικόνα του εξωφύλλου).
Τα τραγούδια των SND είναι απενοχοποιημένη ποπ από ένα ντουέτο που δεν προσπαθεί να κρύψει τις αναφορές του και «κλέβει» ασύστολα από παντού, αλλά με έναν τρόπο που τα κάνει όλα δικά του. Ραπάρει, τραγουδάει, πατάει σε μελωδίες, σκοτεινιάζει μέχρι απόλυτης θλίψης, εκρήγνυται, στολίζει τα κομμάτια με αναλαμπές χιούμορ και έντονου ερωτισμού. Το «Mountain Jack» θυμίζει Gorillaz περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στο άλμπουμ και στο «Smoke Hole» σαμπλάρουν τα όνειρα και τους εφιάλτες τους.
Η αγγλική επαρχία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στα κομμάτια των SND, τα πάντα είναι έντονα αγγλικά, από την προφορά μέχρι τις αναφορές και τους ήχους που μπλέκουν και φτάνουν μέχρι το μακρινό (και «άγνωστο» γι’ αυτούς) new wave. Το αισθητικό μέρος των SND είναι τόσο μελετημένο και ξεχωριστό, που δεν συμπληρώνει απλώς τη μουσική τους αλλά γίνεται, ίσως, το πιο βασικό χαρακτηριστικό τους. Αρκεί να δει κανείς το βίντεο που ονομάζουν «SND002» (με τα ιντερλούδια του άλμπουμ να συνοδεύουν μια μικρού μήκους ταινία) για να βρει άλλον έναν λόγο που θέλουν όλοι να συνδεθούν καλλιτεχνικά μαζί τους.
Killshot
«Μας εμπνέει υπερβολικά η φύση» λέει ο Josh. «Είναι κάπως cringe, αλλά είναι αλήθεια. Τα πράσινα λιβάδια, η εξοχή… ακόμα και αν δεν το ακούς στη μουσική μας, αυτά μας εμπνέουν. Το τέλος του “Icy Violence”, για παράδειγμα, μας θυμίζει το σπίτι μας. Αλλά για κάποιον λόγο μάς εμπνέει μόνο η φύση, γιατί είναι το αντίθετο του μέρους όπου ζούμε τώρα».
«Μου αρέσει το πόσο γραφική και όμορφη είναι, πόσο απόκοσμη, σκοτεινή, ανατριχιαστική» προσθέτει ο Archie. «Είναι το μέρος από το οποίο καταγόμαστε, οπότε…»
To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
